राजेंद्र, सुरेख कल्पना आहे कवितेतली. थोडे टोचणारे कोपरे घासलेत! हे कसं वाटतं बघ; ~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~ श्रावण सर ती अवचित आली, तव अंगांगे भिजवून गेली हळूच भिजली बट ओघळली खुणावीत ती गोर्‍या गाली मोहक विभ्रम तुझिया तनूचे अवघे ओसंडती मम नयनी कवेत काया मग मोहरली चित्तवॄत्ती त्या सुखावतीही खळबळ मनी उमटवूनी गेली यौवनास मम डिवचून जाई आठव येता ओल्या रात्री अश्रू आणी माझ्या नयनी... टिपः माझा आयडी 'मिसळपाव' असला, मिपाच्या बाल्यावस्थेत तत्कालीन चालकांच्या संमतीने घेतलेला, तरी मी एक सामान्य सभासद आहे. या आयडीचा आणि या संस्थळाच्या चालकांचा / संपादकांचा काहीही संबंध नाही.