वोह कागज की कश्ती वोह बारीश का पानी

वर्षाताई, खुपच सुंदर आठवणीं बांधलेला लेख लिहिला आहात. >>>संध्याकाळी ब-याच वेळा आम्ही मुली तेलपोहे करुन खायचो. खास मुलींचा आवडता प्रकार. येस्स. :) तुमचा हा लेख वाचुन मला ते पोहे आठवले, विसरूनच गेले होते त्या पोह्याबद्दल. :)

शितल, धन्यवाद, माझा लेख वाचलात आणि तो तूम्हाला आवडला.

बालपणीची सहल घडवून आणलीस वर्षा. मजा आली. अशीच लिहीत रहा.

बालपणीच्या सुंदर आठवणी.

छान लिहिलंय, अजूनही येऊ द्या.. तात्या.

तेल पोहे.. मस्त आठवण. माझं अतिशय आवडतं खाद्य. खास करून सकाळच्या शाळेला न चुकता डब्यात हेच असायचे हे. :) - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

खुप छान लेख ... :) बालपणीच्या आठवणी ताज्या झाल्या. ---वल्लरी

खुपच छान लिहीले आहेस . हा प्रश्न मलाही छळत असतो. हल्लीच्या मुलांना कंटाळा लगेच येतो. मी विचार करतो की आम्ही कसा वेळ घालवायचो ? तू खुपच छान मांडले आहेस. डबा ऐस - पैस, चोर शिपाई, ५-३-२, ही आमच्या वेळ घालवण्याची साधनें होती. स्मरण रंजनाची छान सफर घडवलीस.

फेरफटका मारुन आणलास बालपणात.

मस्त लेख खूप आवडला -------------------------------------------------- भविष्याच्या अंतरंगात डोकावण्यासाठी इथे टिचकी मारा

प्रतिक्रीया दिल्याबद्दल आणि लेख आवडला ह्यांबद्दल सर्वांना धन्यवाद.

छान आठवणी. "डब्बा-ऐसपैस, खांब खांब खांबोळी , ३०४, जजमेंट" वाचून तर गलबलून वगैरे म्हणतात तसं आलं. ....बबलु

मस्त लेख... आवारात आंब्याची ३ मोठ्ठी झाडे, चिंच, विलायती चिंच, बुच असे मोठे वृक्ष. आंगण अनेक फळा -फुलांच्या झाडांनी भरलेले होतं. माझ्या इथं तर आमराईच होती..असतील अंदाजे २५०-३०० झाडे...आम्ही मुले इतक्या कैर्‍या तोडायचो ही दीड गोणी प्रत्येकाला मिळुन उरतील इतक्या कैर्‍या..मला तर आठवतय मी जमीनीवर झोपुन कैर्‍या तोडल्या आहेत!!! इतकी त्या झाडाची फांदी खाली आली होती !!! लहान वयातील मुले ७-८, ५-३-२, तर आम्ही लॅडीज, ३०४, बिझिक, बदाम सात, गुलाम चोर, चॅलेंज, नॉट एट होम, जजमेंट आणि असंख्य इतर पत्त्यांचे खेळ खेळायचो. आणि हळुच इतरांचे पत्ते बघणे, खुप बदमाशी करणे वैगरे चालायचे. खरंच किती सुंदर दिवस होते ते. सगळ्या चिंतातून मुक्त जीवन. खरंच असेच रम्य दिवस होते ते !!! लॅडीज मधेच लाडवांची वख्खई बोलतातना ? आता निटस आठवत नाही बरेच वर्ष झाली लॅडीज खेळुन !!! :( पतंग आणणे, मग बरवलीचा मांजा आणणे आणि गच्चीवरुन मनसोक्त पतंग उडविणे. इतक्या वेळी बोट कापायची की बोटांना जॉन्सच्या पांढर्‍या पट्ट्या लावुन आम्ही पतंग उडवायचो..बरेच पतंग ऍटिनांच्या नळ्यांना बळी जायचे. त्याकाळातील दूरदर्शनवरिल कार्यक्रम हा एक स्वतंत्र लेखाचा विषय होऊ शकतो. किती साधे, गोंडस कार्यक्रम होते ते. १३ भागात serial संपायच्या. Lucy Show, Different Strokes ह्या इंग्रजी मालिका आणि हमलोग, खानदान, एक कहानी, कथा सागर, मालगुडी डेज, ये जो है जिंदगी, पेईंग गेस्ट, सारख्या छान मालिका चालायच्या. रविवारी सकाळी दिसणारा तो जुन्या हिंदी गाण्यावरील कार्यक्रम 'रंगोली' फुल खिले है गुलशन गुलशन आठवला,,,आणि आमच्या वेळी फन-टाईम म्हणुन एक कार्यक्रम लागायचा त्याच्यातच आम्ही जायंट रोबर्ट्,,ही-मॅन इं.कार्यक्रम पाहायचो. परत एकदा जुन्याकाळात नेल्या बध्दल धन्यु... :) मदनबाण..... देवाचे मूर्तिमंत स्वरुप म्हणजे आई.

खुप छान वाताले वाचुन

मस्त लेख....तुझा लेखाने बालपणाची सैर केली आहे...मस्त आठवणी... दिवाळीत आम्ही सुद्धा न उडालेले फटाके एका कागदात गोळा करून, कागदाला जाळ लावयचा..मजा यायची...:) पत्ते म्हणशील तर, आम्ही अजुनही घरी खेळतो .मी, माझा नवरा आणि मुलगा (वय १२ वर्षे). सर्वच नाही पण चॅलेंज,बदाम ७, रमी नी खेळतो..:) बाकी लेख सुंदर लिहिला आहेस....

धन्यवाद स्वाती, आपलाभाऊ

वर्षाताई, एकदम क्लास जमला आहे लेख, अगदी जुन्या आठवणीत हरवुन गेलो म्हणा ना ..! छे, संध्याकाळी असे काही वाचले की एकदम नॉस्टलॅजीक व्हायला होते बॉ. तंत्रज्ञानातल्या विकासाचे आपल्या करमणुकीच्या खेळावर होणारे परिणाम अतिशय उत्तम चितारले आहेत. विकास तर होणारच पण सध्या तो ज्या गतीने होत आहे ते पाहुन आश्चर्य वाटल्याखेरीज रहात नाही. आम्ही लहानपणी खेळलेले ( म्हणजे जास्त नाही, साधारणता १०-१२ वर्षे मागे ) खेळ आत्ता कोणी खेळत असेल वाटत नाही, कमीत कमी आम्ही ज्या "आर्थीक व कौटुंबिक" परिस्थीतीत राहिलो त्या कंडीशनमध्ये तरी. सगळेच सोपे व स्वस्त झाले आहे आता. त्याकाळी प्रामुख्याने "लपंडाव, विट्टीदांडु, लगोरी, गोट्या" वगैरे स्वस्तातले व अलमोस्ट फुकटातले खेळ फार प्रचलीत होते, सध्या ज्यांचे पेव फुटले आहे असे व्हिडिओ गेम्स अगदीच अपवादाने दिसत होते. त्या काळी आमच्या गल्लीतल्या एका मुलाच्या मामाने कुठुनतरी टीव्हीला जोडुन खेळायचा गेम आणला होता, काय कौतुक त्याचे हे सांगायलाच नको. आज मात्र बच्चा बच्चा कंप्युटर गेम्स जानता है, घरी आणुन खेळणे शक्य नसेल तर आईवडीलांकडुन १५-२० रुपये घेऊन "गेम्स पार्लर / नेटकॅफे" इथे जाऊन खेळणार्‍या लहान मुलांची संख्या कमी नाही. ठिकठिकाणी गेम खेळणार्‍या मुलांनी ओसंडुन वाहणारे छोट्या गावातले नेटकॅफेज हे त्याचेच उदाहरण ...! असो. लेख आवडला व जुन्या आठवणीत घेऊन गेला ...! ------ ( लहानपणी "विट्टीदांडु, गोट्या, फळकुटाचे क्रिकेट " व सध्या "आय जी आय व क्वेक-३ व सर्व साहित्यानिशी खेळले जाणारे क्रिकेट व टीटी "ह्यावर विषेश वर प्रेम असणारा ) छोटा डॉन

छान लिहिलय , लहानपण आढवले...

वास्तविक मला निवडक अपवाद - नि खास करून व्यक्तिचित्रे - वगळता स्मृतीरंजनात रमणे आवडत नाही (अर्थहीन, निरुपयोगी वाटते). त्यामुळे मी शीर्षकावरून आतल्या मजकुराचा अंदाज आल्यावर पुढे वाचणे टाळतो. पण हे एकंदर आवडले. आवर्जून पुन्हा एकदा वाचले. गावची मजा, टीव्ही व त्यावरच्या 'त्या' जाहिराती, मांजा बनविणे इ. इतरांकडूनही पाहिले-ऐकले असल्याने आता नवलाई कमी झाली आहे. मात्र संगणक अभियांत्रिकीच्या वेळचे तुमचे अनुभव थक्क करणारे वाटले. आणि जवळजवळ प्रत्येक अभियंता रेडिओच्या संगतीत रात्रीचा दिवस करून अभ्यास करत असतो या साधर्म्याबाबत अजूनही वाटणारे नवल पुन्हा एकदा वाटून गेले :) तुमच्या वेळचे बिनाका गीतमाला आणि आमच्या दिवसांतले रेडिओ मिरची वगैरे इतकाच (?) काय तो फरक! (स्मरणशील)बेसनलाडू

क्या बात है! वर्षाताई तुमचा लेख आणि इतर सगळ्यांच्या प्रतिक्रिया वाचल्या. लहान पण आठवलं. अहो आमच्या गावी तर टिव्ही पण नव्हता . मी चांगला १७ वर्षाचा होइ पर्यंत टिव्ही बघितला नव्हता, जेंव्हा मी मुंबईला आत्याकडे सुटिमधे आलो तेंव्हा टिव्ही पहिल्यांदा पाहिला आयुष्यात!! मस्त लेख आहे... आणि सगळ्यांच्या प्रतिक्रिया पण..

आठवणी छान रंगवल्या आहेत. गेले, ते दिन, गेले!

पून्हा एकदा सर्वांचे मनःपूर्वक आभार लेख वाचुन आवडल्याचे सांगितल्याबद्दल वर्षा