लेख अपूर्ण राहिलाय काय?

सोत्रिचा अदवाइज फॅन

सोत्रि, ती आर्या व्यनि करा ना प्लीज प्लीज :P

काय आहे सोकाजीराव, काही लोकांना काही गोष्‍टी 'इन देअर होल स्पिरिट' जाणवत नाहीत.
त्यांची ग्रहण क्षमता कमी असते कदाचित किंवा पक्के रुतून बसलेले पूर्वग्रह असतील - या पूर्वग्रहांनाच असे लोक 'तत्त्वे' मानत असतील. आणि मग हे लोक काही गोष्‍टी स्वत:च्या जीवंत अनुभूतीतून जाणवून घेण्‍याऐवजी मद्दड तत्वांवर घासून बघत असतील.
मग कसं जमायचं हो? त्या बोर्डाचं शेणसार बोर्डच होणार!
आपण काय चार घटका सिनेमा पहायला जाणार - त्यात हसणार, रडणार, जीवंत माणसं हायत ना आपण! तो आपला दोष.
बाकी जास्त काय बोलायचं.. आपल्या आयुष्‍यात आपण कधी कोणती तत्वं ठरवली नाहीत - जेव्हा हसू येतं तेव्हा हसतो न् हसवतो - दादा कोंडक्यांसारखंच. रडू येईल तेव्हा धाय मोकलून रडतो..
जमत नाही देवा सगळ्याच गोष्‍टी एक्सप्लेन करुन दाखवणं..
नाहीतरी काय, चार लोकांसोबत पटलं नाही, म्हणून दादा कोंडकेंचे पिक्चर बंद थोडेच पडले? तसंच हे.

कृपया , मला पण व्यनी करा. ;)

पण मला आधी वाटलं की कलकत्त्याच्या प्रिन्स बद्दल बोलताय. पण तुम्ही मूळ पोस्ट फारच छोटी टाकली की वो, की फक्त आर्येसाठी लेखन प्रपंच केलात :)

स्वस्त्री घरात नसता...
हीच ती मोरोपंतआंची आर्या काय हो सोत्री गुर्जी?

जुनी चावट काव्ये खूप होती. पण मोरोपंतांची आर्या म्हणजे जरा अवजड शब्द असण्याची शक्यता अधिक वाटते.

त्यापेक्षा शाहिरी काव्यांचे दाखले दिले असते, तर अधिक सापडले असते. आणि वात्रटपणा समजायला सोपेही असते.

त्यापेक्षा शाहिरी काव्यांचे दाखले दिले असते, तर अधिक सापडले असते. आणि वात्रटपणा समजायला सोपेही असते.

एकदा दादाना असेच सेन्सर बोर्डाने अडवले म्हणे, तर दादा म्हणाले म्हणे तुम्हाला द्वि अर्थी जाहिराती चालतात, मग माझे संवाद का नाही चालत? ते म्हणाले कुठली जाहीरात? दादा म्हणाले.. जरा सा रीन थोडा सा रीन ( जरा सारीन थोडा सारीन .. :) )

कॉलेजात असताना तेरी चू चू चू आणि मेरा लं लं लं असं काहितरी अशक्य गाणं ऐकून पो :) ट दुखेपर्यंत हसलो होतो!

दादांचा असाच एक ऐकलेला किस्सा.
एकदा दादांची सेन्सॉर बोर्ड बरोबर नेहमी प्रमाणे जुगलबंदी चालू असताना कुणी तरी विचारले कि दादा तुम्ही कौटुंबिक किंवा धार्मिकचित्रपट का नाही बनवत कधी? दादा म्हणाले बनवतोय ना एक धार्मिक चित्रपट.
समोरच्या व्यक्तीने विचारले कुठला?
दादा उत्तरले, "चोखा म्हणे माझा"..

किस्से वाचून जाम धमाल आली.

सोत्रि ये टैम तुझे लेखन अपेक्षापुर्ती करणारे झाले नसल्याची खंत व्यक्त करतो आहे रे.

