सिद्धोबा
मुख्य रस्त्यावर तो कधीच नसतो.
थोडं आत वळल्यावर -
भर दुपारी अचानक
एक हिरवाकंच पाचू सामोरा येतो.
मूळ खोड नसणाऱ्या
पारंब्यांच्या वडाखाली
मोरांचा एक थवा
केकारवत फिरतो इकडेतिकडे.
तहानलेल्या डोंगराच्या पायथ्याशी
एक नितळ झरा आहे, थंडगार!
वेळू आणि आमराई
वगैरेही-
निळंशार आकाश, स्वच्छ मन,
निवलेले डोळे, अक्षय शांती-
तोच सिद्धोबा!
पण थोडं आत वळावं लागतं -
स्वतःच्या.
कारण मुख्य रस्त्यावर तो कधीच नसतो -
तिथे रहदारी असते फक्त.
.
आशयगर्भ.
मान्य!
सुरेख शब्दचित्र..
आवडलं
आवडलं
ओहो.
सुंदर आशय!
फार सुंदर!!! अतिशय आशयघन रुपक
+१
सुन्दर कविता.. सिध्दोबा..
खुप सुन्दर !!!
फारच सुंदर!
वाहवा!
चित्र नाही दिसत?
अर्रर्र
हात्तिच्या.. गंडले!
क्लास!
नतमस्तक व्हावं अशी विलक्षण
काव्य आणि अध्यात्म यांचा सुरेख संगम.
इस मोड से
सर्व वाचकांचे आभार
लई भारी लिहिलेत,
मस्त आहे! आवडली