आता पाऊस आला की, सगळे कविता करतील पावसावर, प्रेमावर, शहारलेल्या भेटींवर. तुम्हाला सांगते, आम्हा (सो कॉल्ड) कवीलोकांना, निमित्त हवं असतं उगा. सेंटीमेंटल कविता लिहून, मजा घेत असतो तुमची. हळवे कोपरे, हळवे क्षण, एक पाऊस पडून गेला, की सगळं कसं हुळहुळतं, आम्ही त्याचीच वाट बघतो. मग काहीबाही लिहून, जखमेवर एक फुंकर मारतो, गरम चहाचे भुरके घेत, पावसाला एन्जॉय करतो. मी नाही हा असं करणार पावसाबिवसावर कविता? लिहून लिहून काय लिहणार? कसा बाहेर पाऊस पडताना मी आत कोरडीठक्क. फारफार तर बाहेरचा पाऊस आत, आतला पाऊस बाहेर! खिडकीत बसून आठवलेली पावसातली पहिली भेट.

माझ्या चित्रातले पक्षी चौकट तोडून मोकळ्या आकाशात आले तेव्हा दिसलं इंद्रधनुष्य कवेत घेण्यासाठी रिमझिमतं आभाळ तर कधीचं ओथंबून वाकलंय वीट वीट पारखून बांधलेल्या माझ्या कुंपणापलीकडे मी पाहिलं तेव्हा दिसलं मी सहज फेकलेल्या विटेवर माझं श्रेय-प्रेय तर कधीचं उभं ठाकलंय अंधार पीत पीत मी इथवर आलो उजेडाच्या प्रतीक्षेत तेव्हा दिसलं माझ्या रोमरोमात तर पहाटेचं तेज कधीचं फाकलंय

एक होता गुरू त्याचा एक महागुरू भेटल्यावर म्हणाले, " आपण अभ्यास करू आणि चराचरात शिरू " मी म्हंटले , " ओके " त्यांनी मला वह्या दिल्या मी त्यांच्या नावाने त्या भरवल्या त्यांना अर्पण केल्यावर हसून ते म्हणाले, " " भल्या गृहस्था, हा कसला अभ्यास ? " आम्ही आधुनिक गुरू वेगवेगळ्या धंद्यात शिरू, यात तर धंद्याचा लवलेषही नाही अर्थाचा नुसता अनर्थ आहे काल हरणासाठी अर्थ हवा जो इतरांकडून घ्यावा आणि गोणींमध्ये भरावा कालसर्प, राहू शांत , नारायण नागबली मनः शांती, ही तर आमची हत्यारे तुला जमत नसेल तर कितीतरी आहेत अनुसरणारे मुकाट बाजूला हो, सामान्य पुचकट माणसाचे काम नाही येथे पाहिजे जातीचे येरा गबाळाचे काम नव्हे.

आताच हिंजवडीत मस्त पाऊस पडला आणि मग हे सुचलं.... आभाळ आला कि मन हळवं होतं.... असंख्य आठवणी बरसू लागतात.. मग माझी मीच ह्या पावसासोबत वाहत जाते... सरींसारखे विचार मनात सरसर कोसळतात भूतकाळाच्या पानात मग मी रमत जाते.. पावसात भिजली नाही तरी मनात खूप पाऊस पडतो.. कितीही नाही म्हटलं तरी वेळेचा काटा पळत असतो.. पाऊस संपत संपत माझा आनंदही घेऊन जातो.. का हा पाऊस असा ह्रदयाला चिरून चेहऱ्यावर एक गोड हास्य देऊन जातो...