शाळा?

संपादित. काहितरिच काय??????????//

कैच्याकै... !!

चित्रपट आवडला नाही पण वरचे एकही कारण त्याला लागू होत नाही. मूळ पुस्तकाचा मी फार मोठा fan आहे आणि हा चित्रपट मी पाहिलेला सर्वात वाईट adapted screenplay होता.......

चित्रपट मलाही फारसा नाही आवडला पण तो वेगळ्या कारणांनी. तुम्ही जे लिहिलंय त्यावरून तुम्हीच बेंद्रे बाई असल्याचा दाट संशय येवू लागलाय. ता.क. तुम्ही कधीही चुकूनसुद्धा पुण्यातल्या भावे स्कूल च्या आसपास फिरकू नका. जायचेच असेल तर कांदा जवळ ठेवा. घेरी आल्यास लोकांना उगाच धावपळ नको.

२६ ते ३० या वयोगटातल्या पिढीची खूप काळजी वाटते आहे!

"शाळा" पहायला चुकुनही जाऊ नका, सिनेमातली नटी सोडली तर त्या सिनेमात बघण्यासारख काहीही नाही. ;) "आत्ता एजंट विनोद बघतोय!"

कंच्या शाळेत गेल्ता म्हनं तुम्ही? बिकाशी बाडीस. :)

तुम्हाला काय वाटत?

१०० नक्की. ;)

खरतरं एक तत्व म्हणुन, मी वाचलेल्या साहित्यावर निघालेले चित्रपट बघायच टाळतो, सपक वाटतातं, पण तुम्ही जी कारण दिलीयेत, न आवडल्याची, ती म्हणजे तुमची शाळा फारच वरणभात होती असं वाटायला लावणारी आहेत. नववी दहावी सोडा, पाचवी सहावितच चिठ्ठ्या चपाट्या सुरु व्हायच्या, आज पासुन २० वर्षापुर्वी.. लाईन देतेस का हे विचारन तुम्हांला आवडल नाही हे समजु शकतो, पण ते त्या वयातल अर्धकच्च ज्ञान व उतु जाणारी उत्कंठा दाखवत.. बाकी आपण तरी शाळा कादंबरीचे जाम फअ‍ॅन आहोत..

’उद्या भेटशील इथे’ असं विचारणारा जोश्या आणि ” छे बाबा, आपल्याला नाही जमायचं तसलं काही’ असं म्हणणारी लाज-या शिरोडकरचा प्रसंग जसा आवडला तसा ’ए आपल्याला लाइन देते का’ प्रश्नाच्या उत्तराने नर्व्हस झालेला म्हात्रे तर कितीतरी आवडला. बाकी, पसंद अपनी, खयाल अपना....! :) -दिलीप बिरुटे

चित्रपट खूप चांगला जमला आहे. ९ वी मधल्या मुलांच्या (मुलींच्या नसेल कदाचित) वयाला साजेशी भाषा. चित्रपटामध्ये फक्त "लाईन मारणे " व त्या अनुषंगाने येणारी भाषा एवढेच दिसले असेल तर ईलाज नाही. मला तर जोश्याचा "एकटयाने" दहावीला जाण्याचा "आकांत" विशेष भावाला. मुलांमध्ये त्या वयात असणारे शारीरिक/मानसिक आकर्षण हे जर आपण स्वीकारले तर बरे. अन्यथा असे धक्के बसणारच.

शाळा नै आवडला????????? नै तर नै पण धिक्कार?????? कैच्याकै बरं का!!!! किचेनतै व्हिक्टोरियन काळातील कन्याशाळेत होत्या की कै??? आणि भाषा म्हणाल तर नववीतल्या नॉर्मल मुलांच्या तोंडात अशी भाषा सर्रास असते. भेन*** वगैरे नसतीलही पण शिव्या सर्रास वापरतात ९वितिल पोरे..आणि शिरोडकर चे घर शोधून काढायची ट्रिक काही जेम्स बॉंड सारखी भारी नव्हती..आणि जोश्याने काहीही केले नव्हते, सो त्याचे वडील हे कूल असणारच की..आणि सुर्‍याला कसे बदडले असते ते दाखवायला पाहिजे होते वगैरे वगैरे तद्दन हिंसक विचार वाचून एक (नवीन) मिपाकर म्हणून शरम वाटली :P