मला पण एकदम दादांच्या कोर्टातल्या साक्षीतला 'मामाच्या पोरीला फ्रिझ..' वाला किस्सा आठवला.

बाकी वरती भिडे साहेब म्हणाले तसेच मला पण दादाचा आयपीएल मधला भरघोस परफॉर्मन्स बघून काही लेख आला असावा असेच वाटले.

सोत्रि अण्णा
राव दादांच्या लेखाला असच काय तरी दादा एशटाईल नाव द्यायचं ना.. बघा म्हणजे ... दादा तुमचं लै दांडंग होतं... जीवन ओ..!!!

बघा सुचतयं का अजून काही...

हा हा हा ... दादा वाचताय होय ... तरीच "एक किस्सा – दगड आणि खड्डे" आठवला!
सलाम तुम्हाला ☺

शांताबाईंबरोबर झालेले घुंगराबद्दलचा उतारा (पुस्तकातील वेचा! नाहीतर सोत्रिंचा धागा आहे म्हणून वेगळाच 'उतारा' वाटेल म्हणून हे स्पष्टीकरण ;) ) देऊ शकाल काय??
नीटसा आठवत नाहीये तो सगळा प्रसंग; फक्त एक वाक्य देतो: "तुम्हाला वाटते तितके खाली येत नाही घुंगरु"

सभसदाच्या अ‍ॅडिशन साठी जागा असावी म्हणुन सोकाजीरावांनी लेख लहान केला असावा.
सोत्री आपण पण दादांचे फ्यॅन आहात मग आता खुब जमेगा रंग.

दादा गिरीची एक झलक

बर्‍याच दिवसांनी मि.पा. वर आलोय...दादांवर लेख म्हणून प्रतिक्रिया देतोय.

"एकटा जीव" हे अपर्णा पाध्ये यांचे पुस्तक. यात दादांचे बरेच किस्से आहेत.

व्ही शांताराम यांच्या मुलाचे किस्से, मासळीबाजारतले ठरकी शेठ, लता, आशा आणि उषा चव्हाण यांचे किस्से वाचून धमाल आली.

काही चावट किस्से टाकायचा मोह होतोय...पण त्यासाठी माझ्यामते वेगळा धागा उघडलेला चांगला...

चागले काय वाईट काय हे प्रेक्षकांना ठरवू द्या, चांगले नसेल तर प्रेक्षकच स्विकारणार नाहीत हे समजावून सांगितले होते.

हा बराच संशयास्पद मुद्दा आहे. सेन्सॉर नसावं हे ठीकच पण म्हणून लोक चांगलं वाईट असा फरक करतील असं सांगणं कठीण आहे. मुळात चांगलं वाईट हेच इतकं रिलेटिव्ह आहे की त्यावर निष्कर्ष काढताच येत नाही.

लोकांना सेक्सवर मारलेल्या कोपरखळ्यांनी गुदगुल्या होतात म्हणून लोकांना ते आवडतं. तिथे काही उच्च नीच असा भाव करायचाच झाला तर तो आपापल्या व्यक्तिगत पार्श्वभूमीवर (श्लेष नाही) अवलंबून आहे. .. किती पातळी म्हणजे "खालची" हे कधी कोणालाच ठरवता येत नाही.

नॉनव्हेज खातो .. पण गाय नाही बुवा..
बीफला काय प्रॉब्लेम.. उगीच धार्मिक श्रद्धा नाहीत आमच्या.. पण सापबीप अन झुरळं नाही खाऊ शकणार बुवा..किळस येते.
चावट विनोद करतो.. पण देवावर नाही बुवा..

सदा सर्वदा योग तूझा घडावा, तुझे कारणी देह माझा पडावा..

यात डबल मीनिंग. शी.. श्रद्धास्थान आहे ते आमचं..

इ.इ. अशातला प्रकार कधीच संपणार नाही.

