राजकारण

डिस्क्लेमर ०: (काही प्रतिसाद वाचून या लेखाबद्द्ल खुलासा करण्यासाठी हा डिस्क्लेमर टाकण्यात आलेला आहे) हा लेख विनोदी आहे असे समजून वाचावा. 'बंडखोर मिपा संपादकीय' ही पार्श्वभूमी केवळ विनोदनिर्मीतीसाठी वापरली आहे. डिस्क्लेमर १: येथे सत्य परिस्थिती मांडण्याचा प्रयत्न केला आहे. लेख काल्पनिक वाटल्यास त्यास लेखक जबाबदार नाही. या वेळचे बंडखोर मिपा संपादकीय हे एका गहन परंतु दुर्लक्षित विषयाला समर्पित आहे.

3

प्रसंग : १ (राज ठाकरेंचा बंगला) (वहिनी व राजसाहेब एक मोठ्या पातेल्या समोर बसले आहेत आणी लहान लहान पिशवीत हलवा आणी रेल्वेची तिकिटे भरत आहेत.) आम्ही :- हॅ हॅ हॅ संक्रांतीच्या हार्दिक शुभेच्छा .. राजसाहेब :- तिळगुळ घ्या तिकिट घ्या आणी आपल्या राज्यात सुखी रहा. आम्ही :- तुमच्याच राज्यातले रहिवासी आहोत आम्ही साहेब, आत कुठे पाठवताय आम्हाल अजुन ? राजसाहेब :- अरे हो खरेच की लक्षातच आले नाही. बर मिळाला ना तिळगुळ ? फुटा आता. उगाच कामत असताना त्रास देउ नका. आम्ही :- (चिवटपणाने) साहेब मातोश्रीवर देउन आलात का नाही तिळगुळ ? राजसाहेब :- तुम्हाला काय कारयच्या आहेत हो चांभार चौकशा ?

3

3

3

3

3

मंत्रालयामागचं आमदार निवास. आत शिरलं की डावीकडं स्वागतकक्ष. चारेक पायऱ्या चढून गेलं की, समोर कॅण्टिनकडं जाणारं दार, उजवी-डावीकडं लिफ्ट. आमचा तीन दिवसांचा मुक्काम होता. अशा मुक्कामासाठी आमदार निवासासारखी दुसरी चांगली सोय मुंबईत त्यावेळी नव्हती. सकाळी सहाच्या सुमारास आम्ही चौघं पोचलो. चौघं म्हणजे मी, दादा आणि त्याचा पीए कम कार्यकर्ता अजित व गाडीचा चक्रधर सतीश. दादा जिल्हा परिषदेचा सदस्य होता. पण त्याआधीपासूनचा माझा मित्र. बाहेर गाडी पार्क करून आम्ही आत प्रवेश केला. उजव्या बाजूच्या लिफ्टपाशी गेलो आणि थांबलो. इंडिकेटरवर तिचा प्रवास दिसत होता. ५,४,३...!