सूर्य तो अन काजवा मी, जाणुनी होतो जरी
धावलो धुंदीत एका, थुंकण्या त्याच्यावरी
मत्त तो गजराज, मी तर श्वान श्रीमंताघरी
लागता चाहूल उठलो, भुंकण्या त्याच्यावरी
भेट होता आमुची, प्रत्यक्ष दिसले मज परी
माझिया हातात पत्थर, चांदण्या त्याच्या करी
काव्यरस
| लेखनविषय: |
|---|
वाचने
6399
प्रतिक्रिया
16
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
क्या बात है...
क्या बात है...
क्या बात है...
माशाअल्लाह !
वाह वाह
वाह वाह
पण ह्या वसुंधरे वर श्रीराम, लंकेश्वर रावण ते आजचे छान छान नेते हे सगळे मानवच अपवाद तो एकच त्या महामानवाचा.
कविता आवडली.
कविता आवडली.
सत्यजित, ध.मु., थि.मा., एस
आपल्या प्रतिसादा॑बद्दल धन्यवाद.
कविता आवडली.
कविता आवडली.
प्राची अश्विनी,
धन्यवाद.
कविता आवडली....
अतिशय सुरेख लिहिली आहे.
विशेषतः
ह्या ओळी तर फारच आवडल्या
पैजारबुवा,
पैजारबुवा,
In reply to कविता आवडली.... by ज्ञानोबाचे पैजार
आपल्या प्रतिसादाबद्दल मनःपूर्वक आभार.
जबरदस्त !!
जबरदस्त !!
कमीत कमी ओळींमधे जास्तीत जास्त अर्थ दर्शविण्याची तुमची हातोटी विँलक्षण आहे. "निळावन्ती" कविता देखील अतिशय आवडली होती.
शार्दुल_हातोळकर
आपल्या प्रतिसादाबद्दल मनःपूर्वक आभार!
वाह!!
वाह!!
धन्यवाद !
In reply to वाह!! by सूड
.
छान!
छान!
छान कविता... आवडली.
छान कविता...
आवडली.
अनुप, विशुमित
धन्यवाद!