कळायलाच हव्या काही गोष्टी पण त्या कधी कळतच नाहीत. कळल्या अस वाटतानाच , खरच त्या कधीही उलगडतच नाहीत. खुप पैसा कमावुनही अजुन अजुन पाहीजे हा हव्यास का केला जाई ? टाळुवरच लोणी ओरबाडायची इथे ज्याला त्याला सतत घाई. बहुतेक खरा आंनदही विकत असावा बाजाभावात. म्हणुनच टाळुवरच लोणी खाउनही आनंदापेक्षा दु:खी चेहरेच दिसतात प्रत्येक शहर व गावा गावात. खरा आनंद असतो मनाच्या उदारतेवर टिकुन दुसर्‍यांच्या आनंदात स्वताचा आनंद मानुन. पण आपण आनंदास बसतो घालवुन अवती भोवतीच्या मतलबी दुष्ट चेहर्‍यांच ऐकुन. आनंदास मुकतो मतलबी दुष्ट चेहर्‍यांच ऐकुन.

कालचा काळोख माझा आजचा अन् हा प्रकाश होत आहे विश्व माझे, मीहि त्याचा सावकाश || अंतरीचे सूख माझ्या आज झाले बोलके, आणि माझे दु:ख आपोआप झाले पोरके गवसलो माझा मला मी, भोगले मी त्या क्षणास होत आहे विश्व माझे, मीहि त्याचा सावकाश ||१|| काळज्या होत्याच खोट्या आणि भीती ती खुळी जे जसे दिसते जगाला ते तसे नसते मुळी कळुन आले, जाणिवेने बघत गेलो आसपास होत आहे विश्व माझे, मीहि त्याचा सावकाश ||२|| काल नव्हतो मोकळा मी, आज नाही बद्ध मी कालच्याइतकाच उरलो आज आहे शुद्ध मी बंधने वा मोकळेपण हे मनाचे फक्त भास होत आहे विश्व माझे, मीहि त्याचा सावकाश ||३|| जेवढा अव्यक्त आहे तेवढा प्रत्यक्ष मी मीच माझी सर्व कर्मे आ