आमची प्रेरणा चित्तरंजन यांची अप्रतिम गझल तसा प्रत्येक वर्षी जून येतो तसा प्रत्येक दिवशी मून येतो तझ्या वाचूनही हनिमून येतो फिकटसे चेहरे स्मरतात काही पुन्हा नोस्ताल्जिया गडदून येतो कुणी नाही, कुणी चिटपाखरूही अशा वाटाच मी पाहून येतो कुणी आहे तिथे, बेचैन आहे किती आवाज हा आतून येतो तिच्या मौनातली उद्गारचिन्हे असा का हा बरे थांबून येतो? कसे सांगू तिला मी काय होते इथे कोणी कधी सांगून येतो? हवेला हुंगतो मी आणि म्हणतो अरे हा वास गुत्यातून येतो मला ढोसायचे नसते तरी पण तिथे, जातो पुन्हा ढोसून येतो!! स्वतःचा भार सोसेना स्वतःला किती हा देह ओथंबून येतो अ

पाहावे तिथे फ़क़्त दिसतात कावळे ... कुणी आंधळे तर कुणी पांगळे अरे हीच मायभूमी जिने दिले मावळे ... चालती अनंत भक्त पाहण्या रूप सावळे नुकताच मेलो आहे मी, आहे पिंड कोवळे ...

जो तो येतो मारून जातो जो तो येतो मारून जातो, जो तो येतो त्याला खेळून जातो, बोलत नाही गरीब बिचारा मुका तो तर तेव्हा करतो काय? जेव्हा बॉलला बॉलर लावतात थुका ||धृ|| तो हातात धरून जोरात चोळतात त्याला वरती फेकून खाली झेलतात पायी घासून घासून पायी घासून घासून रंग त्याचा जाईल बरका!

मी बत्तासा गोल गोल तो: नको भांडण तंटा नको त्या बारा भानगडी नको झगडा करू अन नको कोणती लफडी गुण्यागोविंदानं राहू आपण दोघे मी बत्तासा गोल गोल अन तू माझी गोड रेवडी ||धृ|| तो: लक्ष्मी आहे तू ग माझी अन नारायण मी ग तूझा शोभणारा जोडा आपला नाही संशय कसला त्याचा सारं गाव बोलेल ही फार गुणी आहे जोडी गुण्यागोविंदानं राहू आपण दोघे मी बत्तासा गोल गोल अन तू माझी गोड रेवडी ||१|| ती: राग हो कसला प्रेम हे आहे माझे तुमच्यावर तुमची मी अन माझे तुम्ही झाले लग्न झाल्यावर उगाच नका राग कसला धरू आता तुम्ही मनी गुण्यागोविंदानं राहू आपण दोघे तुम्ही बत्तासा गोल गोल अन मी तुमची गोड रेवडी ||२|| तो: वागू

चालले मी परी विखुरल्यात इतस्ततः जाणीवभर लहानथोर माझ्या खुणा पदोपदी जाणवताना मिळेल आठवांना उजाळा शब्द - नात्या विरहीत आपला भावबंध आगळा नसणारे मी, एक शाश्वतय, मान्यय मला मनातला ठाव माझा अशाश्वत ठरणार का ? होते खरच ना मी इथलाच भाग अविभाज्य ? पानगळीइतकचं शुल्ल्क होतं माझं अस्तित्व ? आजर्पंतच्या असण्यावर प्रश्नचिन्ह उमट्लेलं जमाखर्चाच शेवटचं पान ताळेबंद विसरलेलं