किचेन मावशी , तुम्ही हुजुरपागेत गेला होतात ना ? कन्याशाळा आहे ना ती ? मग ठीक आहे. एक काम करा, तुमच्या भावाला / पतीदेवांना विचारा पहिली शिवी कितवीत असताना दिली, नववीत येईपर्यंत किती शिव्या देत होतात, कुठल्या कुठल्या, मित्र कसकसल्या शिव्या देत होते. सर्व बाईंकडे तुम्ही आचार्य देवो भव नजरेने पाहत होतात का ? मुलींचा पाठलाग तुम्ही किंवा तुमच्या वर्गातल्या कुणी केला आहे काय? प्रपोज मारला आहे काय ? या सर्व प्रश्नांची तुम्हाला अपेक्षित उत्तर मिळाली तर सदर व्यक्ती साफ खोटे बोलते आहे असे समजायला हरकत नाही. आपले भावविश्व छोटे असेल तर शाळा अतर्क्य वाटणारच हो. असो, शाळा बघितलात ते ठीक आहे. पण त्यावर जाहीर नकारार्थी टिप्पणी केलीच आहेत तर तुझे आहे तुजपाशी मधील एक संवाद सांगतो, "न पेलणाऱ्या गोळ्या घेऊ नयेत बेटा" ;-) (शाळेत, ते पण फक्त मुलांच्या शाळेत गेलेला) विमे

+१ दारूण सहमत

शाळा ह्या कादंबरी असलेलेल्या सूचक उल्लेखातून हे वर्णन डोंबिवली मधील एका शाळेचे आहे हे सहज कळून येते. स वा जोशी ह्या शाळेचे हे बहुदा वर्णन आहे. आणि डोंबिवली मध्ये आगरी मुलांना ब्रिटीश ह्या नावांनी ओळखले जाते. मूळ रहिवाशी असल्याने १९७० च्या दशकात आपल्या जमिनी वर स्वतः बिल्डर होऊन इमारती बांधल्या .पुढे आलेल्या पैशातून जीवाची डोंबिवली केली. बिनधास्त वृत्ती ,तोंडात शिव्या मात्र मालवणी भाषे इतकीच गोड आगरी भाषा आणी तिचा लहेजा ( तकिया कलाम म्हणजे रागात , पोकल बांबूंचे फटके हानीन. मात्र मित्रांसाठी काहीपण करायची तयारी असायची: हास्य सम्राट मध्ये जॉनी इलावार ह्या ब्रिटिशाने ही भाषा तमाम महाराष्ट्रात लोकप्रिय केली. तर आमच्या शाळेत सातवीत माझी ब्रिटीश कंपू सोबत नाळ जोडल्या गेली. तेव्हा आलेले अनुभव , व मिळालेली शिकवण पाहता म्हात्रे हा फारच सोबर म्हणायच्या. पुढे ८ वीत १०० मार्कचे संस्कृत घेतल्याने अ वर्गात आमची वर्णी लागली. तेथे एकही ब्रिटीश नव्हता. मात्र आमच्या शाळेतील स्वयं घोषित भाई माननीय पाटील ह्यांनी त्यांच्या मानलेल्या बहिणीला दुसर्या शाळेतील मुलांने चिट्ठी बळजबरीने दिली म्हणून भर रस्त्यात बेदम चोपले. पुढच्या वर्षी त्यांना आमच्या वर्गातील मुलींनी रक्षा बंधन च्या दिवशी राखी बांधून मानलेला भाऊ बनवले. आणि आमच्य वर्गात पालक सभेत एका मुलीच्या आईने शिक्षिका आणि त्यांच्या ड्रेस कोड संबंधी लेखी तक्रार केली होती: हे तिने आम्हाला खूप वर्षांनी दिवाळी नरकचतुर्दशी च्या दिवशी फडके रोड वर वर भेटल्यावर सांगितली होती: त्या दिवशी मोर्दन केफे मध्ये आमचा वीस जणांचा ग्रुप जमला होता: शाळेच्या जुन्या आठवणी ह्या सदराखाली आठवणी उफाळून आल्या होत्या: आमच्या वर्गातील एका हुशार मुलाला वर्गातील मुलीने एक प्रेम पत्र लिहिले: आता बोर्ड फाडून येणे ही महत्वाकांक्षा असल्याने त्याने तिला चक्क नकार कळविला: तेव्हा तिने जीवाचे बरे वाईट करायच्या विचार मैत्रिणी कडे बोलून दाखवला होता: सदर किस्सा जेव्हा हॉटेलात त्या मैत्रिणीने सांगितला: तेव्हा आमच्या हुशार मित्राच्या चेहऱ्यावरील भाव जणू वीस जणांचे बिल स्वतःला द्यावे लागणार असे होते: तो बिचारा एखाद्या मानलेल्या ताई कडे दाद सुद्धा मागू शकत नव्हता: तात्पर्य ह्यातील बहुतेक सर्व प्रसंग हे वस्तू स्थिती शी इमान राखून आहेत: असे मला तरी वाटते बाकी वर्गात एकही प्रेम प्रकरण नव्हते कारण सर्व मुलांचे प्रेम दहावींची अंतिम परीक्षा होते आणि ह्या मार्क मिळवण्याच्या जीवघेण्या स्पर्ध्धेत आमच्या तारुण्य सुलभ भावना केव्हाच राख झाल्या होत्या: त्या मुलीला मात्र आपला सलाम साला नरु मामा बरोबर बोलतो अश्या मुलींना आपण मदत करायला हवी:

