अलगद दु:ख आज डसतंय गं मन माझं खुळं मुसमुसतंय गं रूणझुण पाऊलात रूतलेला काटा पूर येता मनामध्ये दिसेनाशा वाटा कुसळ का उरामध्ये सलतंय गं.. मन माझं खुळं मुसमुसतंय गं.. वठलेल्या वेलीवरी चोरून का उभं खाली काळी माती अन शिरावरी नभ सुकलेलं पान असं रूसतंय गं.. मन माझं खुळं मुसमुसतंय गं.. दूर दूर कोण तिथं काळोखात फ़िरे मला पाहूनिया करी कोणते इशारे सुख तिथे दूर उभं हसतंय गं मन माझं खुळं मुसमुसतंय गं.. भेगाळली धरा वाहे आसवांचा झरा आभाळात नुसताच वाजतो नगारा प्रखर उन्हांत रान भिजतंय गं मन माझं खुळं मुसमुसतंय गं कधी कानी येता काही प्रेमभरे बोल मोह पडे जीवास नि होई घालमेल भुलव्याला रोज असं फ़सतंय गं मन माझं

तुझ्या आठवणींच्या साम्राज्यात खितपत पडलेत माझ्या शब्दांचे गुलाम तुझ्या रक्तलाल नजरेचे विषारी डंख सोसत गस्तीला आहेतच स्पंदने तू मला नाकारल्यानंतरची अर्ध्यावरतीच सोडून गेलीस सोबतीचे उबदार हात माझी मलाच चालावी लागेल पायाखालची एकाकी वाट म्हणुनच मी आता ठरवलंय !!!! आपणच करायचा एकट्यानं प्रवास कशाला हवी कुणाची आस ???? ज्यांची सोबत हवी तेच वाटेवर काटे रोवत जातात सावल्यासुद्धा काळोखात साथ सोडून जातात खिंडारातुन डोकावणारं चिमुकलं फुल खळाळणारा स्वच्छंदी झरा करतात काळजी कोणाच्या सोबतीची ?? शेवटी आपणच परतवायचा हुंदका अनावर आपणच करायचे आपल्यावर व्यवस्थित अंत्यसंस्कार

उरले जे जगायचे, वाया क्षण गतकालीचे, जगूनी क्षण साफल्याचे, माघारी तव फिरुनी यावे. राहीले जे मिटायचे, वाद आप्त - परकीयांचे निपटून सारे वाद, गोडी-गुलाबी परतूनी यावे. राहीले जे अधुरे, स्वप्न मनातील जागपणीचे स्वप्न साकारुन मनीचे, समाधान जिंकून यावे. उरले जे ऋण भाळीचे, संकटकाळी उपकाराचे फेडुन ऋण उपकाराचे, ऋणास त्या वंदूनी यावे. राहीले जे जुळवावयाचे, आप्तसंबध माणूसकीचे जोडूनी नाते माणूसकीचे, माणूस बनुनी माणसांत यावे. राहीले जे योग्य फलाचे, कर्तव्य ते जीवनाचे फळ मिळवून कर्माचे, कर्तव्यदक्ष बनुनी यावे. राहीले जे भोगावयाचे, भोग जगल्या पापाचे भोगुन भोग गतकालाचे, उरले जीवन पुर्ण जगावे. .

कोणी आपुलाची बोलु वाचे कौतुके वात येईल इतुके प्रतिसादे चौफेर रांधे जैसे भातुके खेळे नृपकन्या बोलाची कढी बोलाचेची बोलु बोलाचेची खापरें पुसोनी तैया ताजी होई .....ये काव्यखेचर आज रोजी मिपा मुकामी मिपा संस्थळी विजुभाऊ करवी अवांतरी प्रतिसाधका प्रत मस्तकी हाणीतले

उशीर..... ही हुरहुरणारी सांज अशी अन् भुरभुरणारे केस तुझे असते सुरेख सुंदर कांता पण..... मज दिसती ते गणवेष तुझे ! खिडकीवर , गाली ओघळते ही श्रावणातली धार अशी तू कधी कवळशील सांग सखे हे विरघळते अवशेष तुझे? ही चांदरात गे पुनवेची मी स्वार जुन्या आठवांवरती हा धपापणारा श्वास मला पण ओठांवरती फेस तुझा ! संपले स्वप्न ते सोनेरी अन् माझेही झाले सोने पण मोहरलो मी चितेवरीही गळता.....भिजल्या पापण्यांचे केस तुझे !