कथा

हॉल! लॉझ बनवायची जागा! अनेक कामगार येथे काम करत. जगातली सगळी सुरक्षा अमेरिका येथे पुरवत होती. १००० सैनिक येथे तैनात होते.

(ह्या कथेत इंटरनेटच्या एका वेगळ्याच जगाची ओळख करून दिली आहे. ही कथा वाचत राहा, तिचा आनंद घ्या पण चुकूनही ह्या जगाची ओळख स्वत: करून घ्यायचा प्रयत्न करू नका हीच कळकळीची विनंती.) **************************************************************************** गोष्ट तशी फारशी जुनी नाही. सहा आठ महिन्यांपूर्वी मी माझे गुजरात राजस्थान मधले काम संपवून नुकताच पुण्यात स्थानापन्न झालो होतो. गणपती संपत आले होते, अचानक तेव्हाच एके दिवशी आमचा मोबाईल खणखणला. बघतो तर कश्यप साहेबांचा फोन. कश्यप साहेब गेल्या वर्षीच पुण्याच्या सायबर क्राईमला जॉईन झाले होते.

रात्र झाली होती. विसपुते मेन्शन सुद्धा निद्रादेवीच्या आधीन झाला होता. मात्र एका रूम मधील लाइट अजूनही चालू होती. "मार्क झोपा आता" अल्डेर म्हणाला. "अल्डेर १३ वर्षे झाली आता, नाही झोप येत." "येत नसेल तरीही झोप, कारण विसपुते मेन्शन जागा राहणं जगाला परवडणार नाही." "विसपूते मेन्शन जागा राहणं जगाला चालेल पण मार्क विसपूते नाही." "मार्क विसपुतेने जग जिंकलं पण स्वत:ला नाही, अल्डेर." मार्कचा आवाज कंप पावत होता. "मला एका व्यक्तीने सांगितलं होतं, जग जिंकणं सोपं असतं, पण "स्वतःला जिंकणं अवघड असतं." कोण ? सिकंदर ?" "नाही, सर आर.एम.

स्कूटर होती माझ्याकडे, हवा कमी झालेली, हवा भरली मग घाटाजवळच्या पंचरवाल्याकड़े, सुट्टे नव्हते, म्हणाला नंतर दे...त्यात काय एवढं, २-३महिन्यानी त्याच रोड वरुन गेलो, आता स्पेंडर होती हातात न कानात हेडफोन, सुट्टे असून पैसे न देता, घाइत होतो, अर्थात दुर्लक्ष करत, मग अनेकदा गेलो त्याच रोड वरून, त्या गोष्टीला आता दीड दशक होईल, अजुन ही जातो आता सैंट्रो असते, कर्ज वाढत चाल्लैय! तो रुपया अजुन दिलेला नाहिये, २-३ वर्षा पूर्वी मुद्दामून त्या रोड वर जरा स्लो झालो, खंत अजुनही होती मनात, पण दूकान नव्हतं ते, निराश झालो! वेळ असून वेळ गेलेली, आयुष्यभर सतावणार ती हवा!

पाटलीन बाई आंत होत्या. बाहेर वट्यावर केराचं टोपलं मांडलेलं. त्याच्यात एक रंगीत, जुनाट, पानं उडालेलं पुस्तक पडलेलं. दाराची कडी वाजवून धोंडू तिथेच पुस्तक चाळत बसला. वरचे चित्र पाहुन खाली दिलेल्या अक्षरांची जुळवा जुळव करण्यात त्याचा बराच वेळ गेला. एका पानावरच्या बिल्डिंगीच्या चित्राखालचा 'ईमारत' हा शब्द त्याने जुळवत आणला तेवढ्यात दार उघडलं गेलं. "काय रे धोंड्या?" आणखी केर टोपल्यात टाकत पाटलीन बाईंन् विचारलं. " मायणं भगुलं दिलतं, रातच्याला आमी तोडिला निगन्हार हओ मनुन" धोंडू ते पुस्तक वापस केराच्या टोपल्यात खुपसत उभा राहिला आणि पातेलं बाईंच्या हातात दिलं. " चालले कारे?

