कविता

यलो ऑकर ची स्वप्ने : पानगळ सुरु झालीय नोव्हेंबर मधली सेकंदागणिक कोसळतायत हजारो स्वप्नं गवताच्या अगणित हिरव्या छटांमध्ये रानावनांत , जंगलात शहरातल्या पार्कात पडीक घरांच्या अवतीभवती धांदल नुसती अविरत एकेक पान पाहावं अगदी जवळून , गाढ , सुगंधी झोपेतल्या खुशबूदार स्वप्नासारखं पहिल्या धारेच्या प्रशियन ब्लू चे शिंतोडे सूर्याने जाळून टाकलेले कच्चे खाऊन टाकलेले रंग व्हर्मीलॉन रेड पासून बर्न्ट सिएना पर्यंत च्या सर्व रंगश्रुती अलगद ऐकाव्यात पान गळून पडताना किणकिणतात या श्रुती ...काही तुटक जिवंततेच्या हिरव्या खुणा छोट्या मोठ्या , नुकत्याच मेलेल्य

कोणाकडे प्रतिभेची कुंडले असतील तर, तर ती उतरवूनच ठेवावी. कारण ती मागणारे इंद्र, रस्तोरस्ती उतरलेत. तुमची प्रतिकं असतील मारे प्रत्यक्षाहून उत्कट तुम्हीहून ती जाळा. कारण प्रत्यक्षांच्या उरावर, त्यांना थयाथया नाचवणारे, तुमच्या अंगणात आलेत.

स्वप्नात रंगलेल्या चित्रातल्या कळ्यांनो फुलणे तव बघाया मी अधीर झालो फुलतील फुले तुमची देतील गंध ह्रदया रंगूनी टाकतील अन माझ्याही जीवनाला फुलबाग मग कदाचित मनीही फुलेल माझ्या मन ही म्हणेल गाणे जुळवूनिया सुरांना पसरेल गंध तुमचा गंधीत होई माती होईल पूर्ण गाणे जुळुनी नवीन नाती फाकेल सूर्यबिंब पसरेल दश दिशांना माझेच नवे जग हे दावीन जीवनाला पण ह्या मनास वेड्या सांगू कसे तुम्हाला फुलण्यास वेळ नाही चित्रातल्या कळ्यांना

असे समुद्र अथांग, मन त्याहूनही खोल हिमालय जो उत्तुंग, मन त्याहूनही थोर वाहताना होते नदी कधी वाकडी वेल्हाळ मन जागच्या जागीच आणि तरीही नाठाळ लहरी वारा आणे पाण्यावरती तरंग मनी उठता तरंग लहरते अंतरंग वेगवान प्रकाशाला संथ काळाचीच साथ संथ जीवनी राहून मन धावते वेगात तारे टांगले ज्यावर त्यास म्हणती अंबर मन टिपते विश्वाला, मन विश्र्वाचे झुंबर मूल पाहताच मन लहानाहून लहान तेच तन तेच मन खरे तेव्हांच महान हाव भाव राग लोभ, मनी अगणित मिती देव धर्म पाप पुण्य, सारी त्याचीच निर्मिती अवकाश पोकळीत होय अंधाराची सीमा मनाच्या पोकळीला नाही कसलीच सीमा क्षण त्यास युगासम, युग कधी त्यास क्षण जगण्यास प्रेरक ते मन

माझा कावळा अजब जीवखड्याशी खेळतो इहलोकीच्या अंगणी परलोक धुंडाळतो माझा कावळा गणिती तेरा आकडे मोजतो आठ नख्यांच्या अष्टकी पंचप्राण मिळवितो माझा कावळा तत्वज्ञ गुह्य विश्वाचे जाणतो जे जे पिंडी ते ब्रह्मांडी पिंड फोडून सांगतो पैलतीरी कोकताना हळवा का होसी काऊ जीवखड्याची रे माझ्या आज नको वाट पाहू

