त्या कुंद पहाटे झडली संततधार
मेघात विखुरले मन माझे चौफेर
आषाढघनांचे धुके; नाचरे मोर
उंचावुन माना शोधे चंद्र चकोर
सागर भरती लाटेवर फेस विभोर
रेतीवर रांगे ओघळात हिंदोळ
अंधारनभाचे ओणवले झाकोळ
वार्यात मातला अश्वबळाचा जोर
चहुओर सैल मग का मनभर हा घोळ
थेंबात थेंब दुथडीत अवखळे लोळ
झिंगूनहि नाही कुठे लागला मेळ
मृगजळ्स्वप्नांचा भातुकलीत समेळ
.....................अज्ञात
| लेखनविषय: |
|---|
वाचने
1526
प्रतिक्रिया
3
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
अप्रतिम कविता .. आवडली
अप्रतिम कविता .. आवडली एकदम.
आषाढघन शब्द वाचुन खुप छान वाटले..
असेच लिहित रहा... वाचत आहे...
सुंदर कविता
सुंदर कविता
चित्रदर्शी
चित्रदर्शी कविता.
पहिली दोन कडवी अधिक आवडली.