मी तर द्यायचो बुवा शाळेत असताना शिव्या.. ! शिव्यांच्या भेंड्या खेळणारे नग सुद्धा होते आमच्या वर्गात !

शाळा करुन टाकलीत एकदम, तुम्ही हा धागा काढुन!! ;)

माताय (शिव्या देणं फार वाईट्ट असतं म्हणे), हा 'निरागसता जपा' सप्ताह पुन्हा सुरु झाला वाटतं !!

शाळा या चित्रपटापेक्षा पुस्तक वाचायला कितीतरी चांगले आहे. चित्रपट बघताना त्याचा एकसंधपणा जाणवत नाही, बरेच तुकडे तुकडे जोडून दाखवल्यासारखे वाटते. पण, ह्यामध्ये शाळेचे जे चित्र उभे करण्यात आले आहे ते सगळ्या शाळांशी सुसंगत असेलच असे नाही. त्यामुळे काही लोकांना हा आचरटपणा वाटू शकतो. वास्तविक मिलिंद बोकील यांनी अतिशय ओघवत्या शैलीत पुस्तक लिहिले आहे, पण वरण भात संस्कृती मध्ये वाढलेल्या मराठी माणसाला असा प्रयोग काहीवेळा पचनी पडत नाही. असो, आशय काहीही असला तरी अभिनयाच्या बाबतीत उत्तम चित्रपट आहे.

मुलं कॉलेजमध्ये आहेत अस दाखवलं असत तर चित्रपट बघण्याजोगा झाला असता.

अहो, मुलं कॉलेजमध्ये आहेत असे दाखवले असते तर त्या चित्रपटाचे नाव 'शाळा' असे नसून 'कॉलेज' असेच नसते का कीचेंजी.. :D काय राव.. :P

छान चित्रपट आहे... ऊगाच चित्रपटा वर टीका करु नये ;)

डोक्याला शॉट देऊन गेला मला, अर्थात ते केतकी च दिसण, लाजण आणी परांजपे बाई सोडल्या तर, मुळ धागा जर नववी ची मुल-मुली असं काही करू शकतात या वर असेल , तर नवल असे काहीच नाही, वर काही पाचवी- सहावी ची उदाहरणे आहेत च, माझा अनुभव , अर्थात अपवाद असू शकतो. मी शिकलो ती संपुर्ण मुलांची ( ओनली बॉयज) शाळा होती. दहावी पर्यंत नीटस कळत देखील नव्हते, पण आमच्या ग्रुप ला कळत नव्हते याचा अर्थ ईतर ग्रुप्स ला कळत नव्हते असे काही नाही, कॅम्प मधे रवीवारी वर्गातलीच काही गँग मार्झोरिन ला मुलींबरोबर दिसायची, अर्थात सगळी च्या सगळी शाळा तशी नव्हती. एकमेकांशी असलेली खुन्नस, मग ती फुटबॉल गेम पासुन ते सायकल च्या स्टाईल पर्यंत सगळीकडे च असायची, मैत्री , ट्रेक्स, सायकल वर ट्रॅफीक मधून रेस ( आणी जमलाच तर अभ्यास ;) ) ...शाळा पाहिल्यानंतर मला सगळ्यात पहिले आठवला तो म्हणजे शाळेतला माझा ग्रुप, दोन - तीन मित्रांना पुण्यात भेटलो, काही चेपु वर शोधुन काढले, याच्या मुळे तो, त्याच्या मूळे हा असे जवळपास सगळेच शोधुन काढले, येत्या एप्रिल मध्ये शाळेतच भेटणार आहोत सारे, अर्थात फोना-फोनी करताना आधी च्या ईतकी मैत्री ची क्रेझ जाणवली नसली तरी, सगळेच जण मिस करताहेत हे मात्र नक्की ...जाता जाता ....

हम्म... परिक्षण आणी (काही ) प्रतिसाद कसे का असेना एकदा हा पिक्चर अवश्य पाहीन म्हणते ;)

मला ही नेमका हाच प्रश्न पड्ला आहे नक्की काय म्हणावे ? त्याचे वैयक्तिक मत ?चित्रपट ऑळ्ख्/का धावता आढावा? + / - पॉइन्ट ? की काय अजुन?

आमच्या शाळेत ८ वी पासून पुढच्या मुलांनी मुलींशी बोलायला अघोषित बंदी होती. म्हणजे लाईन/प्रपोज खेरीज इतर कारणासाठी बोलण्यास बंदी होती. ;)

आमच्या ही शाळेत ही बंदी "स्वयंघोशीत " होतीच. पण ती ९ पर्यंतच. ९ वी नंतर २/३ जोड्या जमल्या होत्या. आणि आम्ही मोठ्या धिटाईने मुलींशी बोलू लागलो होतो. १० मध्ये तर मुला-मुलींनी बोलणे काही विषेश राहीले नाही. आणि..... ९ पर्यंत "मुलीं" बद्दल जे (अती रंजीत-अतीअश्लिल )कुजबुजले जात होते , त्याची खूपच पातळी सुधारली. बोळा निघाला -पाणी वहाते झाले > - मला वाटते तो आमचा सखाराम गटणे अवतार होता.

काल झी मराठी अ‍ॅवॉर्डस २०१२ मधे ... शाळेला ५ पुरस्कार मिळाले... सर्वोत्कृष्ट लेखन, सर्वोत्कृष्ट पटकथा लेखन सर्वोत्कृष्ट संवाद सर्वोत्कृष्ट चित्रपट सर्वोत्कृष्ट बालकलाकार = जोश्या.. ;-) आता बोला...

>>जे सवांद आहेत ते नववीतल्या मुलांच्या तोंडी शोभतील असे नक्कीच नव्हते आमच्या शाळेतले नववीचे संवाद एकून बरेच मास्तर , मॅडम झीट येउन पडल्याचा इतिहास आहे..त्या मानाने संवाद चांगले होते म्हणायचे

