शाळा?

संपादित. काहितरिच काय??????????//

कैच्याकै... !!

चित्रपट आवडला नाही पण वरचे एकही कारण त्याला लागू होत नाही. मूळ पुस्तकाचा मी फार मोठा fan आहे आणि हा चित्रपट मी पाहिलेला सर्वात वाईट adapted screenplay होता.......

चित्रपट मलाही फारसा नाही आवडला पण तो वेगळ्या कारणांनी. तुम्ही जे लिहिलंय त्यावरून तुम्हीच बेंद्रे बाई असल्याचा दाट संशय येवू लागलाय. ता.क. तुम्ही कधीही चुकूनसुद्धा पुण्यातल्या भावे स्कूल च्या आसपास फिरकू नका. जायचेच असेल तर कांदा जवळ ठेवा. घेरी आल्यास लोकांना उगाच धावपळ नको.

२६ ते ३० या वयोगटातल्या पिढीची खूप काळजी वाटते आहे!

"शाळा" पहायला चुकुनही जाऊ नका, सिनेमातली नटी सोडली तर त्या सिनेमात बघण्यासारख काहीही नाही. ;) "आत्ता एजंट विनोद बघतोय!"

कंच्या शाळेत गेल्ता म्हनं तुम्ही? बिकाशी बाडीस. :)

तुम्हाला काय वाटत?

१०० नक्की. ;)

खरतरं एक तत्व म्हणुन, मी वाचलेल्या साहित्यावर निघालेले चित्रपट बघायच टाळतो, सपक वाटतातं, पण तुम्ही जी कारण दिलीयेत, न आवडल्याची, ती म्हणजे तुमची शाळा फारच वरणभात होती असं वाटायला लावणारी आहेत. नववी दहावी सोडा, पाचवी सहावितच चिठ्ठ्या चपाट्या सुरु व्हायच्या, आज पासुन २० वर्षापुर्वी.. लाईन देतेस का हे विचारन तुम्हांला आवडल नाही हे समजु शकतो, पण ते त्या वयातल अर्धकच्च ज्ञान व उतु जाणारी उत्कंठा दाखवत.. बाकी आपण तरी शाळा कादंबरीचे जाम फअ‍ॅन आहोत..

’उद्या भेटशील इथे’ असं विचारणारा जोश्या आणि ” छे बाबा, आपल्याला नाही जमायचं तसलं काही’ असं म्हणणारी लाज-या शिरोडकरचा प्रसंग जसा आवडला तसा ’ए आपल्याला लाइन देते का’ प्रश्नाच्या उत्तराने नर्व्हस झालेला म्हात्रे तर कितीतरी आवडला. बाकी, पसंद अपनी, खयाल अपना....! :) -दिलीप बिरुटे

चित्रपट खूप चांगला जमला आहे. ९ वी मधल्या मुलांच्या (मुलींच्या नसेल कदाचित) वयाला साजेशी भाषा. चित्रपटामध्ये फक्त "लाईन मारणे " व त्या अनुषंगाने येणारी भाषा एवढेच दिसले असेल तर ईलाज नाही. मला तर जोश्याचा "एकटयाने" दहावीला जाण्याचा "आकांत" विशेष भावाला. मुलांमध्ये त्या वयात असणारे शारीरिक/मानसिक आकर्षण हे जर आपण स्वीकारले तर बरे. अन्यथा असे धक्के बसणारच.

शाळा नै आवडला????????? नै तर नै पण धिक्कार?????? कैच्याकै बरं का!!!! किचेनतै व्हिक्टोरियन काळातील कन्याशाळेत होत्या की कै??? आणि भाषा म्हणाल तर नववीतल्या नॉर्मल मुलांच्या तोंडात अशी भाषा सर्रास असते. भेन*** वगैरे नसतीलही पण शिव्या सर्रास वापरतात ९वितिल पोरे..आणि शिरोडकर चे घर शोधून काढायची ट्रिक काही जेम्स बॉंड सारखी भारी नव्हती..आणि जोश्याने काहीही केले नव्हते, सो त्याचे वडील हे कूल असणारच की..आणि सुर्‍याला कसे बदडले असते ते दाखवायला पाहिजे होते वगैरे वगैरे तद्दन हिंसक विचार वाचून एक (नवीन) मिपाकर म्हणून शरम वाटली :P

किचेन मावशी , तुम्ही हुजुरपागेत गेला होतात ना ? कन्याशाळा आहे ना ती ? मग ठीक आहे. एक काम करा, तुमच्या भावाला / पतीदेवांना विचारा पहिली शिवी कितवीत असताना दिली, नववीत येईपर्यंत किती शिव्या देत होतात, कुठल्या कुठल्या, मित्र कसकसल्या शिव्या देत होते. सर्व बाईंकडे तुम्ही आचार्य देवो भव नजरेने पाहत होतात का ? मुलींचा पाठलाग तुम्ही किंवा तुमच्या वर्गातल्या कुणी केला आहे काय? प्रपोज मारला आहे काय ? या सर्व प्रश्नांची तुम्हाला अपेक्षित उत्तर मिळाली तर सदर व्यक्ती साफ खोटे बोलते आहे असे समजायला हरकत नाही. आपले भावविश्व छोटे असेल तर शाळा अतर्क्य वाटणारच हो. असो, शाळा बघितलात ते ठीक आहे. पण त्यावर जाहीर नकारार्थी टिप्पणी केलीच आहेत तर तुझे आहे तुजपाशी मधील एक संवाद सांगतो, "न पेलणाऱ्या गोळ्या घेऊ नयेत बेटा" ;-) (शाळेत, ते पण फक्त मुलांच्या शाळेत गेलेला) विमे

+१ दारूण सहमत

शाळा ह्या कादंबरी असलेलेल्या सूचक उल्लेखातून हे वर्णन डोंबिवली मधील एका शाळेचे आहे हे सहज कळून येते. स वा जोशी ह्या शाळेचे हे बहुदा वर्णन आहे. आणि डोंबिवली मध्ये आगरी मुलांना ब्रिटीश ह्या नावांनी ओळखले जाते. मूळ रहिवाशी असल्याने १९७० च्या दशकात आपल्या जमिनी वर स्वतः बिल्डर होऊन इमारती बांधल्या .पुढे आलेल्या पैशातून जीवाची डोंबिवली केली. बिनधास्त वृत्ती ,तोंडात शिव्या मात्र मालवणी भाषे इतकीच गोड आगरी भाषा आणी तिचा लहेजा ( तकिया कलाम म्हणजे रागात , पोकल बांबूंचे फटके हानीन. मात्र मित्रांसाठी काहीपण करायची तयारी असायची: हास्य सम्राट मध्ये जॉनी इलावार ह्या ब्रिटिशाने ही भाषा तमाम महाराष्ट्रात लोकप्रिय केली. तर आमच्या शाळेत सातवीत माझी ब्रिटीश कंपू सोबत नाळ जोडल्या गेली. तेव्हा आलेले अनुभव , व मिळालेली शिकवण पाहता म्हात्रे हा फारच सोबर म्हणायच्या. पुढे ८ वीत १०० मार्कचे संस्कृत घेतल्याने अ वर्गात आमची वर्णी लागली. तेथे एकही ब्रिटीश नव्हता. मात्र आमच्या शाळेतील स्वयं घोषित भाई माननीय पाटील ह्यांनी त्यांच्या मानलेल्या बहिणीला दुसर्या शाळेतील मुलांने चिट्ठी बळजबरीने दिली म्हणून भर रस्त्यात बेदम चोपले. पुढच्या वर्षी त्यांना आमच्या वर्गातील मुलींनी रक्षा बंधन च्या दिवशी राखी बांधून मानलेला भाऊ बनवले. आणि आमच्य वर्गात पालक सभेत एका मुलीच्या आईने शिक्षिका आणि त्यांच्या ड्रेस कोड संबंधी लेखी तक्रार केली होती: हे तिने आम्हाला खूप वर्षांनी दिवाळी नरकचतुर्दशी च्या दिवशी फडके रोड वर वर भेटल्यावर सांगितली होती: त्या दिवशी मोर्दन केफे मध्ये आमचा वीस जणांचा ग्रुप जमला होता: शाळेच्या जुन्या आठवणी ह्या सदराखाली आठवणी उफाळून आल्या होत्या: आमच्या वर्गातील एका हुशार मुलाला वर्गातील मुलीने एक प्रेम पत्र लिहिले: आता बोर्ड फाडून येणे ही महत्वाकांक्षा असल्याने त्याने तिला चक्क नकार कळविला: तेव्हा तिने जीवाचे बरे वाईट करायच्या विचार मैत्रिणी कडे बोलून दाखवला होता: सदर किस्सा जेव्हा हॉटेलात त्या मैत्रिणीने सांगितला: तेव्हा आमच्या हुशार मित्राच्या चेहऱ्यावरील भाव जणू वीस जणांचे बिल स्वतःला द्यावे लागणार असे होते: तो बिचारा एखाद्या मानलेल्या ताई कडे दाद सुद्धा मागू शकत नव्हता: तात्पर्य ह्यातील बहुतेक सर्व प्रसंग हे वस्तू स्थिती शी इमान राखून आहेत: असे मला तरी वाटते बाकी वर्गात एकही प्रेम प्रकरण नव्हते कारण सर्व मुलांचे प्रेम दहावींची अंतिम परीक्षा होते आणि ह्या मार्क मिळवण्याच्या जीवघेण्या स्पर्ध्धेत आमच्या तारुण्य सुलभ भावना केव्हाच राख झाल्या होत्या: त्या मुलीला मात्र आपला सलाम साला नरु मामा बरोबर बोलतो अश्या मुलींना आपण मदत करायला हवी:

मी तर द्यायचो बुवा शाळेत असताना शिव्या.. ! शिव्यांच्या भेंड्या खेळणारे नग सुद्धा होते आमच्या वर्गात !

