भाषा

शाळेत शिकलेल्या कविता, कोणतीतरी त्यापैकी एक मनात कुठेतरी घर करून राहिलेली आणि खूप खूप आवडलेली, भावलेली. काही वर्षांनंतर ऐकली की मनाला आणखीच जास्त भुरळ घालणारी. मला वाटत आपल्या प्रत्येकाची अशी एखादी 'खास' कविता असेलच. माझीही होती. शाळेत खूप खूप आवडलेली म्हणून माझ्या एका मैत्रिणीने तिच्या स्वतःच्या सुंदर हस्ताक्षरात मला लिहून दिलेली. पण नंतर नोकरी-संसार या सगळ्या पसाऱ्यात हरवून गेली. दोन-चार ओळी लक्षात होत्या पण पूर्ण नीट अशी आठवेच ना.

सुशिरनभाले चरित्रक्रांता लखलख दर्जा झुरतो
दर्द शिरशिरी बाधा व्याकूळ साहित्याला लुचतो

नवगेयाच्या शिंकाळ्यावर तीर्थ दुपारी झडतो
झळझळ जिव्हा हरित भुसनळे सम्यकधावन करतो

सुकल्या ओष्ठी निबंधतस्कर मारे वारे स्त्रवतो
रुधिर धाबळी साजणलपलप आस्वादातून डुबतो

विझल्या पणतीवरी धुराच्या नक्षीलाही गिळतो
त्या वातीवर त्या गंधावर शतखंडाने जळतो

चिवित्रसंध्या गरळगोजिरे मलम विषारी खलतो
अलखपैंजणी परखडमोती निरोप दुर्लभ सलतो

शरदिनी.... पुणे २६ मार्च २०१२

ही ऊन उतरली संध्या
भावप्रखर तळपते
जे नसते नशीबी त्याचे
कढ काढून काढून जळते

मज प्रेमच वाटे माझे
जरी फिरलो माघारी
दोष जरी का माझा
दुसर्‍याच्या माथी मारी

तो पसरी रंग सोन्याचे
ढळता भास्कर गगनी
अभागी आम्ही मात्र
रमतो आत्मभजनी

हर्ष असो वा दु:ख
राग लोभ वा मत्सर
अपुल्या मनाचे घोडे
सावरून घे क्षणभर!