देव,धर्म,श्रद्धा आणि विवेक-विचार

त्यामुळे ज्यांच्यासाठी म्हणून हे लेख लिहिले आहेत त्यांनी ते लेख वाचण्याची आणि यनावालांच्या मते अपेक्षित असलेली सुधारणा स्वतःमधे घडवून आणण्याची शक्यता शून्य.
बास बास.

बाकी यनावालांचे अभिनंदन.

म्हणूनच तुम्ही पुराणमतवादी नि अतिसामान्य आहात ना आमच्यासारखेच! :)

बहुतेक देवानी माणसाना व माणसानी देवाना तयार केल असाव. दोघांचाही वेळ जात नसावा म्हणुन हे उपद्व्याप सूचले बहुतेक देवाना व माणसानाही.

लीमाउनं मानला तर देव आहे आणि नाही तर नाही
पण लीमाउ आहे हे निर्विवाद कारण लीमाउ नाही म्हणायला तरी लीमाउ हवीच
थोडक्यात देव असणं किंवा नसणं यासाठी लीमाउचं असणं आवश्यक आहे
आणि लीमाउनं मानला तर देव आहे आणि नाही तर नाही
(आता लीमाउ पूर्वी काय होतं? हा पुढचा धडा आहे, तो पहिला धडा पक्का झाल्यानंतर आणि हो, प्रतिसादातून प्रामाणिकता दिसली तरच)

मुळात कुठल्याही निर्मीती बद्दल इतक़ छातीठोकपणे दावा कसा काय करता येतो याचच आश्चर्य वाटतं मला...

अर्धवटराव

आधी देव का आधी माणूस ?

आता कोणीतरी 'एलियन' असे उत्तर देऊ नका.

बहुदा हे लोकं सुद्धा तेव्हढेच अपरिपक्व असतात>
तुम्हाला नक्की कुणाकुणाला अपरिपक्व म्हणायचे आहे? :P

अवांतरः हे प्रभू, (नॉट मास्तरबरं का, रीयल वन ) हे अर्धवट राव कुणाला काय बोलत आहेत हे त्यांचे त्यांना कळत नाही. त्यांना क्षमा कर.

बहुतेक पूर्वी असं होतं, निदान काही काळ तरी.
चंद्रगुप्त मौर्य आधी वैदिक मतानुयायी होता नंतर अखेरिस श्रवणबेळगोळ येथे जाउन राहिला, जैन श्रमण म्हणून उत्तराअयुष्य व्यतीत केले. त्याची बायकापोरे हे सगळे पुन्हा पहिलेसारखेच(वैदिक ) राहिले.
तीच गोष्ट अशोकाची. तो स्वतः बौद्ध बनला, तरी त्याच्या सर्व राण्या किंवा राजपुत्र काही बौद्ध बनले नाहित.
एकाच घरात वेगवेगळ्या मार्गानी जाणारे सदस्य असत.

इसवीसनाच्या तेराव्या शतकाच्या मध्यावर आलो तर काय दिसतं? आख्ख्या जगावर मंगोलांचा धुडगूस होता. आजचा आख्खा चीन,अफगाणिस्तान,इराण, मध्याअशिया(उझबेकिस्तान्,ताजिकिस्तान वगैरे), तिकडे मध्यपूर्वेत इराण, इराक, सिरिया,जॉर्डन असे सर्व देश व युरोपचाही काही भाग मिळून एक अतिप्रचंड मंगोल साम्राज्य उभं होतं. ह्या सत्तेचा प्रमुख, हलागु खान स्वतः बौद्ध होता, मुस्लिम बहुसंख्य एरियात रहात होता, त्याच्या काही राण्या ख्रिश्चन, काही मुस्लिम व काही स्थानिक मंगोलिअन आकाश देवतेच्या पाइक ह ओत्या. कुणालाही त्यानं कसलीही सक्ती केली नाही.

पाचव्या शतकाच्या सुरुवातीच्या काळात युरोपमध्ये, विशेषतः रोमन अंकित भागात, एकाच कुटुंबात पेगन(मूर्तीपूजक) व ख्रिश्चन असे कॉम्बिनेशन काही दशके तरी चालले.
थोडक्यात जगाच्या इतिहासात काही काळ तरी धर्म आपण म्हणता तशी ऐच्छिक बाब होती. हां हाणामार्‍या झाल्याच पण त्या नंतरच्या काळात; त्याही कुणामुळे झाल्या हा भाग वादग्रस्त आहे. जो तो दुसर्‍यावर खापर फोडतो.
गंमत म्हणजे जगात आजवर सर्वाधिक युद्धे, नरसंहार हा "शांतीसाठी केलेल्या युद्धांनी" घडवलाय. तस्साच प्रकार "मानवतावादी महान संदेश " देण्याच्या महान उद्देशाने फार मोठा रक्तपात झालाय!

