जेथे लेख वाचून लोक म्हणतात वॉव, सर्वांना असतो येथे खेळायचा आपल्या लेखाचा डाव, जेथे मराठी माणुस घेतो लेख वाचन्यासाठी धाव, अशी आहे आपली साइट 'मिसळपाव', येथे सर्वांचे आहे वेगवेगळे गांव, पण सर्वांना आहे महाराष्ट्राच्या कान्या कोपऱ्यांची ठाव, वाईट काही समाजात घडले तर सर्वांच्या कालजात बसते घाव, सर्वांचे सुख-दुःख शेयर करणारी आपली साइट मिसळपाव, येथे सर्व आहेत एक से बढ़कर एक पण जगाला नव्हतं ते ठाव, आता वृत्तवाहिंन्या पन शोधत येतात हे कुठले लेख आहेत राव, जगात प्रसिद्ध केलाय महराष्ट्राच नाव, कोणी विचारल तर सांगा आपली साइट आहे 'मिसळपाव'. -विकास नरभवर. (हा माझा मित्र अलीकडेच मिपा वाचू लागलाय.

जणू रात्र काळी तिचे केस अन् पुरा चंद्र होता तिचा चेहरा... तिचे हासणे चांदण्याचा चुरा,तिचे लाजणे अमृताचा झरा! तिची चाल हंसापरी देखणी,कवीची म्हणू वा तिला लेखणी... तिच्या पाउली सांज रेंगाळते,तिच्या सोबती चालते ही धरा! चकाकून ओली उन्हे नाचती,जणू स्वप्नं पहिला ऋतू नाहती... तिचे दोन डोळे तिच्या पापण्या,किनारे जसे बांधती सागरा! कळ्या मोतियांच्या भरोनी पसा,तिने वेचता धुंद होते निशा... तिच्या ओंजळी गंध भारावतो,फुले रातराणीसवे मोगरा! मृगा लाविते केसरीचा लळा,कट्यारी नजर..पाहणे सापळा... अरे काय रंभा फिकी उर्वशी,फिक्या मेनका अन् फिक्या अप्सरा! —सत्यजित

मान खाली घालून चाललो चांदणं कधी दिसलंच नाही पाण्यात प्रतिबिंब पाहीलं कधी खरं वाटलंच नाही मान वर करून चाललो वाटेत मृगजळ दिसलं त्यापाठी धावत राहीलो कधी खोटं वाटलंच नाही आता मान डोलवू लागलो काही कठीण राहीलं नाही लोकांना खुष करू लागलो खरं खोटं पाहीलंच नाही