ओन्जळीत पानी असताना, म्रुगजळाला का फसु मी, तहान तर भागत आहे, मग उद्याची बात का करु मी. दिवसा उजेड असताना, अंधारात का चाचपडू मी, रात्र होन्यास उशिर आहे मग उद्याची बात का करु मी. ताटात अन्न असताना, आनंदाने का नाही खाऊ मी, खाल्लेला घास हि न पचन्यास, उद्याची बात का करु मी. परिक्षा तर दिली आहे, परिणामांची भीती का बाळगु मी, परिक्षा ते परिणाम ह्या मधील दिन व्यर्थ जाण्या, मग उद्याची बात का करु मी. म्रुत्युची वेळ माहित नसताना, म्रुत्यु समोर असल्याप्रमाणे का वागू मी, जिवनही जगता न येण्यास, मग उद्याची बात का करु मी. येणार भविष्य हे वर्तमान होत असत, मग प्रत्येक क्षण वर्तमानात का नाही जगू मी, पण आ

गालावर येणारी अवखळ लट मानेला हिसका देऊन बाजुला सारण्याची तुझी जीवघेणी लकब... त्याचवेळी तुझ्या डोळ्याचे कोपरे हळूच बघून घेतात समोरचा तडफडणारा जीव अजून जिवंत आहे किंवा कसे? काळ्याभोर लटेचा तो हिसका बसताच खोलवर दडलेले कुठलेसे बीज तरारून थरथरते आणि वरवर यायला बघते ते धुमारे काळ्या डोहात कसलासा आकार घेत आहेत असे वाटू लागते तोच टिक टॉक सॅंडल्स उडवित तू निघून देखील जातेस समोरचा पाचोळा बेफिकीरीने उधळीत उडालेली धूळ काळ्या डोहात धुमार्‍यान्ना गुदमरून टाकीत पाण्यात विलीन होते अस्वस्थ तरंग देखील नि:शब्द होतात शब्दावाचून कुठली कविता? तू येते आणिक जाते......

3

रोज मरतो रोज मरतो रोज मरतो सकाळी कामावर निघालो की कचरा कुनडीवर कचरा वेचणारी भुकेने रडणारी ति अनाथ मुल बघुन रोज मरतो रोज मरतो रोज मरतो स्टेशनवर येतो तिथे दिसत एक म्हातार जोडप व ते अडचण आहेत नविन घरात अस मानुन त्याना गावाला पाठवणार तरुण जोडप,ते बघुन रोज मरतो रोज मरतो रोज मरतो लोकल येते फलाटावर नेहमिसारखी डब्ब्यानमध्ये गुरानसारखी घुसलेली मानस बघुन. रोज मरतो रोज मरतो रोज मरतो दुपारी जेवणात येणारी आकार लहान झालेलि वाढणार्‍या महागाईने बिनतेलाची असलेलि रोजच असलेलि बटाटा भाजी व पोळी ,ते बघुन रोज मरतो रोज मरतो रोज मरतो तरी पण ह्या मरण्यातुनच रोज येते नवि उभारी जगण्याची जेव्हा घरी ये