'आजी मी बाहेर जाणार आहे,' मी माझ्या आजीला मोठ्या आवाजात ओरडून सांगते व   जिन्यावरून खाली जाताना काल मी लॅबररीतुन वाचण्यासाठी काही पुस्तके घेतली होती त्या पुस्तकाचा बंडल हातात घेते. 'हो नक्कीच डीयर,' ती बहुतेक घरात किचनमधून बोलली आसेल,  पण तीने मला कोठे चाललीस म्हणून विचारले नाही, कारण तीला माहीत आहे मी जाणार तर एकाच ठीकाणी ते म्हणजे लॅबररी. 'तु ठीक आहेस ना?,' आजी मला नेहमी विचारते, खरचं ती माझी खुपच काळजी घेते. 'हो आजी मी छान आहे,' 'बरं का बाहेर जाण्यास वेळ करु नकोस, तुझ्यासाठी मी टोमॅटोचे सुप बनवले आहे, ' तीला माझ्या आवडीचे पदार्थाच करायला खुप आवडते. आजीसोबत टोमॅटो सुप पिऊन मी एकदा माझ्या स्वतःकडे पहाते. लेडीज पॅन्ट व स्वेटर सारखे साधा पोषाख मला खुपच आवडतात. मी घराबाहेर पडले, आज आकाशात सूर्य नसल्याने ढगाळ वातावरण होते , मी आकाशाकडे पाहुन मला नक्कीच वाटू लागले की पाऊस येईल. त्या अगोदर मला लॅबररीत  पोहोचले पाहिजे. मी माझी बॅग बंद केली , व उभी असलेली माझ्या सायकलीकडे धावते. सायकलीवर बसुन जोरदार पैन्डल मारू लागते ,  माझा बॅलेस एका बाजूला जातोच तोपर्यंतच मी स्वतःला सावरते. पावसाची रिमझिम चालु झाली , माझ्या काही अंतरावर लॅबररी आहे, मी जोरात पैन्डल मारू लागले. माझे आईवडील चेन्नईला असतात, आणि मी  लॅबररीत जाते,  माझी आजी माझ्यासोबत असल्याने ते माझ्या बाबतीत निष्काळजी ही असतील. माझा श्वास जोरदार चालत होता,  मी लॅबररी जवळ आले, फक्‍त दोन मीटरच्या अंतरावर. काही दिवसापुर्वी मी बाइक शिकण्यास गेले पण मला बाईक शिकवणारी बाई तेव्हा पासून ती चांगलीच महीनाभर दवाखान्यात राहीली. मला फारच वाईट वाटले. मी माझे डोके हालवत केसांवरील ओलावा पुसत , मला माझी स्पष्टपणे जाणीव झाली की,  मी लॅबररी च्या दारात पोहोचले. जुन्या लाल विटाची ती इमारत व त्याच्या जुन्या खिडक्या मला  नेहमी त्याचे खुपच आकर्षण वाटत. मी माझी सायकल रॅकमध्ये लावली , आणि माझी बॅग हातात पकडुन , लॅबररी च्या दरवाजाच्या दिशेने चालु लागले. लॅबररीचा दरवाजा उघडा होता. पुस्तकाचा सुगंध जसे काय माझे स्वागतच करीत होते. खर तर पुस्तकाचा वास माझ्या साठी सुगंध वाटे . बस एक पुस्तक व ब्लॅक काॅफी मिळावी कधी कधी वाटायचे. या विचारानेच माझ्या चेहऱ्यावर  स्मितहास्य फुलले व लॅबररीत प्रवेश केला. लॅबररीत एका मोठ्या टेबलाभोवती काळ्या रंगाच्या लाकडी खुर्च्या ,  तर भिंतीचा रंग प्रत्येक विभागा नुसार होता. लहान मुलांच्या विभागात चित्रे रंगवली होती तर दुसऱ्या विभागात उगवत्या सुर्य होता. तर काही ठीकाणी झाडे दाखवली होती. हे ठिकाण पुर्णपणे आरामदायी वाटत. त्या व्यतिरिक्त चार लहान केबीन होत्या जिथे एकट्याने बसुन पुस्तक वाचता येत आसे. 'आरे देवा,  परमेश्वरा अनु तु एकटी पावसातून भिजत आलीस?,' मॅडम मेरी चा आवाज कानावर पडतो. लॅबररीत मध्यम वयस्कर स्त्री पुरुष बसले होते. मॅडम मेरी वयस्क असल्या तरी त्या लॅबररी चे काम व्यवस्थित पाहत. त्याच्या मदतीला मी सदैव तयार आसे 'खरंतर मी  लवकरच निघाले होते पण पावसाने मला गाठले,' मी हसुन त्याना म्हणाले, ' तुला गरम व्हायला पाहिजे , तुझ्यासाठी मी एक काॅफी बनवून आणते', त्या मला पुसायला टाॅवेल देत म्हणाल्या, व त्या काॅफी करण्यासाठी गेल्या. टेबलावरील काही पुस्तके ठेवण्यात मी गुंग झाले.  तेवढ्यात लहान काळे मांजर माझ्या टेबलावर उडी मारून बसते व माईऊ करुन ओरडते आणि मी दचकते . 'ओ ..डस्टी ,' डस्टी ही आमच्या लॅबररीतील मांजर. डस्टी जवळचे पुस्तक कुरतडु लागली. ' डस्टी टेबलावरून उतर, काय म्हणाले मी तुला, ' मॅडम मेरी हातातील काॅफी चा कप  ठेवत म्हणाल्या, त्याना पाहुन डस्टी ने लागलीच खाली उडी मारून उतरली. ' थॅक यु,' मी काॅफीचा कप घेत त्याचाकडे  हसुन म्हटले, एक गरमागरम काॅफी घेत मॅडम मेरीनी मला दिवसभराचे कामाची यादी दिली , त्यामध्ये लहान मुलांच्या विभागाकडे दुपारी चार नंतर काम पहायचे होते. मी पहिल्यांदाच त्या विभागात जाणार होते. या अगोदर कादंबरी विभागात असायची. 'तुला माहिती आहे का, लॅबररीतील काही जादाचे काॅम्पुटर्स डिस्क जिन्या वरील  बाजूस  जुन्या पुस्तक  रॅक जवळ आहेत?', त्या म्हणाल्या, मी डोके हालवत हो म्हणाले आणि डोळे मोठे करुन बघितले. ' होय ,' मी काॅफीचा कप टेबलावर ठेवत म्हणाले , 'तर त्यातील एक घेऊन ये म्हणजे तुला तुझ्या  कामात मदत होईल,' मॅडम मेरी म्हणाल्या, मी मान हलवली,  माझे मन लगेचच ती सूचना कॅच केली व मी सरळ जिन्या कडे वळले. क्रमश: