कथा

नाखऱ्या आमच्यासाठी हिरो होता. होताच तो देखणा . गोरा, उंच, धारदार नाक, डोळे , कुरळे केस.. आणि आम्ही एकजात बावळट. आधी आपल्या थोबड्याबद्दल काय वाटायचं नाही पण सातवी आठवीपासून ते खूपच टोचायला लागलं . आपले केस भलतेच बारीक आहेत, तेल लावलं की एकदम चम्या दिसतो असे अनेक शोध लागू लागले. आणि या सर्व शोधांचा मापदंड होता नाखऱ्या.

"साssलाss ! ही रात्र नेहमी काळीच का असते बे?" वैतागलेल्या सुन्याने एकदाचे तोंड उघडले.

"अबे पहाट गुलाबी असते ना, म्हणुन रात्र काळी..., हाकानाका!" पक्या खुसखुसला.....

"गपे, उगाच फालतू जोक्स मारु नकोस. साला इथे बुडाला रग लागलीये बसुन बसुन. तुझा तो वाघ काही येत नाही पाणी प्यायला आज. आ़ज दिसायची शक्यता कमीच वाटतेय मला. बहुतेक निर्जळी अमावस्या दिसतेय त्याची." सुन्या करवादला.

कवठी गरगर फिरत होती. टेबलावरच्या ठोकळ्यासारखी. मांत्रिक तिचा वापर ठोकळ्यासारखाच करत होता. पिंपळाच्या झाडाखाली खरच एक टेबल होता. खुर्चीवर खरंच एक मांत्रिक बसला होता. आणि हातातली कवठी खरंच गरगर फिरवत होता. दुसऱ्या हातात पेन घेऊन समोरच्या जाडजुड पुस्तकात अगम्य रेघोट्या मारत होता. बराच वेळ त्याला पडलेले कोडे सुटत नव्हते.

-० स्थळ १ नाना नानी पार्क ०-
कांही जेष्ठांचे चर्चा सत्र
० अॅंड्रॉइड म्हणजे काय?अॅंड्रॉइड स्मार्ट फोन म्हणजे काय?आम्हाला ते शिकायचं आहे! ---- एका जेष्ठ म्हणतो!
० आम्हाला पण!------ दुसरा जेष्ठ
० आम्हाला पण।------ तिसरा जेष्ठ
० पण बाळासाहेबांना त्याची गरज नाही ,त्याना सगळं येतं! --
० ते कसं?
० त्यानाच माहित.
० कांहो बाळासाहेब गप्प कां?
० हं! हं!
० आज काल क्लास असतात. लावला असेल एखादा ,बोलतात कां बघा.
० हं! लावलाय.घरीच येतो एक जण शिकवायला .
० तरीच! आम्हाला शिकवेल? फी?
० रविवारी घरीच या विचारू.

दिवस १

नव्या प्रोजेक्ट मधला पहिला दिवस. जवळ जवळ १०० लोकांची टीम; त्यातली आपली टीम १२ जणांची. फ्लोअर वर भिरभिरणारी नजर, कोणी खास दिसतय का बघण्यासाठी. पण छे, कोणिच तसं दिसत नाही, सगळ्या अमराठीच आहेत.

पुढचा कुठलातरी दिवस

वेलकम लंच, त्यात दिसणारी ती, पण फार लांबच्या टेबलवर. गेले आठवडाभर कुठे लपली होती देव जाणे. फ्लोअर वर कुठे बसते बघायला पाहिजे. छे, परत ऑफिसमधे कुठेच दिसली नाही.

पुढचा कुठलातरी दिवस

अनेक दिवस या ना हेतूनं रेंगाळलेलं आमचं रिडेव्हलपमेंटचं प्रपोजल अखेर सर्व संमत झालं . शेवटच्या मीटिंगमध्ये
थोडसं तू मी झालंच .ओशा( विनय देसाई ओशोंचा कट्टर भक्त म्हणून कालनीतलं टोपण नांव "ओशा")थोबाड बंद
ठेवेल तर त्याच्या कीर्तिला बट्टाच लागेल जणू.त्याच्या पुढाकारानं प्रपोजलनं आकार घेतला होता हे खरं पण म्हणून
चेष्टेनं जरी असलं तरी कांहिंहि बोलायचं?
नव्वदीचे बापूसाहेब जेव्हां म्हणाले आणखी थोडे दिवस जाऊ दिले असते तर आमच्या हिनं जिथं शेवटचा श्वास
घेतला मीहि इथूनंच तिला सोबत करायला निघून गेलो असतो.

सकाळी आश्विन दचकून जागा झाला असं म्हणता येणार नाही.

रात्रभर त्याचा डोळ्याला डोळा लागलाच नव्हता. झोप नव्हती, तर जाग येण्याचा प्रश्न कुठे उद्भवतो?
पण अशा प्रसंगी कोणाच्याही मनात यावी तशी स्वाभाविक शंका आश्विनच्या मनात आली – तो जागा आहे? की स्वप्नात आहे?

पण त्याला एकदम जाणवतं की नाही, हे स्वप्न नाही.
दु:खाचे ते सगळे क्षण आश्विनला आठवतात.

तो मुकाट्याने उठतो. सवयीने आंघोळ उरकतो. तो तयार होतो तेव्हा रोजच्याप्रमाणे सकाळचे साडेसहा वाजलेले असतात.

पुनश्च गजाननाच्या आशीर्वादाने व शनिवारवाड्याच्या साक्षीने!

लंगोटनगरी पोपटराजा

वादळच जोराचे आले, की गाठी आपोआप ढिल्या झाल्या,
माहित नाही खास, काय घडले विशेष!
पण हाय!! लंगोट कड्यावरून घसरले,
अन पोपट सगळे फांद्यांवर दिसले.