मला कुठे मरायचं आहे? जिवंतपणी आपण नेहमी हा विचार करत असतो कि मला कुठे जायचं आहे? मला कस जगायचं आहे? मला काय हवा आहे? पण कुठे मारायचं आहे हा विचार फार क्वचितच आपल्या मनात येतो. तसही आजकालच्या ददागीच्या जमान्यात जगायला फुरसत मिळत नाही, तर मारायची चिंता पडलीये कुणाला. आपला दिवस जातो तो काम, कष्ट आणि फावल्या वेळात करमणूक ह्यामध्ये, त्यात आपण आपल्या मनाला थोडं शांत करेल असा काही शोधतच असतो. त्यासाठी कित्येकदा आपण सहलीला जातो आणि रोजचा तणावातून मुक्त होता येते का हे पाहतो. पण ती चीर्र्शांती आपल्याला सापडेलच असा नसत. मी असेच गेले काही वर्ष ती शांती ज्यात अनंताच समाधान दडलाय, तिचा शोधत बराच फिरलो. मंदिर, मस्जीदी, गिरिजाघर, डोंगर, दर्या , नदीतीरी तर कधी समुद्र किनारी... पण एका छोट्याशा जागेने माझा मन हेरलं... रामेश्वरम... जिथे रामाचा महादेव राहतो... रामेश्वरम, एक छोटासा गाव, 100 उंबर्यांच पण नसाव, पण तिथे गेल्या पासून एक वेगळीच शांतात मनाला लाभली आहे. तिथले राहणीमान, सागर किनारा, मंदिरे, इतकाच काय तर धनुष्कोडीचे निर्जन भग्न अवशेष देखील एका शांततेची आणि निर्मलतेची जाणीव करून देतात. तिथल्या वातावरणात एक तृप्ती, एक संपूर्णता, एक समाधान आहे. उंच उंच नारळाची झाडे आणि सोबतीला काही रानातली छोटी झुडपे. पक्ष्यांचा किल-किलट. मंदिरातल्या घंटांचा नाद आणि ह्या सगळ्यांच्या जोडीला समुद्राचा अखंड खळ्खळाट. तिथे जेव्हा जेव्हा मी गेलो, प्रत्येक वेळी मला समाधानाची अनुभूती मिळाली. असा वाटला कि जर मला कुठे आराम मिळेल, समाधान मिळेल तर ते इथेच. तिथे गेल्यापासून सारखा तिथे जाण्याची एक ओढ लागली आहे. त्या सुंदर वातावरणात आणि निसर्गाच्या सानिध्यात शेवटचा श्वास घ्यावा अशी इच्छा आहे. जन्म आणि मृत्यू जरी माझा हातात नसले तरी पण कुठे मरावं हे माझा हातात आहे. माझा समाधान आणि समाधी रामेश्वरमला असावी हिच इच्छा आहे. तुमचं समाधान कुठे आहे?