सगळीकडे 'शाळा'चा फार उदोउदो चालला होता म्हणून बघितला.सुरुवातीलाच डोक्यात गेला. चित्रपट सुरुवातीलाच डोक्यात जाण्याचे काय कारण? सुरुवात काही भीषण नाही आहे, चित्रपट अति सुंदर नाही हे मान्य कारण तो पुस्तकाला योग्य न्याय देत नाही. पण तरीही त्यात डोक्यात जाण्यासारखे काहीच नाही मी पुस्तक वाचल नाहीये,त्यामुळे मूळ पुस्तकाचा विषय मला माहित नाही. चित्रपट पुर्णतः पुस्तकावर बेतलेला आहे. पण इथे तर पूर्ण चित्रपट विषयावरच बनवलाय. चित्रपट विषयावरच बनवावेत अशी अपेक्षा असते, बिनविषयाचा चित्रपट कसा बनवायचा? तश्या तर फक्त पॉर्नफिल्म्स बनवता येउ शकतात. अर्थात त्यातही थोडा विषय असतोच म्हणा. नववीतल्या मुलांच्या मानाने आणि शाळा या नावाचा विचार केला चित्रपटात शाळेचा फळा आणि वर्ग एवढंच आहे.बाकी शाळेची मुल,त्यांची टिंगल टवाळी कॉलेजमधल्या मुलांसारखीच आहे. तुम्ही शाळेत नक्कीच कधीही गेला नव्हता आणि गेलाच असाल चुकुन माकुन तर कॉलेजात तर नक्की गेला नव्हता. आमच्या शाळेत एका विद्यार्थ्याने एका विद्यार्थीनीची आठवीत असताना छेड काढली होती (म्हणजे जबरदस्तीने चुंबन घेतले होते). त्याला त्या मुलीच्या पाया पडुन माफी मागण्याची शिक्षा झाली. त्यावेळेस त्या मुलीने स्कर्ट घातला होता. पाया पडुन झाल्यावर त्या विद्यार्थ्याने जी प्रतिक्रिया दिली ती ऐकुन मला आजही किळस वाटते. शाळा मध्ये दाखवलेले प्रसंग खरोखर निरागस आहेत त्या मानाने. आणि प्रातिनिधिक आणि वास्तव तर नक्कीच आहेत. त्यातला म्हात्रेनि बर्याच ठिकाणी ' भें....' हि शिवी वापरलीये.तेव्हा सेन्सोर बोर्ड वगैरे काही खरच अस्तित्वात आहे का असा प्रश्न पडला होता. आम्ही शाळेत् असताना शिव्याच्या भेंड्या खेळल्याची आठवण आहे मला. मला त्या काळी किमान १०० एक शिव्या पाठ होत्या. त्यातील काही युनिक होत्या. भेंड्या खेळताना उपयोगी पडायच्या. माझ्यापेक्षा वर्गातल्या ९०% मुलांचा शब्दसंग्रह खुपच भारी होता हेही नम्रपणे नमूद करु इच्छितो. वर्गात शिवी न देणारे फारतर २-३ मुले होती. ती शिव्या न देणारी होती म्हणजे दर दूसर्‍या वाक्याला शिवी द्यायची नाही. अन्यथा भें*द, भिका**द, माद**द, **व्या, आ**ल्या, आ**व्या, *डु, अच्चीत गच्ची......, ल्*ड्या आणि अश्या अनेक शिव्या खुपच कॉमन होत्या. आमच्या शाळेतली किमान ५-७ मुले दरवर्षी बॉर्डात यायची आणि आमच्या ३-४ वर्ष आधीच्या बॅच मधला मुलगा बॉर्डात पहिला आला होता. आमची तुकडी शाळेतली सर्वात हुषार तुकडी होती. यावरुन वर्गात कश्याप्रकारची मुले होती आणि शाळा कशी होती याचा थोडाफार अंदाज येइल. आज वर्गातली ८०% मुले / मुली उत्तम पदांवर काम करत आहे अथवा अतिशय उत्तम शैक्षणिक अर्हता बाळगुन आहेत. एका दृश्यात शाळेतली मुलं तोंडातून लाळ गळेल एवढा मोठा आ करून त्यांच्या पाठमोर्या बाईंकडे बघत आहेत. मी लाळ गळालेली मुले बघितली आहेत. शाळेत असताना. अजुनही भन्नाट नमुने आमच्या शाळेत होते. वाचलेत तर तुम्ही तुमच्या मुलांना हिमालयातल्या मठातच शिकवायला पाठवाल बहुधा. जोशीच प्रेमपत्र,शिरोडकरच घर शोधून काढण्याची ट्रिक बघता अस वाटत कि त्याला आधी खूप अनुभव आहे अस आहे. याला अनुभव लागतो? अरेरे. आठवीतली मुले करायची हो आमच्या शाळेत हे सगळे आणि आम्हीही हे अनुभव नसतानाच केले आहे (त्यावेळी आम्ही शाळेत नव्हतो ही गोष्ट वेगळी) (कदचित हि सगळि त्याच्या मामाचि शिकवण असावी) असेलही. पणा या गोष्टी शिकवायला लागत नाहीत हो. मुले आपसूक शिकतात. लग्न झालेल्या लोकांना कश्या काही गोष्टी अनुभव नसतानाही व्यवस्थित जमतात. तसेच. जे सवांद आहेत ते नववीतल्या मुलांच्या तोंडी शोभतील असे नक्कीच नव्हते.