"विश्वास पानिपताच्या लढाईत नेहमीच जातो" अलीकडं गोविंदा , आमचा अनेक दिवसाचा जूना ड्रायव्हर छान छौकी झाला होता. पूर्वी पांच पैशाला महाग असलेला गोविंदा सध्या कायम खिशात शे पाचशे बाळगून असायचा . रमी क्लब मध्ये त्याचं नशीब जोरावर आहे,तो सांगायचा . बरं आमच्या कंपनीत व्हावचर इ.लिखापढीला त्याच्या एव्हडं तत्पर कोण नसेल. तेल पाणी, इंधन , किरकोळ रिपेअरिंग, टोल ,ड्रायव्हरच्या अखत्यारीत असणार्‍या सर्व बाबी जिथल्यातिथं.संशयाला एव्हडीसुद्दा जागा नाही.

पाश - कथा - भाग १ --भाग १ पाश - कथा - भाग २ ---------------------------- -- सदुला यायला अजुन निदान दीड तास तरी लागेल हे ऐकुन राजाभाउंना चांगलाच घाम फुटला .--- राजाभाउ संचित होऊन डोक्याला हात लावुन बसले. तेवढयात त्यांच्या कानावर एक अपरिचित घोगरा आवाज ऐकू आला . " नमस्कार साहेब , या टुरिंग टॉकीजचे मालक आपणच आहात ना ? आपल्याशी थोडं कामाचं बोलायचं होतं " राजाभाऊंनी चमकुन प्रश्नार्थक मुद्रेने मान वर करुन पाहिले . त्यांच्यासमोर एक डार्क शेडचा सुट, बुट , ओव्हरकोट आणि हॅट असा पुर्ण साहेबी पोषाख केलेला एक अनोळखी मनुष्य उभा होता .

"वैनी, पोरगं रडतयं" "आरं बसकी थोडं खेळवत त्येला, यीवढी भांडी घासुन हु दी माजी" "आवं पण म्या कायचं क्येलं नाय, तरीबी रडतयं" "तसच करतयं रं, आण की थोडं फिरवुन" "बाला, खुलकुला दीव का तुला" "ई~या, ई~या" "मोठ्या आय पशी न्हीवुन दी रय" "मोठ्या आयं, बाळ रडतयं" "हा~ड, तेव्हड कुत्रं हाण रं, मगाधरनं दारात बसलयं" "च्तु च्तु च्तु, छौ छौ" 'काय जालं आमच्या बालाला, आगं व्हयं, आगं व्हयं, पाजलयं कागं ह्येला?

तुला म्हणून सांगतो बे आभ्याs, या दारूच्या व्यसनात दोनच स्टेज असतात. पहिल्या स्टेजमध्ये आपण दारू पितो, तर दुसर्‍या स्टेजमध्ये दारू आपल्याला. या आदूची पहिली स्टेज तर केव्हाच पार झालीये. आता हि दुसरी कुठवर नेते हे बघायचय." .. कालपरवाच बोलल्यासारखे आदूचे हे शब्द कानात घोळत होते, अन इतक्यात दादरावरचा कोलाहल अचानक शांत झाला. कल्पना असूनही काळजात धस्स झाले. पाहिले तर चार टाळकी आदूच्या घराबाहेर जमताना दिसली. मी काय ते समजून चुकलो. आदू दुसरी स्टेज ओलांडून तिसर्‍या स्टेजला गेला होता. कधीही न परतण्यासाठी, कायमचाच! ***** आदूस !

... बाबांचा जुना दोस्त! परदेशात होते दोघे, काही कारणास्तव पुण्यात आले ८०च्या दरम्यान, मग बाबा भारतात आले की वर्षातून एकदा नक्की भेट द्यायचे त्यांना. मग आम्ही कायमचे पुण्यात आलो १९९३ आँगस्ट नंतर, मग बाबा नेहमीच भेटायला जायचे कधी कधी मला आईला घेउन, कधी एकटे. दोन मुलं होती त्यानां, अमित दादा आणि त्याची छोटी बहीण आदिती...