Skip to main content
लेखक mohite jeevan यांनी शनिवार, 28/02/2015 21:12 या दिवशी प्रकाशित केले.

'आजी मी बाहेर जाणार आहे,'
मी माझ्या आजीला मोठ्या आवाजात ओरडून सांगते व   जिन्यावरून खाली जाताना काल मी लॅबररीतुन वाचण्यासाठी काही पुस्तके घेतली होती त्या पुस्तकाचा बंडल हातात घेते.

'हो नक्कीच डीयर,'
ती बहुतेक घरात किचनमधून बोलली आसेल,  पण तीने मला कोठे चाललीस म्हणून विचारले नाही, कारण तीला माहीत आहे मी जाणार तर एकाच ठीकाणी ते म्हणजे लॅबररी.

'तु ठीक आहेस ना?,'
आजी मला नेहमी विचारते, खरचं ती माझी खुपच काळजी घेते.

'हो आजी मी छान आहे,'

'बरं का बाहेर जाण्यास वेळ करु नकोस, तुझ्यासाठी मी टोमॅटोचे सुप बनवले आहे, '
तीला माझ्या आवडीचे पदार्थाच करायला खुप आवडते.

आजीसोबत टोमॅटो सुप पिऊन मी एकदा माझ्या स्वतःकडे पहाते. लेडीज पॅन्ट व स्वेटर सारखे साधा पोषाख मला खुपच आवडतात.

मी घराबाहेर पडले, आज आकाशात सूर्य नसल्याने ढगाळ वातावरण होते , मी आकाशाकडे पाहुन मला नक्कीच वाटू लागले की पाऊस येईल. त्या अगोदर मला लॅबररीत  पोहोचले पाहिजे. मी माझी बॅग बंद केली , व उभी असलेली माझ्या सायकलीकडे धावते.
सायकलीवर बसुन जोरदार पैन्डल मारू लागते ,  माझा बॅलेस एका बाजूला जातोच तोपर्यंतच मी स्वतःला सावरते.

पावसाची रिमझिम चालु झाली , माझ्या काही अंतरावर लॅबररी आहे, मी जोरात पैन्डल मारू लागले.
माझे आईवडील चेन्नईला असतात, आणि मी  लॅबररीत जाते,  माझी आजी माझ्यासोबत असल्याने ते माझ्या बाबतीत निष्काळजी ही असतील.

माझा श्वास जोरदार चालत होता,  मी लॅबररी जवळ आले, फक्‍त दोन मीटरच्या अंतरावर.
काही दिवसापुर्वी मी बाइक शिकण्यास गेले पण मला बाईक शिकवणारी बाई तेव्हा पासून ती चांगलीच महीनाभर दवाखान्यात राहीली. मला फारच वाईट वाटले.

मी माझे डोके हालवत केसांवरील ओलावा पुसत , मला माझी स्पष्टपणे जाणीव झाली की,  मी लॅबररी च्या दारात पोहोचले.
जुन्या लाल विटाची ती इमारत व त्याच्या
जुन्या खिडक्या मला  नेहमी त्याचे खुपच आकर्षण वाटत.
मी माझी सायकल रॅकमध्ये लावली , आणि माझी बॅग हातात पकडुन , लॅबररी च्या दरवाजाच्या दिशेने चालु लागले. लॅबररीचा दरवाजा उघडा होता.
पुस्तकाचा सुगंध जसे काय माझे स्वागतच करीत होते. खर तर पुस्तकाचा वास माझ्या साठी सुगंध वाटे .
बस एक पुस्तक व ब्लॅक काॅफी मिळावी कधी कधी वाटायचे. या विचारानेच माझ्या चेहऱ्यावर  स्मितहास्य फुलले व लॅबररीत प्रवेश केला.

लॅबररीत एका मोठ्या टेबलाभोवती काळ्या रंगाच्या लाकडी खुर्च्या ,  तर भिंतीचा रंग प्रत्येक विभागा नुसार होता. लहान मुलांच्या विभागात चित्रे रंगवली होती तर दुसऱ्या विभागात उगवत्या सुर्य होता. तर काही ठीकाणी झाडे दाखवली होती. हे ठिकाण पुर्णपणे आरामदायी वाटत. त्या व्यतिरिक्त चार लहान केबीन होत्या जिथे एकट्याने बसुन पुस्तक वाचता येत आसे.

