वधू आणि वरांच्या अपेक्षा वाढल्या आहेत का?

ह्या अपेक्षा सरसकट सगळ्याच शिक्षण-नोकरी गटातल्या मुलींच्या असतात की विंजेनर-यम्बिये गटातल्या महानगरी नोकरीवाल्या मुलींच्या असतात हे जाणून घ्यायला आवडेल. आयटीवाल्या बव्हंशी मुलींना आपल्या मैत्रिणींमध्ये मिरवता येऊ शकणारा( मुलांनाही तशीच मुलगी पाहिजे असते म्हणा), स्वतःचा किमान १ बीहेच्चके असलेला,चार चाकी( न्यानो-आल्टो सारखे गरीबांचे मॉडेल्स नको) असणारा, अमुकपेक्षा जास्तच प्याकेज अससणाराच हवा असतो. बरं, ह्यांचे बाहेरच्या जगाविषयी पराकोटीचे अज्ञान असते. व्यासंग म्हणून नाही, डोक्याला खाद्य देण्याची इच्छा नाही, बिग बॉस च्या घरातली भांडणे हापिसात आणणार. (हापिसात सतत ह्यांची पिरपिर,निराळ्याच जगात असणारा वावर नि अपेक्षांची क्यासेट ऐकून डोके भंजाळले नि आयटी क्षेत्राला कायमचा रामराम ठोकला. ) प्रेमविवाहात पण प्रॅक्टिकलपणा आला आहे. मुली, नि मुलेही, आंधळेपणाने प्रेमात पडत नाही. मुली सहसा आपल्याच हापिसातला, प्रोजेक्टमधला, काही वर्षे सिनिअर असलेल्या, शक्यतो जातीतल्या मुलाच्या प्रेमात पडतात आणि लग्नही करतात. घरचेही मुलगा नाकारण्यासारखा नाही म्हणून मंजूरी देतात. ह्यात एक विनोदी प्रकार पाहिलाय. तो म्हणजे हुंडावाल्या जातीतली मुलगी असेल तर कित्येक पालक 'बरं झालं, हुंड्याचा खर्च वाचला.' हादेखील विचार करताना पाहिले आहे. ते विरोध करतच नाही. कॉलेजमधले प्रेमप्रकरण कॉलेजमध्येच सोडून कंपनीत नवी इनिंग सुरु करणार्‍या मुली परिचयाच्या आहेत. मुलींची संख्या तशीही कमी असल्याने पोरं पोरगी गळ्यात पडतेय तर पडू देत म्हणत नकार काही देत नाही.त्यांचे मुलींच्या बाबतीत एकंदर धोरण 'आन्देव' प्रकारात मोडत असते. ( पण ज्याची गर्लफ्रेन्ड सोडून गेलेली असते त्याला पुन्हा बरी मुलगी शोधायला फार कष्ट पडतात.) म्हणून माझ्या ज्या मैत्रिणींनी कॉलेजात ज्याच्या प्रेमात पडल्या त्याच मुलाशी लग्न केले, त्यांच्याविषयी प्रचंड आदर आहे. कोणापाशीही फ्लॅट नाही, कार नाही, पण एकमेकांवर प्रचंड प्रेम आहे, नात्यात मस्त अवखळपणा, खेळकरपणा आहे. हे सगळे अर्थातच आयटीत जॉब असणारे आहेत. फ्लॅट-गाडी घेतील तेव्हा स्वतःच्या पैशाने घेतीलच, पण सध्या तरी मजेत आयुष्य जगत आहेत. असो. अस्मादिकांचा एक किस्सा आठवला. एका मुलीला अपेक्षा विचारल्या तेव्हा तिने मुलगा खूप पैसेवाला हवा जेणेकरून मला मनाप्रमाणे शॉपिंग करता येईल, असे सांगितले.बाकी काही अपेक्षा नाहीत. मी शॉक्ड! म्हणालो, गं पोरी, पैसा असेल पण संतोष नसेल तर काय फायदा? म्हणाली खूप पैसा असला तरच मला संतोष लाभेल.. मी म्हणालो, बरं. भेटून आनंद झाला.

८०० :)

या वेळेस पण नंबर हुकला .*sad*

जल्ला आमचा लाष्ट प्रतिसाद कुटे गेला म्हणायचा ? काय बूच लागले काय धाग्याला संमं ??

आता कोणी नाही आले तर ८५० पर्यंत एकटा लढण्याची मी हातातला चहाचा कप खाली ठेवून प्रतिज्ञा घेतो. जोवर ८५० होत नाहीत तोवर मी चहा पिणार नाही.. (विजा कडकडल्याची स्माईली कल्पावी)

इथे इतक्या जणांनी आपापली मते लिहिली आहेत...तरी सुध्धा स्त्रीवर्गाची इतकी कमी उपस्थिती का?

झाले का?

८५० :)