माझं हल्ली असंच होतं, रामदास ह्यांचं काही लिखाण वाचलं की मी अस्वस्थ होतो. रामदास ह्यांच्या 'अडगळीतल्या काही कविता' ही त्याला अपवाद नाहीत. त्यांच्या कवितांवर 'वा!

काही खास असं नाही या कवितांबद्दल. प्रवासात येता जाता लिहून ठेवल्या होत्या. कधीतरी शंभरेक झाल्यावर प्रसिध्द करू म्हणून.विचार रोज बदलतात.आजच बोर्डावर टाकल्या. १ टाळून कधी वे़ळ कधी नुस्तंच . आयुष्यानी सोडवून घेतलं स्वत:ला. आईनी अंगावरून सोडवावं बाळाला तसंच. आता वेळी अवेळी अनावर हुक्की आली तर .. कविता लिहीतो. * * * * २ दूरच्या दुखणाईत नातेवाईकाला भेटावं औपचारीक . तसा मी भेटतो स्वतःला . आजकाल. भेटीची वेळ संपता संपता. * * * * * ३ दहा वेळा कापूनही परत परत उगवणार्‍या लोचट चामखीळीसारखं . नविन वर्षं परत दारात. * * * *

मी कोण , कोण मज सांगा प्रतिमाच हरवली माझी वचनांत करुणता माझ्या शापांत क्रुरता माझी वर प्रवाह नक्रांश्रुंचा शुष्कता तळाशी माझी मोज्यांत नम्रतेच्या नखदर्प पाउले माझी मायेचा मुखवटा माझा मापतो हिंस्त्रता माझी बेगडी हास्य हे माझे झांकते खिन्नता माझी केवडा हळुच बाळगतो नागांची स्रुष्टी मुळांशी द्वंद्वात गुंगलो या शोधितो अस्मिता माझी मी कोण , कोण मज सांगा प्रतिमाच हरवली माझी