लेख

मागील भागाची लिंक : भारत चीन युद्ध – १९६२!

मागील भाग मायकलने जस्टिनचा हात धरून त्याला अंगणात आणले. अंगणातील एका लहानश्या कारंज्याशेजारी बसायची सोय होती. महत्वाच्या चर्चेसाठीची मायकलची ही आवडीची जागा होती. काही व्यवसाइकांनी मायकलसाठी पुरवलेले अंगरक्षक वगळता तिथे कुणीही नव्हते. जस्टिनने बोलायला सुरवात केली. " तू एवढा हरामखोर असशील याचा विचार मी कथी केलाच नव्हता. तूला त्या महापुरुषाची जागा घेताना तुझ्या गुन्ह्याचा कोणताही पुरावा मागे ठेवायचा नव्हता. त्यासाठी माझ्या आईला मारलस. मला तरी का मागे सोडलस? की मीच तुला महापुरुष आहे यामुळे घाबरलास मला मारायला ?

भाग 1 (http://www.misalpav.com/node/40857) भाग 2 (http://www.misalpav.com/node/40953) आॉस्टिनामधली गुप्त बैठक संपवुन मायकल कॉर्लिगला परतला. नव्या धर्माची घोषणा करण्याआधीची संपुर्ण वातावरण निर्मीती झाली होती. ब-याच लोकांच्या मनात आपण कॉर्लिगचे पुरते तारणहार बनलो आहोत हे मायकलने चाचपुन पाहिले होते. मायकलला भेटणा-या लोकांचा अोघ वाढतच जात होता. व्यवसायिकांशिवाय सामान्य लोक येऊन आता मायकलला काहीतरी करण्यासाठी गळ घालत होते. एकंदरित मायकलच्या मनासारखे घडून येत होते.

ऑफिसचा पहिला दिवस. मस्तपैकी लवकर उठलो...अंघोळ वगैरे आटपून कपड्यांना इस्त्री केली...मग घातले! फॉर्मल शर्ट... इन केला. नवा चेरीचा डबा फोडून बुटपॉलिश उरकलं. सकाळी ऑफिसात पायधूळ झटकणारा पहिलाच एम्प्लॉयी. कुठे बसायचं माहित नसल्याने रिसेप्शनला सोफ्यावर रेलून मॅगझीन चाळत बसलो. ऑफिसबॉयने इंटरव्हयूला पाहिलेलं मला.

“मितरों…..” (ईतना सन्नाटा क्यों हो गया भाई??) शेअरबाजारांतील टीप्स, सल्ले यांतुन हमखास पैसा कमवायचे माझे एक 'टॉप सिक्रेट' (फक्त आपणालाच) सांगुन विषयावरील चर्वितचर्वण एकदाचे थांबविणार आहे. ऐकणार ना ?? मी यासाठी सर्वप्रथम बाजारांत नियमितपणे ट्रेडिंग करणाऱ्या जास्तीत जास्त लोकांचे पत्ते, मोबाईल नंबर, ई-मेल आपणा सारख्यांच्याकडुन मिळवतो.

कलाकारांची एक बिरादरी असते. सर्वसामान्य जनतेमध्ये ते किंवा पडद्यामागे काम करणारे असतील, तर त्यांचं काम तुफान म्हणावं इतकं लोकप्रिय असतं. पैसा आणि प्रसिद्धी पायाशी लोळण घेत असते. पण समाजातला 'उच्चभ्रू ' किंवा आपली अभिरूची हीच सर्वोत्तम आहे, असा गंड बाळगणारा अभिजन वर्ग या कलाकारांचं कुणी नाव घेतलं तरी नाक मुरडतो. समीर अंजान उर्फ शीतला पांडे हा असाच एक पडद्यामागचा कलाकार आहे. गीतकार या जमातीला अगोदरच आपल्याकडे प्रसिद्धी मिळत नाही. त्यातच 'मासेस'साठी काम करणाऱ्या कलाकारांवर तर अनेकदा वेगवेगळे ठप्पे मारून त्यांना अदखलपात्र ठरवण्याचं उद्योग नेहमीच चालू असतात. मागे एक किस्सा वाचनात आला होता.

नितीन बनतो डॉक्टर ----- ( या काल्पनीक लेखातील घटनाकाळ हा १९८५च्या आसपासचा धरला आहे . ) आंबेवाडीतल्या आपल्या रुममधे आज सकाळी संजु , सोनाची दुक्कल टपकलेली पाहुन नितीन थोडा चकीतच झाला . या दोघांचेही चेहरे त्याला जरा उदासवाणे वाटले . पण लगेच स्व:ताला सावरुन त्याने हसत या बच्चे कंपनीचे स्वागत केले . "अरे वा . अलभ्य लाभ . आज सकाळीच शेरलॉक होम्स आणी वॅटसन यांची जोडगोळी या पामराकडे कशी काय उगवली ? " "आम्ही आलो आमच्या सर आर्थर कॉनन डाईलला भेटायला " संजुनेही त्याला किंचीत हसत टोला मारला . त्या तिघांनीही एकमेकांना पाडलेली ही टोपण नावे होती .

डंकर्क भाग -२ हिटलर त्याच्या जनरल बरोबर चर्चा करताना. सर्व जनरल्स..कायटेल, फॉन बॉक व गुडेरियन या अशा महाकाय सेनेसमोर कोण उभे ठाकले होते तेही बघुया एकदा. दोस्तराष्ट्रांच्या सेनेत फ्रेंच आर्मी ग्रुप-१ च्या ५१ डिव्हिजन होत्या ज्याचे नेतृत्व करत होता जनरल बिलोट्टे. या ५१ डिव्हिजनमधे ब्रिटीशांच्या एक्सपिडिशनरी फोर्सच्या ९ डिव्हिजन होत्या.

भारत चीन युद्ध – १९६२! भाग१ संदर्भ – १. न सांगण्या जोगी गोष्ट – मेजर जनरल(नि.) शशिकांत पित्रे २. An Era of Darkness: The British Empire in India- Shashi Tharoor ३. 1962: The War That Wasn't - Shiv Kunal Verma ४. ‘ माओचे लष्करी आव्हान’, - दि. वि. गोखले ५. वालॉंग ..एका युद्ध कैद्याची बखर – ले. क.

( आज सरिता दिन. त्या निमित्त.....) प्रिय नर्मदेस, कारण काहीही असो, माणूस अनिकेत होतो तेव्हा पाण्यापाशी पोहचतो. मी तुझ्यापाशी पोहचले. अजून ती पहाट आठवते. मध्यरात्री कधीतरी मराठी मुलुख मागे पडला. दुसरा मुलुख लागला हे एसी गाडीतही कसं कळतं? पण कळतं. माणसं निराळी भासू लागली. हळूहळू अनोळखी भाषा कानावर पडू लागली. लक्ष देऊन ऐकलं कि कळतेय असं वाटायचं. पण थकून गेले. किती वेळ कान ताणणार? उन्हाळ्यातील पहाट म्हणजे तशी सकाळच. एकदम गाडीचा आवाज बदलला. कुणी म्हणालं, ‘नर्मदाजी’. मी फट्कन खिडकीवरचा जाड पडदा बाजूला सारला. बाहेर पाहिलं ....... गाडी तुझ्यावरच्या एका अजस्त्र पुलावर उभी होती. टोल भरायला.