विचार

स्टार न्युज वर आत्ताच पाहीलेली बातमी -
फोर्स इंडिया टीमच्या फिशीकेलाने पोल पोझिशनने सुरवात करत बेल्जियम फॉर्म्युला वन ग्रां प्रीत दुसरे स्थान मिळवले.
फोर्स इंडिया ही किंग फिशरचे किंग विजय मल्या यांची फॉर्म्युला वन टीम आहे. फॉर्म्युला वनमधे हे भारतीयांचे पहिले यश आहे.
फॉर्म्युला वन सारख्या महागडया खेळात स्व:ताची टीम तयार करुन, परदेशी ड्रायव्हर पदरी ठेउन यश मिळवत या खेळात भारताचे नाव
उज्ज्वल केल्याबद्दल विजय मल्या यांचे अभिनंदन! फोर्स इंडियाच्या गाडीबरती, फिशिकेलाच्या पोशाखावरती इतकेच नाही तर विजय मल्या
यांच्या हेडफोनवरही तिरंगा विराजमान आहे.

स्वाईन फ्लू चे विषाणू नाकातोंडाला मास्क लावल्यास आपल्या शरीरात जात नाहीत हे आता आपल्या सरावाचे झाले असेल. त्या बरोबरच हातही धूतले पाहिजे म्हणा.

पण जर कमीतकमी माणसांनी जर त्यांना उगवणारी मिशी काढली नाही व नाकातले केस तसेच वाढू दिले तर मला वाटते की स्वाईन फ्लू चे विषाणू "ह्या" केसांच्या नैसर्गीक गाळणीत अडकून पडतील. वारंवार नाक तोंड साफ करावे हा सल्ला तर डॉक्टर देतच असतात. त्या साफसफाईत मिशी पण साफ होते. म्हणजे महागाचा मास्क किंवा अडणीचा रुमाल वापरावा लागणार नाही.
हां, आता लहान मुले, महीलावर्गाची यात कुचंबणा होणार, पण निसर्गापूढे कोणाला जाता येते का?

बदल हा माणसाचा स्थायीभाव आहे. बदलतो तो माणूस. बदलला म्हणून माणूस इथवर पोहोचला. असली बदलाबदलीची वाक्ये ऐकून, वाचून कान आता किटले नि डोळे विटले आहेत. अस्मादिक 'ठेविले अनंते तैसेचि रहावे' या तुकारामी प्रवृत्तीचे. त्यामुळे बदलाचं वारं काही झेपत नाही. मग तो बदल वैयक्तिक असो की सार्वजनिक. वैयक्तिक बाबतीत लिहायचं तर, अगदी हाफिसमधली जागा असो, खुर्ची असो, कम्प्युटर असो की आणखी काही. यातलं काही काही बदललेलं चालत नाही. मालकाने पैसे मोजून ठेवून घेतलं असलं तरी या 'ठेविले अनंते' वृत्तीचा माज मात्र त्याला सहन करावाच लागतो. कारण माझ्याकडून होणार्‍या कामातूनच त्याला 'चित्ती समाधान' लाभत असतं.

आपल्या भारतीय संगीतात मूर्छना ही एक खुपच सुंदर कल्पना आहे.

मूर्छना म्हणजे एका रागाच्या एका स्वरावरुन दुसरा राग तयार होणे.
उदा. मालकंस या रागाच्या सर्व पाचही स्वरावरुन भुप्,दुर्गा,मेघ,धानी असे राग
मिळतात.

उदा. दाखल धुंद मधुमति रात रे हे गाणे मालकंस आणि भुप या दोन्हि रागात सुन्दर
बसते. फक्त त्याचा सा बदलतो. तीच गोष्ट पन्ख होति तो उड आती रे ह्या गाण्याची.

मला ह्या मुर्छना पद्धती वर एखादे चांगले पुस्तक हवे आहे. कुणी सांगु शकेल काय?

धन्यवाद.

