हाकेसरशी धावून येणं
सदैव पाठीशी असणं
काहीच पुरेसं नव्हतं
मान्य
तुझ्या आर्त मूक हाका
ऐकू आल्या नाहीत
खोट्या हास्यामागचं
वेदनांनी होरपळलेलं मन
दिसू शकलं नाही
मान्य
तरीही इतकं सारं बिघडण्याआधी
स्वतःहून साद घालणं
फार कठीण होतं का?
-------------------------------------------------------------------------
पूर्वप्रकाशितः
https://mandarvichar.blogspot.in/2015/10/blog-post_31.html
अश्विन कृ. ५, शालीवाहन शके १९३७
-------------------------------------------------------------------------
काव्यरस
| लेखनविषय: |
|---|
वाचने
2832
प्रतिक्रिया
12
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
वाह! आवडली!!!
वाह! आवडली!!!
छान
काव्यगुरु बेफिकिरना दाखवा.
वा!!!!
वा!!!!
आवडली
आवडेश
आर्त कविता ,आवडली , कळली.
आणि नक्की काय घडलं असावं या कवितेमागे याचा थोडाफार अंदाजही आला.
कविता आवडली
कविता आवडली
फारच सूचक!
फारच सूचक!
जबराकुस....
आवड्यास...
सुरेख!
सुरेख!
सर्वांना धन्यवाद.
सर्वांना धन्यवाद.
इडली डोसा, विशेष धन्यवाद :)
मंदार,
मंदार,
मस्त जमलीय. हाक कधी कधी मारली जातच नाही. कम्युनिकेशनच्या अभावाने लैच गोंधळ होतो :)
हेच म्हणायचे होते.
In reply to मंदार, by अनिरुद्ध.वैद्य
हेच म्हणायचे होते.