एकदा का संभोगार्थाने अर्थ काढायचेच म्हटले की मग कशातही ते शोधता येईल. अगदी गायत्री मंत्राच्या शेवटच्या दोन शब्दांतही..

याविषयाशी संबंधित म्हणून आठवलं

मराठीतला असा लेखक आपल्याला माहीत आहे का
की ज्याची अनेक नाटके चालली. ३, ३ नाटके एका वेळेस चालू असत.
काही नाटके आजही चालतात. ज्यांच्या कथेवरचे सिनेमे खूप हीट झाले.

यशस्वी नाटक, सिनेमांची संख्या कदाचित पुलं पेक्षाही अधिक भरेल.
--
माझा अनुभव असा आहे

यांची नाटके, सिनेमे सगळ्यांना माहीत असतात.
पण या लेखकाचं नाव फारसं कुणाच्या लक्षात नसतं .

त्यांच्या कामाची यादी -

नाटके:
विच्छा माझी पुरी करा
अप्पाजींची सेक्रेटरी
घरोघरी हीच बोंब

सिनेमे:
हर्‍या नार्‍या झिंदाबाद
बन्याबापू
सोंगाड्या
एकटा जीव सदाशिव
नवरी मिळे नवर्‍याला
अशी ही बनवाबनवी

गीतः
राया मला पावसात नेऊ नका

ओळखा हा लेखक--

दादांनी स्वतः लिहिलेल्या चरीत्रानंतर
इतरांनी त्यांचे लिहीलेले चरीत्र खातरजमा करून घेण्यासाठी वाचणे गरजेचे आहे.

दादांच्या कामाविषयी, व्यक्तिमत्वाविषयी मला काही म्हणायचे नाही. पण एक गोष्ट लख्ख आठवते. ८० च्या दशकात माझ्या तेव्हाच्या कामाच्या ठिकाणी, ते चित्रपटव्यवसायाशी संबंधित असल्याने, त्या व्यवसायाचे 'ट्रेड गाईड' हे साप्ताहिक येत असे. हिंदी चित्रपट व्यवसायाचे ते तेव्हाचे एकमेव ट्रेड मॅगेझिन होते. नव्या चित्रपटांच्या घोषणांची सविस्तर माहिती तसेच चित्रपटांचे वेगवेगळ्या मुलुखातले (territories) आठवड्याचे उत्पन्न इत्यादि व्यवसाय संबंधित माहितीचा मजकूर त्यांत असे. त्याचबरोबर एक टिकाटिपण्णी करणारे कॉलमही असे. दादांचा पहिला हिंदी चित्रपट तेव्हा नुकताच येऊ घातला होता (कुठला ते आता नक्की आठवत नाही, बहुधा 'अंधेरी रात मे, दिया तेरे हाथ मे' असावा). तर मुळात हे चित्रपट निर्माते 'घाटी', त्यातून अर्ध्या ढगळ चड्डीत वावरणारे, ह्या पाश्वभूमिवर उपरोक्त सदरातून त्यांची सुरूवातीस बर्‍यापैकी टिंगल केली गेली होती. नंतर चित्रपट प्रदर्शित झाला, त्याच्या 'टेक्स' चे आकडे येऊ लागले. आणी हा टिंगलीचा नूर पालटला. मग दादांचे कौतुक तिथे येऊ लागले.

सांगायचे तात्पर्य, पंजाब्यांचा सुळसुळाट असलेल्या त्या इंडस्ट्रीत 'घाटी' दादांनी तेव्हा बर्‍यापैकी जम बसवला. ह्या अश्या दादांना, त्यांच्याच एका 'घाटी' बंधूकडून 'दादा, तुस्सी ग्रेट थे!' अशी थेट पंजाबीतून का दाद द्यावीशी वाटावी? ह्याला म्हणतात दैवदुर्विलास!

असा बालगंधर्व आता न होणे

पंजाबीत
दादा पुन्ने नही होणे