मला कुठे मरायचं आहे?

आम्हाला जगण्यातच समाधान वाटतं ब्वा.

ष
ट
कaa
र

मृत्यू हे एका अटळ सत्य आहे. या जगात जन्माला आलेल्या प्रत्येक जीवाला मृत्युला सामोरे जायचे आहेच. मृत्यू म्हणजे विनाश की मृत्यू म्हणजे नवजीवन या बद्दल अनेक प्रवाद ऐकायला मिळतात. पण त्या वादात पाडण्यात काही अर्थ नाही.

अमुक एक जागा सुंदर आहे किंवा अमुक एक जागा फारच घाणेरडी आहे असे वाटणे मनाच्या त्या त्या वेळेच्या आवस्थेवर अवलंबुन असते. आज मला जे सुरेख सुंदर वाटते ते उद्या वाटेलच याची कोणतीही शाश्वती नाही.

लान्स नायक हनुमंतप्पांचे ९ साथीदार सियाचीनच्या बर्फात शहिद झाले. पण हनुमंतप्पांवर मात्र दिल्लीमध्ये मृत्यूने झडप घातली. कुठे आणि कसे मरण यावं हे खरोखर आपल्या हातात नसते याची मला पूर्ण जाणीव आहे.

पण जेव्हा केव्हा मला मरण येईल तेव्हा मला हसतमुखाने, निर्भयपणे, शांतचित्ताने त्याला सामोरे जाता यावे हीच एक इच्छा आहे. तो रावडी राठोड मधला अक्षय कुमार म्हणतो ना तसे काहीतरी.

मृत्यू कधी येईल याची शाश्र्वती नसल्याने येणारा प्रत्येक क्षण आनंदाने जगायचा प्रयत्न करत रहाणे एवढेच आपल्या हातात असते. (अर्थात असे करणे मला पूर्णपणे जमलेले नाही हे देखिल मी कबुल करतो. पण मरायच्या आधी क्षणभर का होईना असे जगता यावे ही माझी अतीव इच्छा आहे.)

(प्रत्येक क्षणी मृत्यूच्या अधिक जवळ जाणारा) पैजारबुवा,

माझ्या या कवितेची आठवण झाली
............
फ़क्त गाडी ती बदलीत
या गाडीतून त्या गाडित
पुन्हा एकदा तोच प्रवास
तोच मार्ग शोधण्याचा
........................मृत्युस.

स्कायफॉल मधे बॉण्डचा बंगला दाखवलाय बघा त्याच नावाचा, स्कॉटिश हायलँड मधे, तश्या ठिकाणी हातात स्कॉच असताना मरण आलेले आवडेल.

किंवा

लॉर्ड ऑफ़ दी रिंग्स मधे शायर आहे तसल्या एखाद्या ठिकाणी "A mug of beer inside this tool" गाता गाताच मरण आलेले आवडेल

मरायचा विचार नाहीये सध्या , पण अशा एखाद्या ठिकाणी घर बांधून भरभरून जगायला खूप आवडेल.......

पण मृत्यू आल्यावर, सहज आणि आनंदानं देह कसा सोडता येईल, ते महत्त्वाचंय. मग जागा कोणतीही असो !

नवरा,मुलगा आणि बहीण सोबत असताना.. कुणालाही आर्थिक ,शाररिक आणि मानसिक ताण न देता.. शांतपणे..
हे असेल तर "कुठे"ला महत्व रहात नाही.

मी मरणारच नै ज्जा...शक्य तितके अवयव दान करून परत परत जगणार

सुरवातीच्या परिच्छेदात मरायचे की मारायचे याचा टंकीय घोटाळा झाला आहे, पण तो सर्वांनी समजून घेतला आहे, तसेच चिरशांती च्या बाबतीतही कोणीही चिर्र केलं नाहीये, कारण विषयच गंभीर आहे.
माझं ऐकाल तर, मरणाचा विचार डोक्यांतून काढून टाका. ते यायचं तेंव्हा मांजराच्या पावलाने येईल. या सुंदर वसुंधरेवर, तुम्हाला जिथे शांत वाटेल तिथे रहा आणि येणारा प्रत्येक क्षण आनंदात घालवा, आपोआपच चिरविश्रांती मिळेल. मला कुठे मरायचं आहे याचा शोध घेण्यापेक्षा, मला कुठे मरायचं आहे, मला तर जगायचं आहे, असे मनावर ठसवा.

एनिग्मा,

असं बघा की आपला देह चालू आहे तो चयापचय क्रियेमुळे. या क्रियांमुळे शरीराचं ज्वलन होतं. तुम्हाला भूक लागते ती शरीराचा काही भाग जळून गेल्यामुळेच. ही जी ज्वलनप्रक्रिया आहे ती चालवणारा नियंता म्हणजे मृत्यू.

तर मृत्यू म्हणजे शरीरास प्राप्त होणारी कसलीशी भविष्यकालीन परकी अवस्था नसून क्षणोक्षणी आपल्या अगदी सोबत राहणारा आहे. या मृत्यूमुळेच आपल्याला जीवन जगता येतं. तर मग याच संदर्भात तुमच्या अनुभवाचा विचार करून पाहतो.

तुम्हाला रामेश्वरम आणि धनुष्कोटीत जी शांतीतृप्ती सापडते ती तुम्हाला बसल्याजागी मिळाली तर काय वाईट आहे? तसंही पाहता जो अनुभव जिवंतपणी येतोय तो मेल्यावर येईलच याची खात्री नाही.

आ.न.,
-गा.पै.