खळ्ळकन्
चार तुपात भिजलेल्या पुरणपोळ्या आणि चार कटाच्या आमटीच्या वाट्या रिचवून पलंगावर पडलो होतो.
गुंगीची चादर हळू हळू चढत खिडकीतून येणार्या प्रकाशाला मंद करत चालली होती.
सुस्तीच्या वजनाने जबडा उघडाच राहून लाळ गळायला आली असताना आणि बंद डोळ्यांसमोर लाल प्रकाशाचा एकच शेवटचा बिंदू उरला असताना खिडकीबाहेर कलकलाट झाला.
पाण्याने भरलेला चंबू खळ्ळकन् फुटावा तसा सगळ्या झोपेचा चकणाचूर झाला.
कोणाची माय व्याली, तिच्यायला.. स्वतः झोपतात मस्त आणि पोरं सोडतात दुसर्याच्या झोपा मोडायला ***चे.
चडफडत तणतणत उठलो आणि खिडकीच्या तापलेल्या गजाला कपाळ लावून खाली पाहिलं.
झाडूवालीला दिलेल्या पुरणपोळीवरून तिची दोन पोरं खिडकीखाली बसून भांडत होती.
चटका बसल्यासारखं डोकं मागं घेतलं आणि गपगुमान परत फिरलो.
उशीखाली डोकं घालून पडलो, पोटातला अपराध पचवण्याचा प्रयत्न करत....
(प्रेरणा: गवि)
वर्गीकरण
प्रतिक्रिया
सेन्सिबल
विडंबन म्हणून वाचायला घेतलं
जशास तसे.
एक अर्थपुर्ण आणि वास्तव लेखन,
नगरी.. एव्हढ हलवलच पाहिजे का?
होय . चुकल माझ . भावनेच्या
चष्मा बदला राव...! हलवणे
प्रकाटाआ
हे विडंबन सर्वात जास्त आवडल.
+१
भावस्पर्शी !!!!
हे बेष्ट आहे.
जे कहि लिहिलय ते मनाला
+१
उशीखाली डोकं घालून पडलो,
काहिहि बरका, येवढच जर वाईट
अगदी खरं. आणखी दोन पुरणपोळ्या
:)
(No subject)
डोळे पाणावले हो हि हकिकत
ह्म्म....
सहमत.
खळ्ळकन्
हे विडंबन सर्वात जास्त आवडलं.
+१
गविंचं लिखाण त्यांच्या
स्वारी अवांतर करतोय.. पण
उदाहरण चांगलं आहे पण याठिकाणी
आवडलं
खास निरंजनी स्टाईल
गविंचं मूळ स्फुट आणि त्यावरची
चाबूक..
>>कोणाची माय व्याली,
काय आहे ना विश्वनाथ
पण 'माय व्याली' हे वाक्य
नचिकेतच म्हणुन वाचायल घेतल
अंतर्मुख करणारे मनाला चटका