विचार

फक्त शिकले सवरलेलेच नाही, तर कित्येक अशिक्षीत, अर्धशिक्षीत कामगार देखील दूरच्या देशात नशीब काढायला जात असतात. भारतात असतांना कदाचित काही कष्टकरी कामगारांना संघटनांचे पाठबळ शोषणापासून वाचवीत असेल. पण पुष्क्ळदा बाहेर देशात अशा तळागाळातल्या कामगारांचे हित बघायला कुणीही नसते. काही लोक असे सहजपणे म्हणून जातील, "काम आणि कष्ट केल्याशिवाय का पैसा मिळतो?" हे जरी खरे असले, तरी पैसा फेकून माणसाचे यंत्र बनवता येते का? आणि त्यासाठी किती पैसा पुरेसा आहे?

आठवणी साचलेल्या
काळजात ओथंबलेल्या
आठवणी पेटलेल्या
होरपळून निघालेल्या

आठवणी भरजरी
मखमली पेटीत जपलेल्या
आठवणी हळूवार
अलगद हातांनी वेचलेल्या

आठवणी पहिल्या स्पर्शाच्या
नकळत लाजलेल्या
आठवणी मीलनाच्या
हृदयात साठलेल्या

आठवणी पावसाच्या
मनात कोसळणार्‍या
आठवणी सरींच्या
चिंब चिंब भिजवणार्‍या

आठवणी थंडीतल्या
उबदार कुशीतल्या
आठवणी पहाटेच्या
गार गार वार्‍यातल्या

आठवणी विरहाच्या
पिळवटून निघालेल्या
आठवणी भेटीच्या
मोहरून निघालेल्या

'जीवन-मरण' दोन भाऊ..
एक आयुष्याची सुरवात....एका शेवटाकडे.
एक आयुष्याचा अ॑त.........पुन्हा नव्या सुरवातीकडे..

सौमित्रा, कितीक युगे येतील अन् कितीक युगे जातील,
काळाच्या प्रवाहात आदर्शवादाचे मानदंड बदलत राहतील
परन्तू मर्यादा पुरुषोत्तम म्हणूनच मला दुनिया ओळखेल
...तरीही सीतेला एकटीला वनात सोडांवं लागणारच आहे
थोडंसं तूही समजून घे, सल वेदनेचा माझ्या उमजून घे

नुकताच श्वास मी घेतला होता या स्वार्थी मतलबी दुनियेमध्ये
कळण्याआधीच काही, आईने सोडले मला वाहत्या पाण्यामध्ये
कसाही अन् कुणीही असो मी, ही दुनिया दानशूर म्हणते मला
...तरीही नाही येता येणार मला आता पांडव भावांच्या बाजूला
थोडंसं तूही समजून घे, सल वेदनेचा माझ्या जरासा उमजून घे

नात्यात असली एकमेकाच्या, तरी गोत्यात आणतात
मला नेहेमी प्रश्न पडतो, माणसं अशी का वागतात?

लहानगे भांडतात, क्षणात विसरुन एक होतात
मोठेपणीच हेवेदावे, मनात धरुन का ठेवतात?

वयानं मोठी होताना, विचारानं लहानंच राहतात
सुशिक्षित होताना, सुसंस्कृत व्हायचं का विसरतात?

परक्यांना जवळ करतात, कारण मोठी ठरतात
कळत नसणार का त्यांना, आपल्यांत खोटी ठरतात?

मानभावी वागत जातात, संभावित जगत जातात,
त्याचा अर्थ असा नव्हता, असं कसं म्हणत राहतात?

वर्षामागे वर्षे जातात, प्रेमाचे बंध विरुन जातात
मनामधे मरत मरत अशी कशी झुरुन जातात?