अश्वत्थ अश्वत्थाच्या अखंड सळसळी मधे अजुन एक पान गळून पडले आहे अश्वत्थ तसाच सळसळतो आहे अखंड हसतो आहे. पान गळून जाण्याचा कधी होतो उत्सव तर कधी आक्रोश ... अश्वत्थाला त्याचे काहीच नसते जशी पाने गळतात ... तसेच धुमारेही फुटत राहतात ... .... अश्वत्थाला त्याचेही काही नसते हां ...

अभ्यंकर गुर्जींचा कच्चा आणी पक्का माल वाचुन थोडासा टाइमपास करावासा वाटला पूर्वीगत पण आता कोणी हिणवत नाही पूर्वीगत पण त्याचे काही वाटत नाही B) खरेच का पण आपण कंपुत सामिल झालो अजून का लेखास प्रतिसाद मिळत नाही :?

पुसाच्या थंडीनं कहर मांडला तवा मास्तर मालकाची माडी चढला . तवा मालकाच्या सोबत बसल्याली फारेनर पाहुणी विलायती गरमी गिलासात वतत हुती. या मास्तर , हे मास्तर आमच्या साळंचे. यांचा लई जीव पोरांवर आणि आमचा जीव त्यांच्या आयांवर मालक बोलले फारेनराला.आणि खिंकाळले जोरात. पुसाच्या थंडीत आंग आखडून मास्तर बसला . तवा मालक म्हणलं घ्या मास्तर गिलासात गरमी भरून. सलगीचं घोडं दामटत मास्तर म्हणलं चार हिरव्या नोटा भेटल्या तर..... दोनाचे चार करीन म्हणतो धावीचे वर्ग. आनी, थोडा सोडा घाला की मालक. लई सवकलास की मास्तरा. थोडी गिलासातली बरुबरी दिली तर सोडा मागतोस व्हय.? मालक गिरमटून बोललं तवा,दोन पाहुणं चार हिरव्या नोटा चु

असा नको अवेळी वारा पदराचा. झाकले इंगळ राखेखाली . मन माझे. +++++ माझी फितूर पानं गुलाम तुमची झाली . हुकुम आमचा झाला बाजी तुमची झाली. अवघड खेळ आहे बुवा. ++++++= आळंबीचं पांढरं रान माजलं आहे तिथे माझं प्रेम तुझी वाट बघत उभं होतं . आता, शोधाशोध निरर्थक आहे. उपेक्षेच्या उंबर्‍यावर मनाचा चुडा फोडून मी जगण्याचे गाव सोडले आहे. +++ ते म्हणाले, हा वेडा आणि ती वेडी पण.. मी खोल खोल डोहात तू काठावर कोरडी. ++++ नव्या वर्षाची सुरुवात करू या.

आमची प्रेरणा अनिरुद्ध अभ्यंकर यांची कविता पूर्वीगत पण आता काही लिहिवत नाही पूर्वीगत पण आता काही करवत नाही पूर्वीगत अन आता काही झेपत नाही भेटलो तर हल्ली आम्ही चोरून भेटतो गळ्यात आम्ही गळे घालुनी हिंडत नाही बंद घेतली करून आधी खिडक्या दारे जरासुद्धा मज जोखिम हल्ली घेवत नाही खरेच मग आम्ही इतके निर्धास्त जाहलो खरेच हा आवाज कुणाला पोचत नाही खूप शोधतो बाप तिचा मज गावामधुनी चुकून सुद्धा घरी स्वतःच्या शोधत नाही हाच फायदा इतक्या साऱ्या तडजोडींचा तिच्या कधी बापास सुगावा लागत नाही जरी नसे ही सेफ योजना तिचीच होती उगाच मी ती गप्पगुमाने ऐकत नाही पुढे

पूर्वीगत पण आता काही लिहिवत नाही पूर्वीगत पण त्याचे काही वाटत नाही खरेच का पण आपण इतके बोथट झालो खरेच का आवाज आतवर पोचत नाही बंद घेतली करून माझी सगळी दारे मलासुद्धा मी हल्ली येथे भेटत नाही भेटलोच तर हल्ली आता वरवर हसतो नजरेमध्ये नजर घालुनी बोलत नाही काय मिळाले इतक्या ह्या तडजोडीनंतर हिशोब याचा अजून काही लागत नाही पुढे जायचे आहे येथे प्रत्येकाला कुणाचसाठी कोणी आता थांबत नाही असल्या जरि ह्या जखमा तरि ह्या तुझ्याच साऱ्या उगाच मी त्या अभिमानाने मिरवत नाही खूप शोधतो रोज तुला उघड्या डोळ्यांनी मिटून डोळे आत स्वतःच्या शोधत नाही