ते गाव मला माहित नाही, म्हणून बरं आहे. तिथल्या सावल्या, चांदणे, उन्ह .. सारं काही माझ्याकडे सहज येतं. कुठल्याही प्रकारच्या नात्याचा अडसर लागत नाही त्यात! मी ही त्याच्याच सारखा 'सहज' .., म्हणून त्याला सहजपणे सामावून घेतो माझ्यात. एकदा त्या गावाने मला विचारले, "अरे मुला.. , येत का नाहिस इकडे आत.. वेस ऒलांडून!? " मी म्हटले, "नको रे , कशाला उगाच गावकरी होऊ मी? त्यापेक्षा हेच चांगलं आहे." गाव म्हणते, " जे तुझ्याकडे न मागता सहज येतय, त्याच्याकडे तू नाही येणारं.. सहज... एकदातरी? " मग म्हटलं सांगावच याला सर्व, "अरे गावा... " तू ज्या गोष्टिंना 'तुझ्या गावातल्याच' समजतो आहेस.. त्या सावल्यांना, चांदण्याला, उन्हाला.. विचारून तर बघ एकदा.. ते 'तुझ्या गावचे' आहेत तरी काय? " गाव खट्याळपणे हसले.., म्हणाले, " पक्का लबाड हं तु.. तू बाहेरचा म्हणून फक्त तुझाच! .. ते सगळ्यांचेच.. म्हणून कुणाचेच नाहीत.. अता उमगले मला.. माझिही अवस्था बरिचशी तुमच्यासारखीच आहे! " ----------------------------------- अतृप्त...