छान आहे लिहीलेले. या साहित्यप्रकाराला नक्की काय म्हणायचे?
असे काही माझ्या बाबतीत माझ्या आजीच्या बाबतीत झाले आहे, त्यामुळे असेल, पण तुमचा लेख महत्त्वाचा वाटला. माझ्या आईची आई माझ्या जन्माआधीच गेली. त्यामुळे एका आजीबद्दल खूपच कुतुहल तसेच राहिले. त्यातच जर लोक बोलणारे असले, तर इतके स्वतःच्या कुटुंबाबद्दल सांगतात की एखादे माणूस पाहिले नसले तरी त्याचे पूर्ण चित्र डोळ्यांसमोर उभे राहते. माझ्या आजोळचे असे कोणी खूप बोलणारे नव्हते. जे काही थोडे कळले ते आईकडून, पण तेही पूर्ण नाही. त्यामुळे ती आजी म्हटली की फक्त डोळ्यासमोर फोटोतली नाकेली, गोरी स्त्री डोळ्यासमोर उभी राहते पण ती नक्की कशी होती, तिचा आवाज कसा होता, गडबड केली तर ती ओरडायची का नाही, तिने अमूक प्रसंगात काय केले असते असे सगळे प्रश्न अनुत्तरितच राहिले.
चित्रा,
आपल्या प्रतिक्रिये बद्दल आभार.
खरंच आई, आजी ह्याच्या आठवणी येऊन मन खूप बेचैन होत असतं
www.shrikrishnasamant.wordpress.com
श्रीकृष्ण सामंत
"कृष्ण उवाच"
shrikrishnas@gmail.com
प्रतिक्रिया
वा
वा
आभार
आवडले
आई ,आजी