मांडणी

गाणी वाजवायला शिकताना काही साधीसोपी पण एकदम मूड बदलून टाकणारी गाणी सतत मन वेधून घेत राहिली. या गाण्यात फार काही उच्च नाही पण त्यांच्या साधेपणामुळेच ती गुणगुणाविशी वाटतात. कामात सुद्धा ती बॅकग्राउंडला चालू असतील तर वातावरण लाईट राहतं.

पंडीत रविशंकरजींना श्रद्धांजली वाहण्याच्या निमीतानं त्यांनी स्वरबद्ध केलेलं एक अनोखं गाणं

चित्रपट अनुराधा, कवी शैलेंद्र

..हाये..

कैसे दिन बीते कैसे बीती रतिया
पिया जाने ना
..हाये..

कैसे दिन बीते कैसे बीती रतिया
पिया जाने ना

नेहा लगा के मैं पछताई
सारी सारी रैना निन्दिया ना आई
जान के देखो मेरे जी की बतिया..
पिया जाने ना
..हाये..

ओ माय गॉड अर्थात देवाशी भांडण

एवढ्यातच 'ओह माय गॉड' पाहीला.
मिसळीवरही खूप चर्चा झालेला हा चित्रपट आहे.

एकाने त्याची गोष्ट मांडली आहे तर दुसर्‍याने त्या चित्रपटाच्या विषयावर लिखाण केले आहे.

चर्चेला विषय मिळवून देणारा हा चित्रपट आहे हे नक्की.

वरकरणी हा चित्रपट काही वेगळ्या विषयाला हात घालणारा, भाष्य करणारा वाटत असला
तरी
हा विषय नवा नाही.

चावून चोथा झालेला हा विषय आहे त्यामुळे पिळून काढलेल्या चिपाडातून रस काढण्याचा हा प्रयत्न वाटतो.

टिळेमाळा, ढोंग, बकध्यान, बुवाबाजी हे शब्द भाषेत अस्तित्वात येऊन कित्येक वर्षे होऊन गेली आहेत.

प्यार का पहला ख़त लिखने में वक्त तो लगता हे |
नए परिंदो को उड़नेमे वक्त तो लगता हे ||

चीनच्या सरहद्दीजवळ उडत्या तबकड्यांचे गूढ आणि सैन्य दलातील भोळसटपणा

विदेशी चित्रपटात सकस कथा, स्पष्ट व्यक्तिचित्रण व अतिप्रगत छायालेखन यांचा संगम अनेक वेळा दिसून आलेला आहे. या सर्व व्यक्तिचित्रणात चार्ली चाप्लीन यांचा ट्रॅम्प, ब्रॅम स्टोकर यांचा काउंट ड्राक्युला , इयान फ्लेमिंग यांचा जेम्स बॉण्ड व स्टीव्हन स्पीलबर्ग यांचा इंडियाना जोन्स हे लोकप्रिय आहेत. ५० वर्षे टिकून जेम्स बॉन्ड याने त्यात आघाडी घेतली
आहे यात शंकाच नाही.

मित्रांच्या भयानक मस्करीला बळी ठरलो होतो.

संध्याकाळच्या बरोब्बर पाचच्या दरम्यान टाईम स्क्वेअरच्या पायर्‍यांवर जाऊन आजूबाजूची मस्ती बघत विसावलो होतो . एप्रिल महिन्याची पहिलीच तारीख. अनायसे आलेला शनिवार. शनिवारि आम्हा भारतीयांचा छोटासा मेळावा ज्याला सोप्प्या इंग्रजीत गेट टुगेदर म्हटल जातं. शनिवार खास असायचा आमच्यासाठी .बीअर चे टिन घेऊन संध्याकाळच्या वेळी न्युयॉर्क शहरातल्या भन्नाट गर्दीत ,आजुबाजुच्या झगमगाटात ,त्याच गर्दीचा एक भाग बनायचो आम्ही.मजा यायची .मस्त ग्रुप होता .

शुक्रतारा मंदवारा या गाण्याला जन्मून ५० वर्षे झाली. आज ही हे गीत आजच्या तरूण पिढीत लोकप्रिय आहे. आणि आठवण म्हणून म्हातार्‍या-कोतार्‍यातही. एक समर्थ भावगीत गायक म्हणून या गीताने अरूण दाते ( खरे अरविन्द दाते ) याना ओळख मिळवून दिली.सुधा मलहोत्रा यांचा मधाळ आवाज मराठी गानससिकाना परिचित झाला तो ही याच गाण्याने. त्यावेळी आकाशवाणी मुंब्ई केंद्रावर जे लोक नोकरीस होते त्यांची सांस्कृतिक चंगळच होती. नीलम प्रभू. प्रभाकर जोशी, बाळासाहेब कुरतडकर, यशवंत देव, पाडगावकर, अभिषेकी बुवा, श्रीनिवास खळे ही सारी रत्नं तिथे वावरायची.

सांजेला तसा वेळ होता.

अजुन शिवारात लगबग जाणवत होती.

आताशा पाहुणा म्हणुन आलेल्या मला,

माझ नेहमीच ठिकाण......मोटवन खुणावत होती.

तस तिच माझ नात फार वर्षांच.

आजोळी आईचा पदर धरुन

येउ लागल्यापासुनच

माझ्या आजोबांनीच पहिला हिची ओळख करुन दिली होती

अन,

शाळा कॉलेज संपवुन आलेल्या माझ्या

गद्धेपंचवीशीला निवांतपणासाठी

हिची ओढ होती.

नेहमीसारख मी मोटवनीवरुन

विहिरीत डोकावुन पाहिल.

काळशाऽऽर पाणी खोलवर डुचमळत होत.

क्षणभर भारल्यासारख झाल.....

आजुबाजुचे आवाज विरले.....