Skip to main content

अवचिता परिमळू...

लेखक मनमेघ यांनी बुधवार, 11/05/2016 14:16 या दिवशी प्रकाशित केले.
अवचिता परिमळू । झुळकला अळुमाळु । मी म्हणे गोपाळू । आला गे माये ।। चांचरती चांचरती । बाहेरी निघाले । ठकचि मी ठेले । काय करु।। मज करा का उपचारू । अधिक तापभारू । सखी ये सारंगधरू । मज भेटवा का ।। तो सावळा सुंदरू । कासे पीतांबरू । लावण्य मनोहरू । देखियेला।। भरलिया दृष्टी । जव डोळा न्याहाळी । तव कोठे गेला वनमाळी । गे माये ।। बोधुनी ठेले मन । तव जाले अनेआन । सोकोनि घेतले प्राण । माझे गे माये ।। बाप रखुमादेवीवरू । विठ्ठल सुखाचा । तेणे काया-मने-वाचा । वेधियेले ।। रात्रीची जेवणे झाली, आवरा आवर करून मी झोपायला निघाले. अचानक कुठून तरी मंद सुगंध येऊ लागला. कशाचा बरं सुगंध आहे हां?

सफर आडवळणावरील खेड्यांची....३

लेखक मेघनाद यांनी बुधवार, 11/05/2016 12:42 या दिवशी प्रकाशित केले.
सफर आडवळणावरील खेड्यांची....! सफर आडवळणावरील खेड्यांची....२ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- निघूया निघूया म्हणताना पुढच्या गावाला निघायला फारच उशीर झाला. मध्ये काही महिने मिपा वर येणच कठीण झालं होत, आता वेळ काढून परत काही लिहिण्याचा प्रयत्न करतोय, गोड मानून घ्या.

रातांब्याचं (कोकम) पन्हं

लेखक अनन्न्या यांनी बुधवार, 11/05/2016 11:28 या दिवशी प्रकाशित केले.
साहित्यःरातांब्याचा गर एक वाटी, गूळ चिरलेला दोन वाटया, मीठ चवीनुसार, एक टीस्पून जीरे पावडर, दोन ओल्या मिरच्या वाटून, पाणी. sarbat कृती:रातांबे स्वच्छ करून घ्या.

Confession Box : अंतीम भाग .... थ्री इडिअट क्वेस्चन

लेखक मार्मिक गोडसे यांनी मंगळवार, 10/05/2016 18:27 या दिवशी प्रकाशित केले.
भाग १ भाग २ मागील तीन दिवसात माझ्या सामान्यज्ञानात बरीच भर पडली होती. वर्गातील विद्यार्थी दिवसभर अभ्यासाव्यतिरीक्त दुसरे काहीही करत नव्ह्ते. डबा खाऊन झाल्यावर उरलेल्या वेळात राजकारणापासून क्रीडा, अर्थ ई. विविध विषयापर्यंत चर्चा करत असत. मीही माझ्या कुवतीप्रमाणे सहभाग घ्यायचो,परंतू ही मुले माझ्यापासून थोडे अंतर ठेवून होती. बहुतेक परवा डबा खाताना झालेला प्रसंग कारणीभूत असावा. सकाळपासून संध्याकाळपर्यंत क्लास असल्यामुळे मीही दुसर्‍या दिवशी डबा आणला होता.

एक पावसाळी कविता

लेखक पथिक यांनी मंगळवार, 10/05/2016 17:46 या दिवशी प्रकाशित केले.
निळे घन हिरवे रान थरथरे पान आर्त वारा ओल्या दिशा जीव पिसा धुंद मन धुके दाट चुके वाट वीज पडे घरटे जळे झाडासंगे अवचित सरी येती भिजविती पडो थेंब फुटो कोंभ अंतरात

गड्या... परदेस पन बरा...!!!

