माझं शरीर आहे माझा ध्वज अर्ध्यावरचा. मला पाणी मिळतं उद्याच्या नदीतून, भाकरी वार्‍याच्या स्वयंपाकघरातून. माझ्या मेंदूत आहे एक बंदुकीची गोळी हिरवीगार अंतर्ज्ञानी माणसाच्या पोपटासारखी. माझं नाव आहे शेवटचं अक्षर माझ्या पुरातन भाषेतलं शेवटचं उत्तर प्रत्येक कोड्याचं तात्पर्य प्रत्येक म्हणीचं ईश्वर प्रत्येक जादुई सुरावटीचा दुश्चिन्ह... ( सत्चिदानंदन यांनी जयपूर फेस्टिवलमध्ये वाचलेल्या कवितेचा मराठी अनुवाद )

१.पाणी तिनं वाळवंटात आपली बोटं बुडवून एक कविता लिहिली मृगजळानं... जी टपकतेय टप टप टप एक लय. इंद्रियातीत... २.

परतीचा प्रवास, वाटेत फक्त अंधार.. क्षितिजाची फक्त चाहूल, बाकी सर्व काळोख.. रातकिड्यांची किर्र किर्र, हलकेच वाऱ्याची शिळ.. पत्थरांची रेलचेल पायी, ठेच - खाच खळगेची साथ.. असं कसं घडलं, नक्की कुठे पाल शिंकली.. सर्व काही नीट चालू असता, कशी सर्व घडी विस्कटली.. आपण सूर्याला गाठलेलं, त्याला हसून हस्तांदोलन केलेलं.. जे न पाहिलं त्या रवीने, ते आपण दोघांनी सहज अनुभवलेलं.. तसं आठवतं घडलेलं सर्व काही, पण मन काही मानत नाही.. आठवणी येत राहतात , मनातून काही जात नाही.. आठवतो तो क्षण जिथे माझा पाय घसरला होता.. आठवतो तो क्षण जिथे काळही थबकला होता.. मीच घोडचूक केली, मीच नाही आवरू शकलो.. वासनेच्या हिंदोळ्याल

घेता जन्म नाळ जुळली. आजन्म साथ मरणाची लाभली. आपुलेच प्रेत खांद्यावरी घेत. तुडवली जन्म मरणाशी येत. मुक्ती दिली आतुर जिवा. पांग फेडण्या नवजन्म हवा. रे मरणा नवजन्म हवा.