पुन्हा सख्या नववधू होऊनी आली दिवाळी दाराशी इंद्रधनूचे रंग वेचुनी रेखिली रांगोळी मी खाशी इवल्या इवल्या पणतीतून स्पर्धा नभीच्या तार्‍यांशी गंध खमंग फराळातला.... प्रीत तोलतो हाताशी उल्हासाची पखरण भवती, आतिशबाजी आकाशी तुझी लक्ष्मी तुझ्या स्वागता उभी बावरी उंबर्‍याशी ..... ......... तुझ्याएवजी निरोप आला....... काळोखाच्या घनराशी मोरपिशी पदराने रोखते... जळता हुंदका ओठाशी विखुरलेल्या रंगावली या, कुणी मिळवले अभिरासी ? तव नामाची इवली पणती... ज्योत उडाली आकाशी अर्ध्यावरती डाव मोडता... प्रीत एकली उपवासी मिटले कुंकु.. फुटले कंकण...

दिवाळी नंतर आलेल्या विडंबनाच्या बहरात आमचेही एक कण्हेरीचे फूल. प्रेरणा: रंगाकाकांनी पाडलेले हे विडंबन . बाकी मात्रा-बित्रा नियमाप्रमाणे आधीच फाट्यावर मारल्याने त्यात सदर काव्य बसणार नाही याची काळजी घेतलेली आहे.

चतुरंगानी दाखवलेली भाजणी, आणी थालीपीठ बघुन भुक चाळवली, म्हणलं आपण पण पाककृती टाकावी.

[मास्तर चतुरंग यांची प्रेरणा आणि मुळ लेखकाची क्षमा मागून] वाचन खूप झाले, आता लिहीन म्हणतो. आडून प्रतिसादाच्या गंभीर लिहीन म्हणतो पेन खिशातला हा मी काढणार आहे जे जे दिसेल ते ते सारे लिहीन म्हणतो. बरेच प्रतिसाद आहे मी उधळलेले या जागी आहेत विचार डोक्यात जे इथे लिहीन म्हणतो दिवाळी अंकातून मी निर्दोष आज सुटलो ? (लेख लिहिण्याचा कोणीच आग्रह केला नाही :( ) शब्द शब्द जमा करुन काही लिहीन म्हणतो सारेच सिद्धहस्त लेखक, ना साधा इथे कोणी नसलो मोठा तरिही आता लिहीन म्हणतो. ती टीका नव्हती सदस्य

ह्या काव्याचे हे एक मुक्त स्वरुप- लालसर झाल्या त्या जागा जेथे डासा रे तू मला चावला उडत ये तसाच गुणगुणूनी आजच तू या संध्याकाळी... टायर, डबे, घाण अंगणी त्यात पाणी थोडे ठेवूनी तुझिया स्वागताची तयारी जय्यत करोनी ठेविली... डोक्यावर तेल लावून, बसले मी ओट्यावरी गुणगुण तुझी ऐकूनी कांती माझी आसुसली... टचकन तुझी सोंड खूपसुनी पी हे माझे रक्त लवकरी, सांग मित्र-सग्या-सोयऱ्यांना... अधीर ही तनू बावरी.. खाजवू ती चाव्यजागा, मजाच त्याची निराळी तुझ्या चाव्यांच्या खूणा घेऊनी सुज्जित बाला दिसे निराळी... तुझ्या असंख्य डोळ्यातूनी ऊडून पहा खालती लाललालती सुजगर्विता स