अनेक वाचकांनी दिलेल्या सल्ल्याप्रमाणे वादाचा रबर हा ओढल्याने बळावतो ही नक्कीच खरी गोष्ट आहे. वाचकांचा आधारामुळे व काल सकाळी तात्यांबरोबर झालेल्या सामंजस्यपूर्ण वार्तालापामुळे हा चिघळलेला वाद संपुष्टात आला आहे. मी माझे काव्य,व्यंग तसेच प्रसंग लेखन या पुढेही मिपावरच समर्पित करणार आहे.
नमस्कार वाचकहो, आणि श्री. मनमोहन सिंग
आपले लेखन आपल्या मित्रांना व खोलवाचकांपर्यंत पोहोचविण्याकरिता मिसळपाव हे अतिशय सुंदर जाल आहे. पण मला वाटत कि काही माणस आपल्या संपादकीय अधिकाराचा गैर फायदा घेऊ पाहत आहेत. नव्या लेखकांना काही चांगले शिकवून शहाणे करण्यापेक्षा त्यांचा बुडत्याचा पाय आणखी खोलात ढकलला जातोय. वर अरेरावी ची भाषा हि वापरली जात आहे. मी माझ्या मागील संपादित केलेल्या लेखनाचे एडीट केल्याचे कारण विचारले असता मला सरळ " हे पाहा बाबांनो, हे आहे हे असं आहे.. पटलं तर र्‍हावा इथं, नायतर आग्रह नाही...
तात्या , माझा लेख वैयक्तिक टीका करत असेल तर कृपया फक्त त्यांचे नाव काढून टाकले असते तर बरे झाले असते, मी नेहमी माझ्या स्टाइल ने लिहितो. कधी कुणाचे अंधानुकरण करत नाही माझ्या लेखांवर माझे नाव घेऊन टीका करणार्यांवर तुम्ही काय कारवाई कराल ते मला जाणून घ्यायचे आहे असो मला माहित नव्हते कि मिपा वर नवीन व जुन्या खाते धारकांवर भेद-भाव केला जातो. आपले जाल म्हणून आपणास तटस्थ मानत आलो.
घोर निराशा झाली
या पुढे असली वादंगीत सदरे मिपावर आढळणार नाहीत याची खात्री बाळगावी.
मंगेश पावसकर
ओम नमो गजानना | आणि समर्था तुम्ही सुद्धा ||
ऐकुनी घ्या भगवंता | या पाप्या चे बोल ||
करू कशी सुरवात | नं कळे मला मनात ||
ना शिरता अति खोलात | करितो दहा श्लोकी शेवट ||
ऐकिला का ऐसा देश | सर्व धर्मांचा चालतो पाश ||
अभिमानाचा नाही लवलेश | लाज वाटते सांगाया || (समर्थांना हे सांगण्यास मला लाज वाटते.. या अर्थाने )
ऐकिला का ऐसा नेता | सेवा करी जनाची येत जाता ||
लोकविचार करितो केंव्हा || येता वेळ निवडणुकीची |
ऐकिली का ऐसी सत्ता | मिळतो पक्ष बदलण्याचा भत्ता ||
आज समता उद्या ममता | परवाचे काय सांगावे ||
महाराष्ट्राने दुसर्यांसाठी दार कायम उघडून दिली
उपद्रवी लोण्ध्यानी मराठी मातीच बिघडून गेली
धोतर लेन्ग्याची लाज वाटते आज मराठी माणसाला
बर्गर चाच वास येतोय मराठमोळ्या कणसाला
मराठी मातीतच खेळायचं असं म्हणत बसलो
इथच सांगतो मित्रानो आपलं गणित फसलं
अटके पार लावलेला झेंडा जरा आठवा
टाच मारून याच मातीतून मराठी, गल्ली गल्लीत पोचवा
शिवाजी राजे भोसले (चित्रपट) पाहून ३ तास का होईना मन पेटलं
मराठी माणूस जागा झाल्याच क्षणभर तरी वाटलं
कल्चर बदललं ,लावणी संपली ,पोवाद्याचाही पॉप झाला
मराठीच्या मर्म वरती परसंस्कृतीचा आघात झाला
बघता बघता दिवस सरतात ,लहानाचे मोठे होतो
जीवनाच्या वाटेवर मग सुंदर एक क्षण येतो
नवे पर्व ,नवी नाती सगळा नवं नवं असतं
कुणीतरी अश्यावेळी सोबत हवं हवं असतं
क्षितीजामागे सांजवेळी जग अगदी छान दिसतं
स्वप्नातल्या राज्यात मग दोघांचं गाव दिसतं
सूर मग जुळून येतात, स्वप्नवत होतो आभास
हृदयाला दोघांच्या पुरतो एकच श्वास
एका प्लेट मध्ये मग भेळ पुरी तिखट असतानाही गोड लागते
ती जवळ असताना ,पाण्याविनाच तहान भागते
ती च्या ती मध्ये मग माझ्यातला मी असतो
तिच्यातल्या तिला पाहताना, माझा मीच हरवून बसतो
हळुवार ज्योत पेटावी तश्या आठवणी हळुवार उजळू लागतात. आणि या उजळणाय्रा आठवणीत लाकडाचे शांतपणे पहुडलेले
बाक उभे राहतात. सगळे कसे शिस्तंबद्ध लयीत मांडलेले असतात. आणि अचानक ते भरून जातात चिवचिवाट करणाय्रा
पिल्लांनी. मग गोंगाटावर नियंत्रण करायला एक पट्टी वर्गात येते. साहजीकच ही पट्टी एकटी नसते. सर कींवा बाईरुपी
माणसाच्या हातात ही पट्टी असते.
शनिवारी २७ ला रात्री राजमाचीला जायचे ठरले व आम्ही चौघे रात्री १०.३० च्या लोकल ट्रेनने ११.४५ ला लोनावळ्यात उतरलो. तिथून जुन्या पुणे-मुंबई महामार्गावर आलो. पुण्याच्या दिशेने काही अंतर पुढेच एक पेट्रोल पंप लागतो. तिथून डावीकडे वळून गुरुकुल मागे टाकून आम्ही तुंगार्ली गावात आलो. तिथून पुढे दृतगती महामार्गाच्या खालून जात आम्ही डोंगराच्या पायथ्याला पोहोचलो. साधारण ४० मिनिटात रेल्वे स्टेशनपासून इथवर येता येते. डोंगर चढून आम्ही तुंगार्ली धरणाची भिंत उजवीकडे ठेवत पांगोळली गावात पोहोचलो. गाव संपताच एक घळ सुरु व्हायची. तो उतार संपला की थेट राजमाचीच मुख्य रस्ता लागायचा.
मिसळपाव