पहाटे झोपेत असताना काशमीरात तैनात असलेल्या मराठा लाईट इन्फन्टरीतल्या एका मित्राचा फोन येतो...... आवाज कमालीचा दबलेला... माझा जीव कातरून जातो... . तो म्हणतो- सच्या घरी फोन कर रं माझ्या ---बायको -दोन बारकी लेकरं -कुणीच कशी फोन उचलनायती... आता ड्युटी संपली- पहाटेपासणं करतोय फोन... . . मी त्याच्या घरी फोन करतो... 12-13 वेळात एकदाही फोन उचलला जात नाही... काळजी वाटायला लागते........ . . गावाकडच्या एका मित्राला त्याच्या घरी जाऊन यायला सांगतो... . . परत फोन करतो... पलीकडून वाहिनीचा घाबरलेला -(कधीपासून) रडत असलेला आवाज येतो... . थोडासा चिडलेला मी विचारतो --फोन का उचलत नव्हता...?? . . वाहिनी रडायला लागतात... जोरात! बांध फोडतात... त्यांचा झालेला अवतार -मला डोळ्यासमोर स्पष्ट दिसायला लागतो... तोंडा नाकातून गळत असलेली लाळ -माझ्या 250 किलोमीटर दूर असलेल्या हातावर पडायला लागते... . शेवटी रडत-रडत त्या एवढंच म्हणू शकतात... . . . . फोन उचलायला भीती वाटतेय भैय्या आता... जीव फाटत चाल लाय हळूहळू माझा -----------------------------------------------------------------------------------------