'आरे देवा,  परमेश्वरा अनु तु एकटी पावसातून भिजत आलीस?,'
मॅडम मेरी चा आवाज कानावर पडतो.
लॅबररीत मध्यम वयस्कर स्त्री पुरुष बसले होते. मॅडम मेरी वयस्क असल्या तरी त्या लॅबररी चे काम व्यवस्थित पाहत. त्याच्या मदतीला मी सदैव तयार आसे

'खरंतर मी  लवकरच निघाले होते पण पावसाने मला गाठले,'
मी हसुन त्याना म्हणाले,

' तुला गरम व्हायला पाहिजे , तुझ्यासाठी मी एक काॅफी बनवून आणते',
त्या मला पुसायला टाॅवेल देत म्हणाल्या,
व त्या काॅफी करण्यासाठी गेल्या.

टेबलावरील काही पुस्तके ठेवण्यात मी
गुंग झाले.  तेवढ्यात लहान काळे मांजर माझ्या टेबलावर उडी मारून बसते व माईऊ करुन ओरडते आणि मी दचकते .

'ओ ..डस्टी ,'

डस्टी ही आमच्या लॅबररीतील मांजर.

डस्टी जवळचे पुस्तक कुरतडु लागली.

' डस्टी टेबलावरून उतर, काय म्हणाले मी तुला, '
मॅडम मेरी हातातील काॅफी चा कप  ठेवत म्हणाल्या, त्याना पाहुन डस्टी ने लागलीच खाली उडी मारून उतरली.

' थॅक यु,'
मी काॅफीचा कप घेत त्याचाकडे  हसुन म्हटले,

एक गरमागरम काॅफी घेत मॅडम मेरीनी मला दिवसभराचे कामाची यादी दिली , त्यामध्ये लहान मुलांच्या विभागाकडे दुपारी चार नंतर काम पहायचे होते.
मी पहिल्यांदाच त्या विभागात जाणार होते.
या अगोदर कादंबरी विभागात असायची.

'तुला माहिती आहे का, लॅबररीतील काही जादाचे काॅम्पुटर्स डिस्क जिन्या वरील  बाजूस  जुन्या पुस्तक  रॅक जवळ आहेत?', त्या म्हणाल्या,

मी डोके हालवत हो म्हणाले आणि डोळे मोठे करुन बघितले.
' होय ,'
मी काॅफीचा कप टेबलावर ठेवत म्हणाले ,

'तर त्यातील एक घेऊन ये म्हणजे तुला तुझ्या  कामात मदत होईल,'
मॅडम मेरी म्हणाल्या,
मी मान हलवली,  माझे मन लगेचच ती सूचना कॅच केली व मी सरळ जिन्या कडे
वळले.

क्रमश:

लेखनविषय:
लेखनप्रकार
वाचने 12909
प्रतिक्रिया 61

प्रतिक्रिया

खटपट्या रविवार, 01/03/2015 00:16

अगागागा !!! Facebook smileys

तेवढ्यात लहान काळे मांजर माझ्या टेबलावर उडी मारून बसते व माईऊ करुन ओरडते

म्ह्णजे "माई मी येउ?" असे आसेल बहुतेक..

स्वप्नांची राणी रविवार, 01/03/2015 00:26

"' तुला गरम व्हायला पाहिजे ,.." झाले...वाचुनच गरम झाले..

डोके म्हणते मी...

यसवायजी रविवार, 01/03/2015 00:34

हो. आम्हालाही डोकेच वाटले होते. उगाच टेंशन घेतलंत काय? ;)

अत्रुप्त आत्मा रविवार, 01/03/2015 11:01

@"' तुला गरम व्हायला पाहिजे ,.." झाले...वाचुनच गरम झाले..>> किती हिट वाक्य टाकलत हो!

अत्रुप्त आत्मा रविवार, 01/03/2015 00:41

@प्रथमच क्रमशः आहे काय? >>> :-D ते स्वत:ही तसेच असावेत!

