ऐकव ना रे तुझी जुनी ती कविता...

मस्त कविता.

कविता वाचताना मिपाकर कवि गणेशा डोळ्यांसमोर तरळून गेले.

उत्तर देण्याइतके नसते भान मला,
मी तिलाच केवळ पाहत बसतो,
बऱ्याचशा माझ्या कवितांचा
जन्माचा क्षण असाच असतो !!....बाकी कविता ठिकठाक...पण शेवट म्हणजे मात्र शेवटच झालाय..मस्त जमलाय

वाह..

छान जमलीये.

सुंदर कविता

छान.

वा!

उत्तर देण्याइतके नसते भान मला,
मी तिलाच केवळ पाहत बसतो,
बऱ्याचशा माझ्या कवितांचा
जन्माचा क्षण असाच असतो !!

वाह !!

मस्त...!!!

मस्त रे चैतन्य. :)

खुप छान !!! आवडलि काविता !!!

सु रे ख...

छान रे चैतन्य! इतके दिवस कुठे होतास?! नियमित पोस्टवत राहा. :)

सुंदर. :). छान वाटलं वाचून .... सखी हा शब्द. गोड आहे कविता.

तळहातांवर चेहरा घेउन,
उत्सुकतेने समोर बसते

या वरून खूप लहान असताना वाचलेली एक गोष्ट आठवली. त्यात एक म्हातारी चेटकीण स्वतःचं डोकं मांडीवर ठेउन डोक्यातल्या उवा काढत बसलेली असते. पुढे खूप दिवस ही म्हातारी नंतर स्वप्नात येत असे. आणि नंतर असा प्रश्न पडला होता की डोळे तर त्या डोक्यालाच असणार मग ती उवा कशी शोधणार? :)

मस्त.. आवडली कविता.

--टुकुल

उत्तर देण्याइतके नसते भान मला,
मी तिलाच केवळ पाहत बसतो,
बऱ्याचशा माझ्या कवितांचा
जन्माचा क्षण असाच असतो !!

मस्त

छानच

आवडली कविता!
शेवटचे कडवे खूप सुंदर.. :)

राघव

ही सुंदर कविता वर आणते आहे.

सुन्दर..

खासच आहे कविता!