विचार

काही दिवसांपुर्वी, बंगळूरात मित्रासमवेत राहत असतांना, एका दिवसभरात कमीत कमी ४ ते ५ अशा लोकांशी बोलणं झालं जे आपापल्या आयुष्यातल्या दु:खाला वैतागलेले होतेत. दोघा जणांनी तर जगण्यात काही राम नाही उरला असा निष्कर्षही काढून टाकला! अशावेळी शांतपणे समोरच्या व्यक्तीचे म्हणणे ऐकून घ्यायचे (व उगाच सांत्वन-प्रोत्साहनपर शब्द, त्यांना आलेल्या अडचणींवर उपाय शोधण्याचा प्रयत्न असले काहीही करायचे नाही !!) हे अनुभवाने आलेले शहाणपण वापरले व Be a Good Listener असाच वागलो! पण रात्री झोपण्याच्या प्रयत्नांत असतांना त्या सर्व गोष्टी परत आठवल्या अन् विचारांचे काहूर माजले.

3

3

गूड मॉर्निंग! सर्वप्रथम तुरीनाच्या विनंतीला मान देत आपण येथे आलात त्याबद्दल मन:पुर्वक धन्यवाद!! त्यानंतर तुरीनाच्या रेकॉर्ड ब्रेकिंग लिस्टिंगसाठी सर्व इन्वेस्टर्संना हार्दिक शुभेच्छा. तुरीना कन्स्ट्रक्शन्सच्या अतिव महत्वाकांक्षेचे उदाहरण म्हणजे "पॅराडेसिया". जसे की मी आइ पी ओ रिलिझींगच्या प्रेस कॉन्फ़रंस मध्ये बोललो होतो, हा आइ पी ओ "पॅराडेसिया" या तुरिनाच्या स्वप्नाला वास्तवात आणण्यासाठी निर्माण झाला आहे. पॅराडेसिया हि केवळ एक संकल्पना केवळ एक स्वप्न नसुन ते या संपुर्ण देशाचे भविष्यातले वैभव आहे. हे शहर देशाच्या जगातल्या प्रतिमेला आणखी उंचावेल.

सोमवार सकाळची वेळ. साधारण नऊ वाजले असतील. सृष्टीला सुर्याने प्रकाशाने उजळून टाकले होते. रस्त्यावर प्रचंड रहदारी होती. गाड्यांचा आवाज.. हॉर्नचा आवाज याला साथ देत मध्येच एखादे विमान आकाशातून जात असल्याची हमी देत होते. प्रत्येक चौकामध्ये सिग्नलवर गाड्यांची रिघ लागली होती.सगळे लोक कार्यालयात जाण्याच्या गडबडीत होते. प्रत्येक जण धावपळ करताना दिसत होते. सिटी बसेस प्रवाशांनी खचाखच भरल्या होत्या. दुचाकी वाहनेदेखील रहदारीमध्ये आणि प्रदुषणामध्ये भर घालत होती. एका साधारण सोमवारची ती साधारण सकाळ होती. पण, काहितरी विशेष आज घडणार होते.

...... श्रावण महिन्यातली ती एक साधारण सायंकाळ होती. सूर्य अस्ताला जाण्यास अवकाश होता. कदाचित काही कारणास्तव तो थांबला होता. एक्सप्रेस वे वरून गाडी एकशे साठ ते एकशे एंशीच्या वायुवेगाने समोर जात होती. सहालेनच्या त्या चिकण्या रस्त्यावर मावळत्या सूर्याचे लालसर प्रतिबिंब काळ्या शस्त्राने चिरत गाड्या चिं.... चिं... आवाज करत पुढे सरकत होत्या. डिव्हायडरच्या अगदी जवळच्या लेनला नचिकेतची गाडी वाऱ्याशी स्पर्धा करत पुढे जात होती. टोल नाक्यावर गाडी थांबली. ड्रायविंग सीटच्या बाजूला नचिकेतची आयुष्याची सोबतीनं आपल्या इवल्याश्या नेत्रांनी, अनभिज्ञ मनाने सभोवार बघणाऱ्या पाच महिन्याच्या मुलाला घेऊन बसली होती.