घर गळतंय माझं तस ते नेहमीच गळत पण पाऊस आला कि उडतात छतावरच्या दोन चार काड्या अन पाऊस येतो आत येतो जोराचा घर गळतंय माझं थेंबाच शहर झालाय पाण्याने तुंबलंय वाट पाहतेय निचरा होण्याची छताला भोक आहेच पण जमिनीला करतेय निचरेल ... आपोआप घर गळतंय माझं दोन्ही हातांनी मी छत संभाळतेय पण त्याचाही कंटाळा आलाय आकाशाला चिटकवून ठेवायचा प्रयन्त चाललाय घर गळतंय माझं वसंताच्या सकाळी ग्रीष्मच्या दुपारी पावसाच्या रात्रीही पौर्णिमेच्या चांदण्यांनी अमावासेच्या अंधारानी घर गळतंय माझं तुझ्या हसण्याने तुझ्या रागाने तुझ्या हळवेपणाने तुझ्या तिरस्कारांनी तुझ्या जाण्याने घर गळतंय माझं घर गळतंय माझं - अबोली