रस्त्यावर कला सादर करणार्‍या डोंबार्‍यांची विदारक आयुष्यचर्या मोजक्या शब्दात माडली आहे.
छायाचित्रातील छोट्या मुलीच्या चेहर्‍यावरील निरागसता अचूक पकडली आहे. अभिनंदन.

कशी नशीबानं थट्टा आज मांडली...

टीचभर खळगीसाठी, भातूकली मोडली....

बस्स एवढंच.

कविता आणि छायाचित्र - दोन्ही उत्तम !

छान कविता...

.....................!!!

एकदम करुण. वाईट वाटलं.. :(

:(

पा.भे. व्यथीत करुन टाकलत हो अगदी ... खय्राखुय्रा भटक्याविमुक्तांच जगणं हे असच आहे,आजही :-(

पाझर फुटतो तेंव्हा असा काव्यरस झिरपतो.
त्या फोटो मधिल दोघांचे हसरे चेहेरे पाहुन अस वाटत की ते आपल्याला जगण्याला शिकवित आहेत.
कितीही कठीण प्रसंग आला तरी हसत हसत सामोरे जाव. (रडगाणे गाऊन पोट भरता येत नाही.) आयुष्याची दोरी अशीच सतत झुलणारी आणि झुलवणारी आहे. तेंव्हा तोलुन मापुनच पावल टाकावित आणि पार पडावे.

कविता आणि छायाचित्र - दोन्ही उत्तम !
फार आवडले.