शाळा करुन टाकलीत एकदम, तुम्ही हा धागा काढुन!! ;)

माताय (शिव्या देणं फार वाईट्ट असतं म्हणे), हा 'निरागसता जपा' सप्ताह पुन्हा सुरु झाला वाटतं !!

शाळा या चित्रपटापेक्षा पुस्तक वाचायला कितीतरी चांगले आहे. चित्रपट बघताना त्याचा एकसंधपणा जाणवत नाही, बरेच तुकडे तुकडे जोडून दाखवल्यासारखे वाटते. पण, ह्यामध्ये शाळेचे जे चित्र उभे करण्यात आले आहे ते सगळ्या शाळांशी सुसंगत असेलच असे नाही. त्यामुळे काही लोकांना हा आचरटपणा वाटू शकतो. वास्तविक मिलिंद बोकील यांनी अतिशय ओघवत्या शैलीत पुस्तक लिहिले आहे, पण वरण भात संस्कृती मध्ये वाढलेल्या मराठी माणसाला असा प्रयोग काहीवेळा पचनी पडत नाही. असो, आशय काहीही असला तरी अभिनयाच्या बाबतीत उत्तम चित्रपट आहे.

मुलं कॉलेजमध्ये आहेत अस दाखवलं असत तर चित्रपट बघण्याजोगा झाला असता.

अहो, मुलं कॉलेजमध्ये आहेत असे दाखवले असते तर त्या चित्रपटाचे नाव 'शाळा' असे नसून 'कॉलेज' असेच नसते का कीचेंजी.. :D काय राव.. :P

छान चित्रपट आहे... ऊगाच चित्रपटा वर टीका करु नये ;)

डोक्याला शॉट देऊन गेला मला, अर्थात ते केतकी च दिसण, लाजण आणी परांजपे बाई सोडल्या तर, मुळ धागा जर नववी ची मुल-मुली असं काही करू शकतात या वर असेल , तर नवल असे काहीच नाही, वर काही पाचवी- सहावी ची उदाहरणे आहेत च, माझा अनुभव , अर्थात अपवाद असू शकतो. मी शिकलो ती संपुर्ण मुलांची ( ओनली बॉयज) शाळा होती. दहावी पर्यंत नीटस कळत देखील नव्हते, पण आमच्या ग्रुप ला कळत नव्हते याचा अर्थ ईतर ग्रुप्स ला कळत नव्हते असे काही नाही, कॅम्प मधे रवीवारी वर्गातलीच काही गँग मार्झोरिन ला मुलींबरोबर दिसायची, अर्थात सगळी च्या सगळी शाळा तशी नव्हती. एकमेकांशी असलेली खुन्नस, मग ती फुटबॉल गेम पासुन ते सायकल च्या स्टाईल पर्यंत सगळीकडे च असायची, मैत्री , ट्रेक्स, सायकल वर ट्रॅफीक मधून रेस ( आणी जमलाच तर अभ्यास ;) ) ...शाळा पाहिल्यानंतर मला सगळ्यात पहिले आठवला तो म्हणजे शाळेतला माझा ग्रुप, दोन - तीन मित्रांना पुण्यात भेटलो, काही चेपु वर शोधुन काढले, याच्या मुळे तो, त्याच्या मूळे हा असे जवळपास सगळेच शोधुन काढले, येत्या एप्रिल मध्ये शाळेतच भेटणार आहोत सारे, अर्थात फोना-फोनी करताना आधी च्या ईतकी मैत्री ची क्रेझ जाणवली नसली तरी, सगळेच जण मिस करताहेत हे मात्र नक्की ...जाता जाता ....

हम्म... परिक्षण आणी (काही ) प्रतिसाद कसे का असेना एकदा हा पिक्चर अवश्य पाहीन म्हणते ;)

मला ही नेमका हाच प्रश्न पड्ला आहे नक्की काय म्हणावे ? त्याचे वैयक्तिक मत ?चित्रपट ऑळ्ख्/का धावता आढावा? + / - पॉइन्ट ? की काय अजुन?