माझं नाव ‍र्‍होअन तोंड्वळकर... मी नरवीर कोंडाजी शिरुडे विद्यालयात पाचवीत शिकतो. आमच्या शाळेला काहीजण नकोशि शाळा असे म्हणतात. ते खरेही आहे.
मला नाटक पहायला फ़ार आवडते. भरत जाधव आणि प्रशांत दामले मला आवडतात. सही रे सही आणि एका लग्नाची गोष्ट मी ४ वेळा पाहिलं आहे.

काल एक अशीच फॉरवर्डेड मेल मिळाली. काही लहानग्यांनी परमेश्वराशी पत्रातुन साधलेला संवाद होता तो.
बालपण किती स्वच्छ, शुद्ध आणि निरागस असतं याचं सुरेख चित्रण या पत्रांतुन घडतं. हा सुरेख अनुभव (ईमेल) मिपाकरांबरोबर शेअर करावासा वाटला.

(आज काय्तरी लिहावस वाटतय म्हणुन लिहतोय. फार्स काय छान भारी अस काय नाय).

परवाच्याला एक जोक एकला. कि आपन सग्ळे लोक देवाच्या समोर आप्ली पाप लिहायला बसलो होतो. मी लिहायाला सुरवात करतच होतो त तू जोरात कोपर्‍यातन ऑरड्लास "सप्लिमेंट प्लिज". आधी त काय जोक कळलाच नाय पण कळ्ला तेवा हसाय्ला आल. :D

मग आठवल, आपण लोक परीक्शेच्या टायमाला कस टोच्यान (कंपासन) सप्लिमेंटाला भोक पाडाय्चो आणि मग कसा दोरा लावायचो.

थोडेसे दोरे घरी पन आनायचो. उगाचच काय त्याचा उपयोग नसाय्चा तरी पन. आता स्टुडन्ट लोक स्टेप्लर वापरतात पन दोर्‍याची मजा वेगलिच होती.

शुक्रवार....... अर्थातच आपल्या सगळ्यांचा आवडता वार्.....विकांताची सुरवात करणारा असा हा दिवस....

तर अशा या शुक्रवारची कहाणी काय आहे महितिय??? .......वाचा खाली....

एक आटपाट नगर होतं.......(हो हो...एकदम डान्रावांच्या सजावटी सरखं..........)
तिथं खूप कंपन्या होत्या बहुतेक सगळ्या आय टी वाल्या....त्यात सगळे नगरवासी काम करायचे....

वैताग आलाय साला या रूटीनचा!
ऑफिसात मानेवर दगड ठेवून काम करावं लागतं अशातला भाग नाही. पण बराचसा वेळ खर्डेघाशीत जातो, एवढं नक्की. सकाळी दहापर्यंत आवरून जे ऑफिसात पोचायचं, ते तिथून सात-आठला बाहेर पडेपर्यंत इतर काही करण्याची फुरसत नसते. रात्री दमूनभागून घरी आल्यावर कुणाकडे जाण्याची किंवा कुणाला फोन करण्याची एनर्जी नसते. आल्यावर कुलवधू नाहीतर सारेगमप नाहीतर सच का सामना करावा लागतो. काही नाइलाजानं बघावे लागणारे, तर काही दुसरा टाइमपास नाही, किंवा छंद जडलाय म्हणून बघितले जाणारे कार्यक्रम. दिवसभराचं रूटीन हे असं.

जेव्हा मिपा चालू झाले तेव्हा पासून आजपर्यंत आपण काय काय लिहले हे पाहू हा विचार करताना दोन दिवसात मला स्वतःलाच नवल वाटले की मी मिपावर जवळ जवळ १५० च्यावर लेख / कथा /अनुभव /कविता /विडंबने /चर्चा लिहल्या.... बाप रे ! शालेय जिवनात कधीही धड बसून एक पान व्यवस्थीत लिहलेले आठवत नाही व येथे येवढे लेखन....