@काही दिवसापुर्वी मी बाइक शिकण्यास गेले पण मला बाईक शिकवणारी बाई तेव्हा पासून ती चांगलीच महीनाभर दवाखान्यात राहीली. >>>>>>> =)) निर्वाण ! =))

अगम्य रविवार, 01/03/2015 03:39

"आज आकाशात सूर्य नसल्याने ढगाळ वातावरण होते" , "माझे आईवडील चेन्नईला असतात, आणि मी लॅबररीत जाते, माझी आजी माझ्यासोबत असल्याने ते माझ्या बाबतीत निष्काळजी ही असतील", "डस्टी जवळचे पुस्तक कुरतडु लागली", "माझे मन लगेचच ती सूचना कॅच केली". ही मौक्तिके मराठी वाग्शारदेच्या कंठहाराला किती शोभा आणीत आहेत! आणखी येऊ द्या!

स्पंदना रविवार, 01/03/2015 03:40

अनुस्वार रहीत कथा!!! *fool* :-| :| =| :

हीरवीनीचे नाव अनु म्हणुन असे असेल काय?
बाकी मोजी "काळ" चालवतात हे मात्र नक्की.
स्वरा...म्या बी गरम वाचून डोके हालवले आणि डोळे मोठे करुन बघितले.

कंजूस रविवार, 01/03/2015 03:52

कोडाईकनालची लैबररी आहे. परत येतांना आजीसाठी बाजारातून काही आणायचं असेल. जातानाच साइकल नेलीय. आता कॉफी पिऊन गरम होऊन त्या लाल विटांच्या इमारतीतून संध्याकाळी बाहेर पडेल तेव्हा मांजरीच्या अंगावरून हात फिरवेल. पुढे क्रमश:
किती घाई वाचकांना! कोडाईकनालचे वातावरण आहे, सातबत्तीसची चर्चगेट फास्ट थोडीच पकडायची आहे इथे कुणाला ?

तिमा रविवार, 01/03/2015 11:00

त्या लॅबररीच्या आसपास लॅबर्नम ची झाडे आहेत का हो जीमो? आणि आवारात एखादं लॅब्राडॉर कुत्रंही असेलच ना मेरीअम्माचं ?
बाकी काळ,काम वेगाचं गणित जमलंय बरं का!
पुभाप्र.

थॉर माणूस सोमवार, 02/03/2015 09:59

लॅब्राडॉर नव्हे लेब्रेड़ाँर... आणि जीमो तेव्हाच खरे जीमो वाटतील जेव्हा ते मेरी नव्हे मॅरी लिहीतील...

मिपावर राँर्बट आणि कैरी येण्याची अजूनही वाट पहाणारा... :D

बॅटमॅन सोमवार, 02/03/2015 12:00

मोजीय व्याकरणानुसार लेंर्बेडोर असा पाठ पाहिजे.

बाकी राँर्बट या आर्षप्रयोगाच्या आठवणीने सूत्रगद्गदित वगैरे झालो.

पिवळा डांबिस रविवार, 01/03/2015 11:23

ज्याला ग्रंथालयाला इंग्रजीत लायब्ररी (लॅबररी नव्हे, आणि लॅबररी असा कोणताही शब्द इंग्रजीत नाही) म्हणतात हे माहिती नाही; आणि हा टायपो निश्चितच नाही कारण धाग्यात अनेक वेळा हा शब्द वापरला गेलेला आहे; त्या लेखनाला प्रतिसाद देणे हाही वेळेचा एक अपव्यय आहे.
प्रस्तुत लेखकाने आपले लिखाण प्रकाशित करण्यापूर्वी एकदा स्वतःच वाचावे ही कळकळीची विनंती!
अन्यथा पुढील प्रतिसाद इतके सौम्य येणार नाहीत ही आगावू सूचना....

चित्रगुप्त रविवार, 01/03/2015 22:45

जीवन्भौंचे लिखाण आम्ही आतुरतेने वाचतो, ते त्यातील बेफाम शब्दांसाठी, आणि अतर्क्य, चमत्कृतियुक्त घटना, नावे, जागा, शब्दप्रयोग वगैरेंसाठी. जीवन्भौ जर 'लॅबररी' ऐवजी 'लायब्ररी' वगैरे लिहू लागले, तर आमच्यासारखे अनेक वाचक या लेखनापासून विन्मुख होतील. जीवन्भौ, चालू द्या, अगदी तुम्ही लिहिता तसेच लिहित रहा.