मुलं कॉलेजमध्ये आहेत अस दाखवलं असत तर चित्रपट बघण्याजोगा झाला असता. कंबख्त तुने पिहीच नै च्या धर्तीवर कंबख्त तूने शाळा मे पढ्याच नै असे दुर्दैवाने म्हणावे लागते आहे. म्हात्रे नि एका मुलीला सरळसरळ 'लाईन देतेस' का अस विचारलय. खरेच सांगतो आमच्या वर्गातली मुले (आणि मुली सुद्धा) याच्या खुप खुप पुढे गेले होते हो. वरती एक उदाहरण तर दिलेच आहे. आमच्या वर्गात काही जोड्या होत्या. ही आठवी नववीतली गोष्ट. ही मुले मुली सायकलवर डबलसीट फिरायची. कदाचित काही चाळेही केले असावेत कारण याची तक्रार मुख्याध्यापकांकडे गेली होती. एका बाइंनी वर्गात येउन यावर मुलांचे बौद्धिकही घेतले होते. फरक काहीच पडला नाही ही गोष्ट वेगळी. त्याचा सुजलेला चेहरा बघून आनंद वाटला.पण कस बदडलं हेदेखील दाखवलं असत तर आत्म्यास शांती मिळाली असती(आणि चालू पिढीला धडा). अरेरे. सुदैवाने असे काही आमच्या शाळेत झाले नाही. नाहितर अर्धी मुले (आणी काही मुलीदेखील) रोज सुजलेल्या चेहर्‍याने वर्गात बसली असती. ;). बाकी तुमच्या आत्म्यास शांती मिळण्यासाठी खुपच विचित्र कारण लागते आहे हे बघुन मनाला क्लेष झाले. जोशीच्या वडिलांचं ह्या अडनिड वयातल्या मुलांना समजून घेतलं पाहिजे हे कळतंय.पण ते जरा जास्तच कुल वाटत. ते खुपच स्वाभाविक आणि समतोल वाटले. माझ्या पिढीमधील माझ्या सगळ्या मैत्रिणी आणि मित्र (वय २६ ते ३०)यांचा प्रतिसाद 'काहीही चित्रपट बनवतात!आमच्या शाळेत नव्हत अस काही.याला कसे काय मिळाले पुरस्कार?'असंच होता. माझ्झ्यानंतर एका वर्षाने बाहेर पडलेली पिढी वाया गेली (किंवा शाळेत गेलीच नाही) असे दुर्दैवाने म्हणावे लागते आहे. पण एवढे नक्की की आजची पिढी आमच्या १५ -२० पावले पुढे आहे. माझ्या १५ वर्षाच्या पुतण्याच्या आत्तापर्यंत आम्हाला ज्ञात असलेल्या ४ गर्लंफ्रेंड्स होउन गेल्या आहेत. त्यातली जी शेवटची आहे तिने त्याला " आर यु व्हर्जिन?" असा प्रश्न एसेमेस द्वारा विचारला होता. त्याने "ऑफकॉर्स" असे उत्तर दिलेले पाहुन वहिनेने निश्वास सोडला. भावाची आणी वहिनीची इतकीच माफक इच्छा आहे की त्याने जे काही करावे ते घरी सांगावे. बादवे वहिनीची होउ घातलेली ( या वेगाने पुतण्या गर्लफ्रेंड्स बदलतो आहे त्या वेगाने ती सून होइल की नाही देव जाणे) सून सध्या १४ वर्षांची आहे. ओळखीमध्ये अजुन एक असेच कुटुंब आहे ज्यांच्या १४ वर्षाय मुलीच्या बेडरुम मधुन एक दिवस वापरलेला गर्भनिरोधक सापडला होता. तिचे आईवडील अजुन मुलीला याबद्दल स्पष्टीकरण विचारावे की नाही याचा विचार करत आहेत. तिला २ वर्षापासुन बॉयफ्रेंड आहे हे तर त्यांना माहितीच आहे घरी आल्यावर जाणवले कि आजूबाजूच्या मुलांमध्ये म्हण्जे नववी ते कोलेज ह्या मुलांना हा चित्रपट प्रचंड आवडलाय.म्हण्जे 'सोलिड आहे ,कडक आहे,जबरा आहे.' पण थोडी मोठी म्हण्जे जोब करणारी,लग्न न झालेली यांनाहि हा चित्रपट आवडला नव्हता. मी वय वर्षे ३० पुर्ण. विवाहीत असे जाहीर नमूद करु इच्छितो की चित्रपट चांगला आहे किमानपक्षी बरा तर नक्कीच आहे. पण या चित्रपटात ज्या गोष्टी आपल्याला आक्षेपार्ह वाटल्या त्या चित्रपटात ज्या पुस्तकातुन उचलल्या आहेत ते पुस्तक केवळ अप्रतिम असे आहे. माझे सर्वात आवडते पुस्तक आहे आणि वय वर्षे २१ ते ४५ ( बिका तुमचे वय काय हो?) मधल्या अगणित व्यक्तींनी मला असाच अभिप्राय दिला आहे. तुम्हाला काय वाटत? मला असे वाटते की तुमचे सगळेच्याअ सगळे मुद्दे प्रचंड चुकीचे आहेत.

