जीवनमान

ढिस्क्लेमर :-

१) हा धागा निव्वळ मनोरंजनाच्या हेतूने काढला असून, कोणत्याही गैरकृत्याला उत्तेजन देण्याचा हेतू नाही.

२) धाग्यातील युक्त्या वापरून देखील आपण तोंडावरती पडल्यास लेखक जबाबदार नाही.

एक डेअरीचा व्यवसाय नीट सुरु असतानाही मी डेअरीच्या ठिकाणीच पान सुपारीचा ठेला स्थापित केला होता. (झक मारलीन ठेला सुरु केला असं झालंय, कारण पैसे देऊनही ठेल्याचं अधिकृत लायसन्स मिळू शकत नाहीय )

पंचवीस-सव्वीस वर्षांपुर्वीची गोष्ट आहे आपल्या जवळच्याच आंध्रप्रदेशातली. तेलंगणातल्या विविध शाळांमधून विद्यार्थ्यांना गणित शिकवत आयुष्य घालवलेला चुक्का रामैय्या नावाचा एक हाडाचा शिक्षक होता. शिक्षकी पेशा एक व्रत म्हणुन स्विकारण्यापुर्वी स्वातंत्र्यचळवळीत भाग घेतलेला, गांधींजींच्या सत्याग्रह आंदोलनात तुरूंगवास भोगलेला एक देशभक्त! वारंगळमधल्या आपल्या गुडुर या मुळगावी अस्पृश्यता विरोधी चळवळ चालवून आपल्याच ब्राम्हण समाजातून वाळीत टाकल्या गेलेला एक पुरोगामी विचाराचा माणुस.

या आधीच्या काही आठवणी : मी चित्रकार कसा बनलो... काही आठवणी :
https://misalpav.com/node/18587

लहानपणी अशा अनेक गोष्टी होत्या ज्या सहज मिळायच्या नाहीत आणि आता मात्र नाक्यानाक्यावर मिळतात. पण तो लहानपणी चा अनुभव खूप nostalgic करून जातो. तूम्ही पण अशा गोष्टी शेअर कराव्यात हि विनंती.

आपल्याला नेहमी येता जाता कसलीतरी दृश्‍ये दिसतात आणि त्यातून काहीतरी मनात उमटतं. असल्या दृश्‍श्यांना, असल्या क्षणात घडून गेलेल्या किश्श्यांना नेहमीच काही विशेष अर्थ असतोच असे नाही. बस्स काहीतरी चटकन होऊन जातं आणि आपण तेवढ्‍यापुरतं आश्चर्य वाटून गप्प बसतो. त्याबद्दल कुठे बोलावं एवढं महत्त्व कदाचित त्या दृश्‍याला किंवा सहज घडून गेलेल्या किश्शाला कदाचित असत नाही. पण असली दृश्‍ये सगळ्यांच्याच डोळ्यासमोर येत असतील हे नक्की. ती इथे कृपया सगळ्यांनी द्यावीत. ही दृश्‍ये बिनमहत्त्वाची असली तरी ती खरी असावीत, काल्पनिक नकोत.

अंधारात खस्स्स्स्स् स्स्कन् चादर ओढल्याचा भास झाला...
कोणाचतरी कारटं चादरीवर पसारलं असणार...
डोळ्यात धगधगीत आग आणि मनात कचकचीत शिव्या आल्या...
दारात उघड्यावर झोपलो होतो म्हणून त्या नुसत्या मनातच बरळल्या..

पुन्हा पुन्हा तिडीक उठवणारा तोच चादर ओढल्याचा भास...
कोण तडमडतोय रे चादरेवर... मरतोय नुसता **चा..
असशिल कोणाचा लाडाचा कारटा म्हणून झोपेचं खोबर का करतोय..
वात्रट मेलं नालायक कारटं कुणाच...

तोंडावरची चादर सारुन हळूच डोकावून बघितल तर ते गल्लीतल शेफारलेलं कुत्र होतं...
मग मी त्याच्या कंबरट्यात कच्चकन लाथ मारुन गप गुमान मुस्कटून झोपलो...

मागल्या बाजुने भस्सकन् किंकाळींचा आवाज कानात घुसला...
कोणाच्या तरी मोबाईलवार्ता चालू असणार..
कानात धडाधडा कंपनं आणि मनात कचकचीत शिव्या आल्या...
सवयीने तोंडाला चाप लावलेत म्हणून त्या नुसत्या तोंडातच फडाफडा वाजल्या...

पुन्हा पुन्हा कानात घुसणारा कचाकचा आवाज..
कोण साला घुसतोय टाळक्यात... नडतोय खालीपिली **चा..
काळ्या पैशाची पैदास सोडलेली ही...

मान वळवून मागे बघितलं तर ती माझीच सौ फोनवर होती...
मग मी गपगुमान हातातील शॉपिंग बॅगा सांभाळत चालू लागलो..!!!!

झक मारली नी जन्म घेतला असं म्हणायची वेळ आणली ह्या १०५ जणांनी. चांगला खाऊन पिऊन सुखी होतो तर ते ह्यांना बघवलं नाही. खायला अन्न नाही, रपेटीला घोडे नाहीत, शेतात राबायला मजूरही नाहीत. सगळ्यांना धरून नेलं. म्हणे युद्ध आहे. महायुद्ध. वर त वर युद्धानंतर दिवसाअखेरी सैनीकांना लागेल म्हणून दारूवरही रेशनींग सुरू केलं.