मौजमजा

परवाच मला काही कामानिमित्त वासिलिकी नावाच्या व्यक्तीशी संपर्क साधायचा होता (ह्या व्यक्तीचे आडनाव देवनागरीत टंकणे हे माझ्या आवाक्यापलीकडचे आहे!). ही व्यक्ती अमुक एका कंपनीत, अमुक एका विभागात, अमुक एका हुद्द्यावर काम करते आणि त्यामुळे मला हवी असलेली माहिती ही व्यक्ती देऊ शकते, इतकीच माहिती मला देण्यात आली होती. आता वसिलिकी ही बाई आहे की बुवा याचा कुणालाच काही अंदाज नव्हता. अर्थात त्यामुळे कामात काही फरक पडत होता असे नाही, पण उगाच एक उत्सुकता होती. माझ्या पुढे होता त्या वसिलिकीचा फोन नंबर आणि इमेल. मी फोन लावला. फोन काही वेळ वाजला आणि वॉइस मेसेजवर गेला.

फार वर्षांपुर्वीची गोष्ट आहे. एक छोटेसे गाव होते. त्या गावात एक सावकार राहत होता. तो सावकार महाधूर्त, महाचतूर आणि मोठा डांबिस होता (पिवळा डांबिस नव्हे). गावातले लोक तसे गरीबच. त्यामुळे ते अडीनडीला सावकाराकडे पैसे मागायला येत असत. सावकार दामदुप्पटीने व्याज आकारुन पैसे देत असे. त्याची हिशेब करण्याची निराळीच तर्‍हा होती. कितिही पैसे दिले तरी सावकाराचे व्याज काही फिटत नसे. काही जणांनी त्याच्यावर पंचायतीत दावा लावून त्याला पेचात पकडण्याचा प्रयत्न केला. पण तो सावकार सगळ्यांचे बारसे जेवलेला होता. त्याच्या हिशेबाच्या वह्या आणि तो हिशेब पाहून भल्याभल्यांच्या मेंदूला झिणझिण्या येत.

मुंबईहून न्यूयॉर्कला केलेल्या विमानप्रवासाबद्दल मी चार ओळी लिहिल्या होत्या तेंव्हा या लिखाणावर फारशी चर्चा होईल असे मला वाटले नव्हते. माझा तसा उद्देशही नव्हता. अमेरिकेला गेल्यानंतर तिथला एक मांडीवरला माझ्या तावडीत सापडला तेंव्हा तो कसा चालतो ते पाहण्यासाठी त्याच्याशी चाळा करता करता मिपाचे संकेतस्थळ हाती लागले. समर्थांच्या एका सुप्रसिद्ध ओवीच्या पहिल्या दोन चरणांवरून प्रेरणा घेऊन "जे जे आपणांसी कळावे, ते ते इतरांसी सांगून मोकळे व्हावे" असा विचार मनात आला आणि गारठलेली बोटे कीबोर्डावर बडवून घेतली.

होणार होणार म्हणता म्हणता काल दिनांक ४ ऑक्टोबर २००८ रोजी 'शांग्रीला हॉटेल', पुणे इथे मिपा कट्टा संपन्न झाला. विशेष म्हणजे ह्या कट्ट्याला वरूण राजांनीही आपली उपस्थिती देऊन आम्हा सर्वांना उपकृत केले. अर्थात, रहदारीचा गोंधळ आणि त्यातल्या त्यात पुण्याचा कट्टा म्हंटल्यावर सदस्य वेळेवर पोहोचू शकले नाहीत आणि बापुडवाण्या चेहर्‍याने बसलेल्या आयोजक, श्री. सखाराम्_गटणे ह्यांना सर्व मंडळी जमेपर्यंत वेळ कसा घालवावा हा मोठा प्रश्न पडला. पण लवकरच त्यांच्या जोडीला मी, अभिज्ञ, मनोबा वगैरेंनी येऊन मिपाच्या सुधारलेल्या दर्जाबद्दल एक उद्बोधक चर्चा आणि विचारांचे आदान प्रदान सुरू केले. प्रत्यक्ष उत्सवमुर्ती श्री.

बोळे क्लब

डिस्क्लेमर : लेखातील नायक पात्रांची नावे खरी आहेत. मित्रांनो , इथे ऑलरेडी बर्‍याच जणांनी आपल्या मित्रांबद्दल, क्रु बद्दल , परिसराबद्दल लिहीलं असेल. त्यात आमचं पण एक संभाळून घ्या. आणि सर्वांना वाढदिवसाच्या शुभेच्छा देण्यास धाग्यात परवानगी आहे. आदरणीय यम्मी आज्जींच नाव घेऊन सुरूवात करतो. बोळे क्लब म्हणजे जिथे बोळे पार्टीची सुरूवात झाली.का कसं कुठे, कोणी ,इ.इ.

