दूर वाट अशी ही छळणारी वळणावर अलगद निजणारी; रात्र मोजती अंतर किती अंतरावर तुझ्या ही सळणारी. ह्रदयी टोचते ही पानगळ मनास बोचतो गार वारा; येशील कधी तु सांग सख्या रे झुंझते वात ही विझणारी. नागिण विरहाची भिरणारी आवळते पाश भोवती मज असा; येशील कधी तु सांग सख्या रे विषदंश हर-क्षण ही घेणारी. खडू आठवणींचे नदीत टाकतांना तरंग एक एक उठणारी; येशील कधी तु सांग सख्या रे जगेल तरंग का ही विरणारी.

मिपावरच्या सर्व कार्ट्यांस समर्पित. (चालः चल री सजनी अब क्या सोचे) लिही रे भावा तू अपुल्या मनचे डोहाळे कशाला प्रतिक्रियांचे लिही रे... टाकून खरडी भिक्षा मागणे जमवून कंपू गोंधळ घालणे असं काही ऽऽ करू नकोऽऽ, करू नकोऽ रे लिही रे... असेलही तुझी लेखणी धमाल करिती इथले सगळेचि लाल स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽच रे लिही रे... लिहीले जरी तू ओतुनि तनमन गेले जरी पुढच्या पानी ते पटकन दबलेलाऽ कोळसाऽ तो होईल हिरा रे लिही रे... जुन्या जाणत्यांचे लागावे चरणी आतल्या गोटात लावावी वरणी भाषा नाहीऽ शैली नाहीऽ पीआर हवा रे लिही रे...

कोठे गेले पूल, कोठे गेले रस्ते, सापडत नाहिये व्यायामशाळा मुलांचे दप्तर, वह्या अन झब्बे अन आज काय तर गेले पाणी अन सोबत गेल्या वाहूनी जल-वाहिन्या दॄष्टीहिनास मिळाला आज काय सांगू जड-वाहन चालविण्याचा परवाना गल्ली-बोळात गरज तिथे उभा आज वैद्यकिय सहाय्य्कांचा दवाखाना ओरबाडली गेली लज्जा कुणाची दमटवले गेले कुणाला दाबली जमीन कुणाची तर खल्लासच केले कुणाला अपंग व्यवस्था, लुळे कायदे लुटले गेले आज भर चौकात मज दिसलेच नाही हे सगळे काय सांगू 'व्यस्त' होतो मी 'जवळचे' बघताना लोचट-गिरी ला उरले नाही वय पाहावा तिथे रोग मानसिक विकॄती चा लहान असो वा मोठी - लाज कुणाची तिला वरतून खाली बघातांना साठे झाले जप्त, सा