उदासल्या अंबरी तो कधीचा दाटलेला आसवांत होई रिता परी उरी साचलेला........ लाख अडवू पाही तो या आठवांच्या लाटां ज्या डिवचूनी जाती त्या उध्वस्त तटाला........ उन्हे पेटवूनी गेली त्याची गाफिल स्वप्ने आता उरले ना काही ह्या रात्रीस जाळण्याला..... उतरती सांज बोले सावर रे वेडया ना तिचा दोष काही होता तुच फसलेला......... ती येईल माघारी तुझ्यासाठी एकदातरी का आस ही वैरी झुलवी त्या जिवाला..... बहरला गुलमोहर जेव्हा तिच्या अंगणात निरोपाच्या फुलांनी होता मग तोही सजलेला.........

आरसा हरवेल तेव्हा ये (चेहरा गवसेल तेव्हा ये) केवढी गर्दी तुझ्याभवती.. एकटे वाटेल तेव्हा ये पोकळी आहे जशी येथे ही तिथे दाटेल तेव्हा ये दाह सोसावा कसा तुजला हा ऋतू बदलेल तेव्हा ये वाहती आहेच ही दुनिया पण कधी आटेल तेव्हा ये.. डॉ.सुनील अहिरराव

1.. सगळीकडून कोसळतय आभाळ एकटेपणाचे अन ते दडलेत झाडाआड अजाणतेपणाची झूल पांघरून, मी उदासगीत गात प्रकाशकवडसे टिपत रस्ता कापतो जावून येऊन काय त्या सावलीची सोबत. तसं सारं शरीरच भेगाळलयं उन्मादी लस स्त्रवतेयं सगळीकडून, झडत जाणारे सारे अवयव अन् मनाने खचलेला मी सारं सारं सामावून जाव ह्या कराल अंधारात अन् जाणीव उरावी काही नसण्याची. तिनं देलेला डाग आजही चरचरतो मनात जेव्हा काहूर उठते फेसाळण्याचे, ती ढसाढसा रडलीपण होती मला पदराआड घेवून कुशीत असून नसल्याचं ते एकटेपण आजही उठवते झोपेतून, घामेजला मी दचकून पांघरुणात शिरतो, आजूबाजूला कुणीच नसतं ती सुध्दा. विजयकुमार.........