बरोब्बर १ वर्षा पूर्वी मला आफ्रिकेला जायचा योग आला. तशी ती माझी आफ्रिकेची पहिलीच ट्रिप असल्याने मी एकदम खुशीत होतो. नैरोबीला राहणार होतो ३ च दिवस पण एक पक्कं ठरवलं होतं काहिही झालं तरी तिथलं झू बघाच्चं म्हणजे बघाच्चंच. काम खरं म्हणजे २ च दिवसाचं होतं आणि तिसरा दिवस विमानची वेळ सोयीची नव्हती म्हणून पदरात पडला होता. म्हणजे सगळं व्यवस्थित जुळून येत होतं. गेल्या गेल्या पहिलं काम काय केलं असेल तर कंपनीच्या ड्रायव्हरला मस्का मारायला सुरुवात केली. नाहीतर आम्हाला टॅक्सी भाड्याने (टारू वाला भाड्या नाही :) ) घेऊन झू वगैरे बघायला जावे लागले असते. ते काही परवडले नसते.

सर्वप्रथम माझ्या अनुभवाला आपण सर्व मिपाकरांनी दिलेल्या प्रतिसादबद्दल मनापासून आभार... हा माझा साप मारण्याचा उपद्व्यापसुद्धा सुट्टीतलाच आहे पण यात आम्ही सगळी भावंडे सहभागी होतो. झालं काय.. आमच्या गावात त्या दिवशी एका घरी लग्न होते. आमचे त्यांच्याशी खूप जुने संबंध होते त्यामुळे आमच्या घरातले सगळे तिकडे गेले होते. आम्ही सगळी भावंडे सुद्धा गेलो होतो पण लग्न जरा लवकर होते आणि जेवायला थोडा वेळ होता म्हणून लग्न लागल्यावर आम्ही घरी धूम ठोकली आणि घरी दडवून ठेवलेला चिवड्याचा डबा शोधायला सुरुवात केली. थोड्यावेळाने मी कशालातरी स्वयंपाकघरात गेलो तेव्हा मांजराचा ओरडण्याचा आवाज ऐकला.

काल असाच अडलटप्पू ( रॅन्डम) विचार मनात आला की मिपाच्या आपल्या सदस्य मित्रांच्या पानावर जाऊन त्यांची माहिती मिळवायची. मृदुला : तिच्या वैयक्तिक पानावर गेलो. तिची माहिती देण्याची पध्दत आवडली. अनुदिनीवरचा लेख आवडला. त्यावरील राजचे विचार आणि अनुची अनुदिनीही आवडली. सखाराम_गटणे™ : माहिती आवडली. घाटावरचे भट, जैनाचं कार्ट, ग्रीष्म, आगाऊ कार्टा, बिपिन कार्यकर्ते : त्रोटक माहिती आहे. अजून देता येईल श्रीकृष्ण सामंत : फक्त व्यावसासिक माहिती आहे. येडा खवीस : माहिती आहे. संकेतस्थळावर गेलो पण समजले नाही. ऋषिकेश : त्रोटक माहिती. १_६ विक्षिप्त अदिती : माहिती वेगळ्या आणि विनोदी पद्धतीने दिलेली आहे.

माझ्या जीवनातील एक अनुभव लिहिण्याचा प्रयत्न करतो आहे. चु.भु.दे.घे. हा प्रसंग म्हणजे माझ्या अनेक नसत्या उचापतींपैकी एक आहे. मे महिन्याचे दिवस होते. बारावीची परीक्षा नुकतीच संपली होती. दिवसभर नुसते उंडराणे, कैर्‍या, चिंचा धोंडे मारुन पाडून खाणे आणि गावभर गजाली करत हिंडणे याशिवाय दुसरा उद्योग नव्हता. अशातच एक दिवस बातमी समजली की आमच्या गावाजवळच्या जंगलात एक वाघ आला आहे. माझा भाऊ (अभिनव) सुद्धा तेव्हा आमच्याकडे आला होता. मला ही बातमी समजल्यावर मी अभिनवला म्हटले की आपण वाघ बघायला रात्री जाऊया..... पण यात एक मोठा "पण" होता.