रिक्तहस्त मी अलिप्त आणि एकभुक्त मी
विषय, वंचना, व्यसनांपासून पूर्ण मुक्त मी
मीच देव, मी दानव अन माझाच भक्त मी
झोपायाला जमीन, अंबर पांघरायला
कसली खिडकी! कसला मजला!

वा ओंकारा, क्या बात है! वरील ओळी आवडल्या...

तात्या.

ॐकार
खूपच छान..
शेवटचे कडवे खास जमले आहे....

- प्राजु

कविता खूप आवडली.
सोनाली

वा!! कवितेतील सर्वच मजले आणि खिडक्या फार आवडल्या. त्यातील मिस्किलपणा विशेष.

कविता आवडली. शब्दांनी धरलेल्या खाटा आणि शेवटचे कडवे खासच.

नंदन
(मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी
https://marathisahitya.blogspot.com/)

बाकी सर्व कडवी इतकी घट्ट बांधलेली आहेत, की शेवटचे कडवे कवीने मुद्दामून सैल सोडले आहे (चुकून नव्हे) असे वाटते. पण का?

परतपरत प्रयत्न करून मी घसरून असेच वाचतो :
रिक्तहस्त मी एकभुक्त मी
विषय- वंचना- व्यसनमुक्त मी
देव, दानवहि, आणि भक्त मी
पाठी भू, नभ पांघरायाला
कसली खिडकी! कसला मजला!

पण बाकी कडवी तालबद्ध रचणारा ॐकार हे कडवेही त्याच तालात सहज बसवू शकला असता. मग ते जसे आहे तसे बसवण्यात काही विशेष काव्यमय दृष्टी आहे काय?