पहाडावरची लाल माती एक दिवस खसली खसत खसत जाऊनस्यानी सयरामंदी पोचली वावरावरची लालमाती माट्यासंग उडली उडत उडत जाऊनस्यानी सयरामंदी बसली सयर झाले लाललाल सप्पाच्या सप्पा लाल लाल रंग परसाच्या फुलाईचा जंगलाच्या विस्तूचा लाल रंग उगोत्या सूर्याचा जरत्या निव्याचा खोकलून खोकलून छाती होते लाल पायाले काटा गडते माती होते लाल लाल रंग धमनीच्या पान्याचा जवसाच्या घान्याचा लाल रंग तिखट बुकनीचा कपार कुकवाचा हा सप्पायचा सप्पाय लालरंग सयरात असा जाऊन बसला घरात घुसला, नळात धसला रस्त्यात वायला, गाडीत परला सयरावर लाललाल कापन बसून रायली दिवस का रात बी लाल होऊन रायली काऊन विचारता, 'मंग का झाला?' रंगारंगाचा सयर

काय मिळविसी कान्हा मजला सोडूनिया एकटी यमुना तीरी राधा रडते शोकाकुल बासरी प्रेम तुझे ते खरे असोनि तू का जवळी नसे ही मथुरा आज का मला स्मशानापरी भासे कशी परीक्षा असे मुकुंदा वेड्या प्रितीची कसले बंधन कसले अंतर कसल्या रीतीची नको जाऊ रे सोडून कान्हा अश्रू तुला सांगती नको तुझा तो विरह अन नको श्वास तुझ्यावाचूनि अमर असे हे प्रेम आपुले अधीर परी आशा अरे तुला का आज ना कळे या प्रेमाची भाषा शपथ तुला परी देवू न शकते तव कर्तव्यापरी वाट पाहील हा प्राण तुझी बघ याच यमुना तीरी

॥श्री॥ गँ गण ण ण ण,गँ गण ण ण ण गँ गण ण ण ण, गँ गणपतये देवांमाजी, अग्रदेव तू, त्रिवार वंदन स्विकार अमुचे॥धृ॥ हे शिव-शक्तिच्या संगमा हे बुद्धि-युक्तिच्या अग्रजा त्या श्रुती-स्मृतिंचा पाठक अन तू वेदांची रे मंत्रणा ! विद्या-कला ठायी तुझ्या तू सर्वेश्वर तुज वंदना ॥१॥ तू श्रेष्ठ लिपीक तुजला गती हे देवांच्या सेनापती रविचंद्रधिनायक विश्वही तुजला सुर्याने ओवाळती सिद्धेश्वरा, विघ्नेश्वरा, हे करूणाकर , तुज मोरया ॥२॥ पदी मंजुळ घुंगुर नादतो कटिबंध भुजंगही शोभतो हे सुंडतुंड, गजगंड तिलंकीत मूषक वाहन वाहतो लंबोदरा, मनमोहना, तू दृष्टि राख, हीच कामना ॥३॥ गीत - कौस्तुभ गाणे इथे ऐकत येइल

आम्ही बायका म्हणजे बोलीभाषा, बोलघेवड्या ! चुलीपासून फोनपर्यंत बडबडबड, गप्पागोष्टी.... लिपीबिपीचे बंधन नाही व्याकरणबिकरण... हे काय असते? आम्ही बोलतो अनंत बोलीतून .... कुजबुज जितकी थरथरणारी तितके भांडण कडकडणारे कठोरतेचा शीण आम्हाला मवाळतेचा शाप तसाही पण बोली आमची जपून ठेवतो.... अर्थाचा पण अनर्थ करू.... खिल्ली तुमची सहज उडवू निरर्थाला अर्थ देऊ...

मी चालून आलो अशाच वाटा ज्या माझ्या नकळत मुक्कामी पोचवून निरोप घेण्याआधी पुढील प्रवासाच्या धुंदीतच हरखून गेल्या मी मोजून आलो अशाच लाटा ज्या माझ्या नकळत किनाऱ्यावरी फेनिल होऊन फुटण्याआधी सागर तळीची अपार शांती पिऊन आल्या मी शोधून आलो अशाच ओळी ज्या माझ्या नकळत विस्मरणाच्या वादळात पडझडण्याआधी शब्दभूल पाडीत कुणाच्या ओठी रुळल्या