...
.
.
वरील प्रतिमांमधे जे एक अकल्पित आगळेपण आहे, त्यात त्यांची गंमत आहे. जीवन्भौंच्या लिखाणातली गंमत ही अश्या प्रकारची आहे.

प्रभाकर पेठकर मंगळवार, 03/03/2015 13:44

>>>>प्रस्तुत लेखकाने आपले लिखाण प्रकाशित करण्यापूर्वी एकदा स्वतःच वाचावे...

किंवा निदान संपादकांनी प्रकाशित करण्यापूर्वी तरी एकदा वाचून ठरवावे प्रकाशित करायचे की नाही.

पाषाणभेद रविवार, 01/03/2015 12:48

मागच्या कथांसारखी मजा नाही आली अजून ती आणा तरच वाचू.
काळ्या मिश्रीने दात घासणारी मावशीचे पात्रही आणा मजा येते. लोकांचे मनावर घेवू नका.

चलत मुसाफिर रविवार, 01/03/2015 13:04

आलिया भोगासी
असावे सादर
लॅबररीचे दार
उघडुनीया

तुका म्हणे आणा
मांजर फुकाचे
जिलबीचे साचे
खरवडाया!

लोभ असावा ही विनंती :)

विनायक प्रभू रविवार, 01/03/2015 17:13

कथा वाचली.
वाचकां साठी असलेल्या दॅवॅखान्याचा पत्ता?

कॅप्टन जॅक स्पॅरो रविवार, 01/03/2015 21:42

ट्रॉंलिंगं टेंपंरंरीं बंदं केंलेंलें आंहें. वां.खुं.सांठंवंलेंलीं आंहें. संवंडींनं संमांचांरं घेंतंलां जांईंलं.

-------------

लेख वाचुन राहुन राहुन एक शंका वाटत आहे. आख्ख्या लेखात अनुस्वाराची कमतरता आहे. जीवनभौंचे अका उंट हॅक झाले असावे अशी राहुंन राहुंन शकां वातटे.

कॅप्टन जॅक स्पॅरो रविवार, 01/03/2015 21:56

मौंनंव्रंतं आंहें मांझें.

ट्रॉंलिंगं टेंपंरंरीं बंदं केंलेंलें आंहें.

कॅप्टन जॅक स्पॅरो सोमवार, 02/03/2015 23:06

हे आमचं झाज नै....आमचं झाज कृष्णमौक्तीक नावाचं आहे...वाद्गुळबुवांनी बारसं केलं की झाजाचं!!

बॅटमॅन सोमवार, 02/03/2015 23:51

वाद्गुळबुवा? च्यामारी कोण हो हे =))

आम्ही वाल्गुदाचार्य गौतमहळ्ळीकर आहोत. वाल्गुदबुवा.

डॉ सुहास म्हात्रे सोमवार, 02/03/2015 23:54

जे गुर्देव वादाचं गुर्‍हाळ लाव्तात ते वाल्गुदाचार्य... आसं आस्नार. तुमी वायले, ते वायले +D

कॅप्टन जॅक स्पॅरो मंगळवार, 03/03/2015 09:55

मापी असावी म्हाराजा....वाल्गुदाचार्य =))
शब्द विसरुन गेलो.. =))

रिम झिम सोमवार, 02/03/2015 10:45

मी माझी बॅग बंद केली , व उभी असलेली माझ्या सायकलीकडे धावते.
सायकलीवर बसुन जोरदार पैन्डल मारू लागते , माझा बॅलेस एका बाजूला जातोच तोपर्यंतच मी स्वतःला सावरते.

माझे आईवडील चेन्नईला असतात, आणि मी लॅबररीत जाते, माझी आजी माझ्यासोबत असल्याने ते माझ्या बाबतीत निष्काळजी ही असतील.

माझा श्वास जोरदार चालत होता.