>>तथाकथित धर्म ( मग तो कोणताही असो) हा `माणसाला देवाप्रत नेणारा मार्गदर्शक' मानला गेलाय आणि प्रत्येकाला त्याचा मार्गच तिथपर्यंत पोहोचवेल असं वाटतय.
-- नाहि. व्यक्तीगत जीव आणि त्याचच इंटीग्रेटेड स्वरुप म्हणजे जे विश्व या दोहोंची एकमेकांप्रती असलेली भुमीका दाखवणारे तत्व म्हणजे धर्म. या विश्वाला धारण करणारा म्हणुन देव आला आणि तेव्हढच त्याचा धर्माशी संबंध. तसं नसतं तर बौद्ध, जैन, शंकराचार्यांचा अद्वैतमार्गी सनातनी वगैरे धर्म म्हणुन प्रस्थपीत झाले नसते.

>>तुम्ही म्हणता तसं "मानवतेच्या मनाच्या या सर्व चुकीच्या धारणांना योग्य वळण/वेसण घालण्याचं काम" हे वर्तणुक सुधारण्याच्या उपदेशातून झालय पण ती मूळ हेतू साधण्यासाठी सांगितलेली उपाय योजना आहे.
माझं म्हणणं इतकंच आहे की वर्तणूक सुधारून देवप्राप्ती होत नाही कारण देव हीच मुळात कल्पना आहे!
-- वर्तणुकीतील सुधारणाअ कुठल्याही कृत्रीम रितीने करण्याचा प्रयत्न म्हणुन धर्म रेफर केला गेला नाहि... तर सत्य समजुन घेऊन त्यानुसार वागलं कि आपोआप शांती लाभेल हा त्यामागचा कन्सेप्ट. राहिला विषय देवाचा, तर त्याविषयी आपली बेसीक मतभिन्नता आहे, म्हणुन त्याविषयी काहि टंकत नाहि.

>> हेच मी म्हणतोय धर्माचा उपयोग वारंवार राजकीय हेतूसाठी करुन घेतला आहे कारण आख्खा देश युद्धप्रवण करायला धर्मा सारखं सोपं दुसरं कोणतही हत्यार नाही
-- हा दोष धर्माचा नाहि. आणि म्हणुनच तुम्ही म्हणता तसं धर्म बाद झाला तरी जगात शांतता नांदणार नाहि.. राजकारणी इतर कुठला बागुलबुवा उभा करतील.

>> मला इतर विचारवंतांच माहिती नाही पण एक नक्की आहे की व्यक्तिगत विचारांचा रोख बदलणं हे सर्वस्वी प्रत्येक व्यक्तीच्या हातात आहे. कोणत्याही कारणास्तव युद्ध गैर आहे हे व्यक्तीला पटलं की झालं त्यासाठी धर्माची आवश्यकता नाही.
-- एक्झॅक्टली. युद्ध गैर आहे हे मानायला मानवता तयारच नाहि. आणि आपले हृदयदौर्बल्य मान्य करण्याऐवजी ति धर्माला दोष देतेय. राहिला विषय धर्माच्या आवष्यकतेचा, तर धर्म तसही आवष्यकतेच्या कुठल्याच व्याखेत बसत नाहि... माणसाने आपल्या जिज्ञासेने त्याला जाणुन घ्यायचा प्रयत्न केला आणि ते जाणल्याने मिळणारी मनःशांती इतरांना देखील मिळावी म्हणुन त्याचा प्रसार झाला. पुढे काय रामायण झाले हे सर्वशृत आहे.

>>एकदम सारांशानं सांगायच झालं तर धर्म ही जन्मानं प्राप्त होणारी अनिवार्यता न होता तो व्यक्तीच्या आवडीनं निवडलेला पर्याय झाला (भले मग तो काल्पनिक देवप्राप्तीसाठी असला तरी चालेल) तर धर्म व्यक्तीगत होईल आणि एका घरात जसे भिन्न विचारसरणीचे लोक राहू शकतात तसे वेगवेगवेगळे धर्माचरण करणारे एकत्र राहू शकतील
-- धर्म जन्माने प्राप्त होणारी अनिवार्यता नाहिच. आणि वेगवेगळे धर्माचरण करणारे एका कुटुंबात रहायला धर्माची अजीबात आडकाठी नाहि... हि लिमेटेशन मानवतेने स्वतःवर लादली आहे, आणि दोष धर्माला देण्यात येत आहे.

अर्धवटराव