ह्यो धागा नक्कीच सेन्च्युरी मार्नार बगा..जियो किचेनतै!!

माझ्या सगळ्या मैत्रिणी आणि मित्र (वय २६ ते ३०)यांचा प्रतिसाद 'काहीही चित्रपट बनवतात!आमच्या शाळेत नव्हत अस काही

हाय कंबख्त तुने पी ही नही! :-) बाकी मृत्युन्जयाशी बाडीस.

ये धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड..१०० पार झाले!!!!! आता येक अभिनंदनाचा ठराव पास करावा लवकरात लवकर ;)

आमच्या शाळेत नव्हत अस काही.

किचेन, तुमच्या शाळेत असलं काही नव्हतं म्हणजे काय कुठल्याच शाळेत असलं काही नव्हतं असं म्हणायचंय काय? आम्ही शाळामधले सर्व प्रसंग स्वत: अनुभवले आहेत. अगदी "लाईन देतेस का?" असे विचारण्यापर्यंत! कधी कधी मला वाटते की माझ्या शालेय जीवनावर आधारितच शाळा कादंबरी लिहीली आहे काय?

चित्रपट पाहीलेला नाही.. मात्र कादंबरी प्रचंड आवडलेली आहे. शाळेबद्दल बोलायचं झालं, तर गावच्या शाळेत काही पोरं अक्षरशः ३-४थी पासून शिव्या द्यायला लागली होती.. खेड्यात हे लै कॉमन असतं. चित्रपटात "ढवळ्या-पवळ्या" म्हणून बैलांना हाका मारणारा शेतकरी प्रत्यक्षात त्यांना अश्या शेलक्या शिव्या घालतो की समजल्या तर बैल मरेल.. :p पाचवीनंतर नवोदय विद्यालयात असल्याने शिव्या-बिव्या कमी झाल्या थोड्या वर्गातल्या.. (मास्तरं भयंकर म्हणून..) पण पोरांचं लाईन मारणे सुरु असायचं .. आता "लाईन देतेस का?" हे विचारायची हिंमत नव्हती कोणात. पण पोरींना पण कळायचं की त्यांच्यावर लाईन मारल्या जातेय.. आठवीत वगैरे "ह्याची ती, त्याची ती" हे सुरु झालं होतं. नववी/दहावीत पोरांना भुगोलच्या बाईंच्या भुगोलातपण आवड निर्माण व्हायला लागली होतीच.. ह्या असल्या सगळ्या अनुभवांमुळे मला तरी कादंबरी अजिबात अतिरंजीत वाटली नाही, उलट खुप नैसर्गिक ओघवती वाटली.. (पहीली लाईन इयत्ता ८ मध्ये मारलेला) चिगो..

आमच्या शाळेतली पोर. कादंबरीतल्या पोरांपेक्षा बरीच पुढारलेली होती. लाइन देते का वगैरे विचारणे हा प्रघात होता. टोळ्या करून मार्‍यामार्‍या करायची पद्धत होती. गुट्खा दारू वगैरे गोष्टी ही तुरळक प्रमाणात होत्याच. पण शाळा चित्रपट आणी कादंबरी त्याविषयी नाही....... विषय हुजुरपागेला समजलेला नाही.