अर्पिलास जरी तुझा अकल्पित कहर मला तू, रिती तरीही निबंद प्रतिभा माझी राहिली कशी? टंकताना प्रतिसादाचे नव्हते भान मजला, आता हे अवैचारीक प्रतिसाद राहू दे तुझ्याचपाशी! कुपितले, खिशातले लेख आगळे कसे , कधी अन कुणी टंकले, कुणास ठावे? खरडीखरडींवरी आवाहनाच्या कळ्या ठेवुनी, उडून गेले ते वैचारीक समुपदेशनवाले उधळलीस तू विडंबने माझ्या भग्न मनावर तुरट कडवट नासक्या शेंगदाण्याची काय करू मी?

[या बाईला काही उद्योग आहे की नाही? रोजची एक कविता पाडून बोर करतेय! ] अस कुणाला वाटू नये, म्हणून सांगते, हा सगळा जुनाच स्टॉक आहे! अर्पिलास जरी तुझा अकल्पित बहर मला तू, रिती तरीही ओंजळ माझी राहिली कशी? फुलताना सुकण्याचे नव्हते भान कळ्यांना, आता हे निर्माल्य राहू दे तुझ्याचपाशी! गंधभारले, मंतरलेले दिवस आगळे कसे , कधी अन कुठे हरपले, कुणास ठावे? फांदीफांदीवरी स्मृतींच्या कळ्या ठेवुनी, उडून गेले ते स्वप्नांचे हिरवे रावे उधळलीस तू दौलत माझ्या भग्न मनावर तरल मुलायम मोरपिसाच्या सुखद क्षणांची काय करू मी?

सगळं डोकं गरगरतय विचित्र वाटतयं मळमळतय असलं विचित्र फिलिंग वाटतयं काल पिलेली बाहेर येऊ असं विचारतेय वाटतयं आताशा अवस्थेमध्ये खुप अस्वस्थ वाटतयं सगळे जवळ असूनसुध्दा उतारा देणारा एकपण नाही असं वाटतयं काल रात्री राहिला अर्धा पॅग तो अर्ध्यावर सोडून दिला वाटतयं 'वॅट ६९' कालचा ब्रान्ड आपला नव्हंताच असं वाटतयं आताशा सकाळ सकाळी खूप मळमळतयं कसं सगळे विचित्र विचित्र वाटतय समोर पडलेला तो अर्धा पॅगचा उतारा दिसतोयं जरा घटकाभर डोकं दाबणारी कोणी लाभणारच नाही वाटतयं आताशा अवस्थेमध्ये लिंबू पाणी देणारं कोणीच नाही असं वाटतयं लोक म्हणतात कशाला येवढा पितो कशाला डोकं हँग होव्हर मध्ये झुलेतयं पण सप्तर॑गी ही दुनि

प्रेरणा: चैत्रालीताईंची सुंदर कविता आताशा जीवनात. आजच्या जेवणानंतर खूप अस्वस्थ वाटतंय। सगळं जेवल्यानंतरसुद्धा खायचं राहिल्यासारखं वाटतंय॥ बनवत असताना बनवलेलं संपणारच नाही वाटतंय। तेच जेवताना मात्र "किती पटकन संपतंय" असं वाटतंय॥ आजच्या जेवणानंतर खूप अस्वस्थ वाटतंय। सगळं जेवल्यानंतरसुद्धा खायचं राहिल्यासारखं वाटतंय॥ ज्याच्यासाठी बनवायला घेतलं तोच फोनवर बोलत बसला। "दुर्दैव त्याचं, पुरणपोळी माझ्यासाठीच आहे" असं वाटतंय॥ आजच्या जेवणानंतर खूप अस्वस्थ वाटतंय। सगळं जेवल्यानंतरसुद्धा खायचं राहिल्यासारखं वाटतंय॥ समोर ठेवलेल्या डब्यातलं किलोभर तूप दिसतंय

आताशा जीवनामध्ये खूप अस्वस्थ वाटतय॑ सगळे जवळ असूनसुद्धा एकट॑ एकट॑ वाटतय॑ चालत असलेली ही वाट कधी स॑पणारच नाही वाटतय॑ या सरळ वाटेवर कोणतच॑ वळण येणार नाही वाटतय॑ आताशा जीवनामध्ये खूप अस्वस्थ वाटतय॑ सगळे जवळ असूनसुद्धा एकट॑ एकट॑ वाटतय॑ ज्याच्याबरोबर या वाटेवर पाऊल टाकल॑ तोच अर्ध्यावर सोडून गेला 'माझच॑ प्रारब्ध' त्याच काही चुकल॑च नाही अस॑ वाटतय॑ आताशा जीवनामध्ये खूप अस्वस्थ वाटतय॑ सगळे जवळ असूनसुद्धा एकट॑ एकट॑ वाटतय॑ समोर पसरलेल्या उजाड वाळव॑टात सगळ॑ मृगजळच दिसतय॑ क्षणभर विसाव्य

१. पाण्यात पाय टाकून हसली तू लोभसवाणे कातळवेडे पक्षी दिसतात किती जीवघेणे . . २. डोळ्यात तुझ्या आभाळ किती रंगबावरे झाले जल भरुन संध्याकाळी पापण्यात थेंबही आले . . ३. पाण्यात लव्हाळे न्हाती थरथरते काया ओली हातात हात घालून हळूवार फुलेही भिजली . .