काही दिवसापुर्वी मी बाइक शिकण्यास गेले पण मला बाईक शिकवणारी बाई तेव्हा पासून ती चांगलीच महीनाभर दवाखान्यात राहीली. मला फारच वाईट वाटले.

मी माझे डोके हालवत केसांवरील ओलावा पुसत , मला माझी स्पष्टपणे जाणीव झाली की, मी लॅबररी च्या दारात पोहोचले.

मराठी शुद्ध व्याकरण म्हणतात ते हेच काय? नक्की कशावर काय लिहावे हेच कळत नाहीये!!!

नाखु सोमवार, 02/03/2015 17:35

किमान १० भाग झालेच पाहिजेत..
अखिल मोजीकथा पंखासंघ *mail1*
स्वपुच्छ्चर्वण्मार्जारभयचकित्श्वानस्वरलोलुपीत्-अपघातप्रवण-नदीपात्रासहीत-ग्रंथालय केंद्र.
भैताडवाडी,तुंबडी नगर
जि.सरदर्द यांचे तर्फे g-one हितार्थ प्रसारीत.

बॅटमॅन सोमवार, 02/03/2015 17:36

स्वपुच्छ्चर्वण्मार्जारभयचकित्श्वानस्वरलोलुपीत्-अपघातप्रवण-नदीपात्रासहीत-ग्रंथालय केंद्र.

_/\_

अखिल मिपीय समासप्रेमी ग्रूप झालाच पाहिजे!

अद्द्या सोमवार, 02/03/2015 20:28

स्वपुच्छ्चर्वण्मार्जारभयचकित्श्वानस्वरलोलुपीत्-अपघातप्रवण-नदीपात्रासहीत-ग्रंथालय केंद्र.

साष्टांग दंडवत

डॉ सुहास म्हात्रे सोमवार, 02/03/2015 23:40

जल्ला मोजिंच्या पर्तिभेचा पान्हा आटला म्हनावं का काय ? ना शबुदांच्या वर्ची टिंबा, ना धडक देऊन रनगाडा, जीपा उडव्नारी साय्कल ! छ्या ! काय मोजि... नाय नाय... मजा नाय आला !!

अजया मंगळवार, 03/03/2015 07:38

थिंक पाॅझिटिव्ह हो एक्का काका.मोजी असे निराश नाही करणार.शेवटी काळी मावशी आणि प्रातःस्मरणीय राँर्बर्ट यांचे जन्मदाते आहेत ते =))

विजुभाऊ सोमवार, 15/07/2019 16:21

त्या पुस्तकाचा बंडल हातात घेते.

आम्हाला नोटांचे बंडल माहीत होते.
पुस्तके कधीपासून बंडलात यायला लागली

डॉ सुहास म्हात्रे सोमवार, 15/07/2019 17:53

त्यांना खरे तर, "त्या बंडल पुस्तकाना हातात घेते" असे म्हणायचे असेल पण (नेहमीप्रमाणेच) बदमाष अक्षरे/शब्द यांनी रूपबदल/जागांची अदलाबदल केली. मोजिंचा यात कायपण दोष नाय, बर्का. ;)

गड्डा झब्बू सोमवार, 15/07/2019 17:17

@ विजुभाऊ
डोक्याला शॉट हि मालिका गुरुवर्य श्री.श्री. अकू आजोबांच्या [वय वर्षे ७५ असणाऱ्या व्यक्तीला काका म्हणण्या एवढे माझे वय नसल्याने] कथांच्या आधारावर प्रतिपदा ते पौर्णिमा अशी पंधरा भागांची लिहिण्याचा माझा मानस होता! मोजींच्या कथा निदर्शनास आणून तुम्ही हि मालिका त्या पुढे कृष्ण प्रतिपदा ते अमावस्या अशी तीस भागांपर्यंत नेण्याची संधी मला दिल्याबद्दल आभारी आहे :-))

विजुभाऊ बुधवार, 17/07/2019 11:59

मधे ते एकजण होते त्यांच्या कथेत सायकलची चेन निसटून आक्षिडंट झाल्याने जीप नदीत पडत असे.
त्या कथा वाचा.
लिंक शोधतो तुमच्या अभ्यासासाठी