लेखक घाटी फ्लेमिंगो यांनी मंगळवार, 10/05/2016 14:39 या दिवशी प्रकाशित केले.
आज येक वरिस झालं बगता बगता... हिकडं ईवुन... जवा कळालं व्हतं की परदेशात नोकरीधंद्याला जावं लागनार तवा पन इस्वास बसला नव्हता... अन आता पन तशिच गत झालीया... मानूस म्हंजे एक ठिपका हाये असं देवळातलं आन्ना म्हनले व्हते... पन त्याच्या जिवणात जर अशी वर्स ठिपक्यावानी पटा-पटा जाऊ लागली तर कवा म्हातारपन आलं समजनार पन न्हाई...!! येक वर्सात लै नवी लोकं भेटली... नवं मित्र जालं... लै ठिकानी फिरुनशान आलू... लै फोटू काडलं... येकीकडं बायका-पोरास्न सोडून आल्याचं दुख होतं पन नव्या ठिकानी जाऊन आल्याचा आनंद पन व्हता...! ज्या गोर्या लोकास्नी लांबूनच बगत व्हतॊ त्यांच्याच देशात नव्हं...

एक संघ मैदानातला - भाग ७

लेखक शि बि आय यांनी मंगळवार, 10/05/2016 14:14 या दिवशी प्रकाशित केले.
आमचं हरणं सेलिब्रेट करावं म्हणून आपापल्या पैशाने वडापाव खात खात घरी गेलो. घरी गेल्यावर हात पाय धुवून बेडरूम मध्ये डोकावले तर माझे दूरचे काका आले होते. ते शिक्षक असल्यामुळे त्यांना उठता-बसता कोणाला तरी लेक्चर द्यायला आवडत असावं. सध्या माझ्या धाकट्या भावाची म्हणजे पप्याची शाळा सुरु होती. मी घाईघाईने किचन गाठलं, " ऎ आई हे बडबडं कासव कधी आणि का आलं गं ???" आजीने पाठीत धपाटा घालत, " मोठ्यांना अस बोलू नये केव्हा कळणार तुला... हे काही तुझं ग्राउंड नाही... " डोस पाजायला सुरुवात केली. आजीनेच सुरुवात केली मग काय आईसाहेब खुश झाल्या, तिनेही सुरुवात केली.

जुनी वास्तु...

लेखक अज्ञात यांनी मंगळवार, 10/05/2016 13:24 या दिवशी प्रकाशित केले.
॥ श्री ॥ Akshi जुनी वास्तु... भाग १ असा प्रकार की जेव्हा असते तेव्हा किम्मत नसते, आता खुप आठवण येते... पण टिकवुन ठेवल्ये... आहे मनात अजुन! आज तुम्हाला पण घेऊन जातो... भावे यांचे आक्षी गावातील एक कौलारु ८०-८५वर्ष जूने घर, पुरुषोत्तम जनार्दन भावे नावाची पाटी... मोरपीशी रंगाचा दुहेरी दरवाजा... त्या दरवाजाच्या उजव्या डाव्या बाजूला शंकरपाळी लाकडी फळ्या...

आस

लेखक विशाल कुलकर्णी यांनी मंगळवार, 10/05/2016 10:38 या दिवशी प्रकाशित केले.
बांधावरचा पिंपळ सांगे सोनसावळी दुःखे ओली फांदी-फांदी जीर्ण पर्णिका बांडगुळांची गर्दी सगळी अस्ताईचे सूर अनोळखी शुष्क पान्हा हळवी देवकी कशी रुचावी जगण्यालाही अस्थाईविन बंदिश पोरकी सुकली पाने सुकली माती खिन्न विरहिणी होय पालवी पाणी सुकले बुंध्यापाशी त्राही त्राही अंकुर डोकावी कधी अकस्मित ओल मुळांना कधी मेघांचे हळवे चुंबन लागे जलदांना ओढ भूमीची कधी अचानक अधीरे मिलन नश्वर स्वप्ने, नश्वर दुःखे नश्वरतेचा शाप सुखाला शाश्वत ऐसे इथे न काही श्वासांचा का ध्यास जीवाला ? सोनसावळा पिंपळ वेडा शुष्क डहाळ्या तरीही जपतो आस लाजऱ्या मृगथेंबाची मनी बाळगून जगत राहतो विशाल १०-०५-२०१६
काव्यरस